ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΩΣ

“Οι ημέρες που έρχονται είναι σίγουρα δικές μας”

2012-02-01T01:30:00.000+02:00

Το Σάββατο της 28ης Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας μια συγκέντρωση πολύ διαφορετική απ΄ αυτές που έχει συνηθίσει να βλέπει ο Έλληνας πολίτης. Μια συγκέντρωση που παρόλο τον όγκο της και τον παλμό της δεν είδαν, στην πλειοψηφία τους, τα κανάλια και οι εφημερίδες της διαπλοκής.

Ήταν η καθιερωμένη σύναξη των Εθνικιστών της Χρυσής Αυγής στην μνήμη των τριών Ηρώων του πολεμικού μας ναυτικού για την τραγική εκείνη νύχτα στα Ίμια. Στο αγωνιστικό κάλεσμα της Επιτροπής Εθνικής Μνήμης και της Χρυσής Αυγής δήλωσαν παρόντες πολλές χιλιάδες Έλληνες πατριώτες και Εθνικιστές που ήθελαν να τιμήσουν τους νεκρούς Ήρωες του Έθνους αλλά και για να βροντοφωνάξουν ένα ισχυρό ΟΧΙ στη υποδούλωση της χώρας μας από τους ξένους και ντόπιους τοκογλύφους.

Ήταν κατά συνέπεια και μία αντιμνημονιακή συγκέντρωση που πέρασε το μήνυμα ότι οι Έλληνες πατριώτες θα αντισταθούν με όλη τους τη δύναμη. Στον Αττικό ουρανό ανέμισαν χιλιάδες Ελληνικές σημαίες και Εθνικιστικά λάβαρα που σε συνδυασμό με τις εκατοντάδες αναμμένες δάδες προκάλεσαν ένα θέαμα επιβλητικό.

Οι ομιλίες που έλαβαν χώρα ήταν όλες δυναμικές και το μήνυμα που πέρασαν ήταν ότι ο αγώνας για Εθνική Αντίσταση θα συνεχιστεί μέχρι τέλους, αλλά ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει σε αυτήν του Γενικού Γραμματέα της Χρυσής Αυγής κ. Ν. Μιχαλολιάκου που τόνισε σε έντονο ύφος ότι δεν θα μπούμε στην Βουλή για να κάνουμε επερωτήσεις αλλά για να ξεσηκώσουμε και να βγάλουμε τους Έλληνες στο δρόμο. Την μεγαλειώδη συγκέντρωση ακολούθησε μια ανεπανάληπτη σε μέγεθος πορεία που κατέληξε στο Μέγαρο Μουσικής καθώς οι δυνάμεις της αστυνομίας είχαν αποκλείσει την πρόσβαση προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία.

Όλοι οι Έλληνες σε στάση προσοχής έψαλαν τον ύμνο του Κινήματος καθώς και τον Εθνικό μας και η συγκίνηση ήταν έκδηλη. Η συγκέντρωση για την 16η επέτειο των Ιμίων είχε λήξει αλλά το σίγουρο είναι ότι όλο το ένοχο και αμαρτωλό σύστημα που μας κυβερνά δεν μπορεί πια να κοιμηθεί ήσυχο. Δεν μπορεί παρά να τρέμει μπροστά στην ραγδαία και συνεχόμενη αύξηση της Χρυσής Αυγής. Αυτή όμως ήταν μόνο η αρχή. Οι ημέρες που έρχονται είναι σίγουρα δικές μας. Όλοι πιστοί στα ιδανικά μας δίνουμε τον Αγώνα τον καλό και στο τέλος η Ελλάδα θα σωθεί. Ερχόμαστε και είμαστε χιλιάδες.

Ζήτω η Νίκη.

Α.Σ

Πάφιοι και Λεμεσιανοί στον εμφύλιο

2012-01-31T03:30:00.000+02:00

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Μάριου Αδαμίδη «Η τραγική αναμέτρηση και η προδοσία της Κύπρου»:
«Η Πάφος έπεσε αμέσως μετά την έναρξη του πραξικοπήματος στα χέρια των υποστηρικτών του Μακαρίου. Η αντεπίθεση του ''στρατού της Πάφου'' εναντίον του πραξικοπήματος με στόχο την κατάληψη της Λεμεσού σταμάτησε με αιματηρό τρόπο στο χωριό Ύψωνας, λίγο έξω απο τη Λεμεσό, αφού μονάδες της Εθνικής Φρουράς με τη βοήθεια μελών της ΕΟΚΑ Β΄ από τη Λεμεσό, αποδεκάτισαν τους Πάφιους αντιστασιακούς και όσους δεν συνέλαβαν, τους ανάγκασαν να επιστρέψουν στην Πάφο σε κακή κατάσταση. Αυτή ήταν η κύρια ενέργεια του στρατού της Πάφου.

»Η δευτερεύουσα επιχείρηση ήταν πιο παράτολμη και ριψοκίνδυνη. Όταν μέρος του στρατού της Πάφου έφτασε στο νέο λιμάνι Λεμεσού, χωρίστηκε σε δύο τμήματα. Το ένα τμήμα επιβιβάστηκε σε βάρκες με σκοπό να παρακάμψει την πόλη και να αποβιβαστεί στο ανατολικό μέρος μπροστά από τον δημοτικό κήπο Λεμεσού. Το άλλο τμήμα θα ακολουθούσε την παραλιακή οδό και τα δύο τμήματα θα συναντιόνταν αργότερα με σκοπό να αποκλείσουν την είσοδο της Λεμεσού και να αποτρέψουν ενισχύσεις των πραξικοπηματικών δυνάμεων από τη Λευκωσία. Το τμήμα των Παφίων που ακολουθούσε στην παραλιακή οδό 200 μέτρα πριν το στάδιο της πόλης, συγκρούστηκε βίαια με οπαδούς της ΕΟΚΑ Β΄ οι οποίοι τους διέλυσαν και τους έτρεψαν σε άτακτη φυγή εγκαταλείποντας τον οπλισμό τους. Ο στρατός των Παφίων δεν ήταν οργανωμένη και έμπειρη στρατιωτική δύναμη, αλλά αυτοσχέδιος στρατός υποστηρικτών του Μακαρίου χωρίς ικανή στρατιωτική ηγεσία, ενώ τα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ ήταν σκληροτράχηλοι μαχητές λόγω και της εμπειρίας τους σε προηγούμενες πολεμικές επιχειρήσεις (1955-59, 1964, 1967) ή σε καταδρομικές αποστολές στα πλαίσια της ΕΟΚΑ Β΄.

»Οι Πάφιοι που χρησιμοποίησαν βάρκες από το λιμάνι Λεμεσού, αποβιβάστηκαν τα ξημερώματα της Τρίτης 16ης Ιουλίου κοντά στο παλιό στάδιο της Λεμεσού, αλλά όταν προσπάθησαν να προχωρήσουν στο εσωτερικό, συνάντησαν σθεναρή αντίσταση από λίγους άντρες της ΕΟΚΑ Β΄ οι οποίοι κρατούσαν με πολλή δυσκολία τις θέσεις τους λόγω της υπεροχής πυρός των Παφίων μαχητών. Οι αμυνόμενοι ενισχύθηκαν σημαντικά τα μεσάνυχτα με δύο βαρέα πολυβόλα των 50 χιλιοστών που άρχισαν να βάλλουν ακατάπαυστα κατά των επιτιθέμενων αντιστασιακών από την Πάφο, οι οποίοι πριν το χάραμα της Τρίτης 16 Ιουλίου αποφάσισαν να απαγκιστρωθούν και να διαφύγουν πάλι με βάρκες μέσα σε πανδαιμόνιο πυρός.

»Έτσι έληξε άδοξα και με αιματηρό αδελφοκτόνο τρόπο η αντεπίθεση του Μακαρίου κατά του πραξικοπήματος. Γύρω στους 30-40 άντρες έχασαν τη ζωή τους, η μεγάλη πλειοψηφία ήταν από τους μαχητές της Πάφου. Η ''Μάχη της Λεμεσού'' ανάμεσα σε υποστηρικτές του Μακαρίου από την Πάφο και της Εθνικής Φρουράς που υποστηριζόταν από μέλη και οπαδούς της ΕΟΚΑ Β΄, αποτέλεσε το αποκορύφωμα του εμφύλιου διχασμού που έζησε η Ελληνική Κύπρος το 1972-1974 και μπορεί να χαρακτηρισθεί σαν η πιο σκληρή και αιματηρή εμφύλια σύρραξη στην ιστορία των Ελλήνων της Κύπρου, τουλάχιστον τα τελευταία 500 χρόνια. Επίσης είχε και άλλα χαρακτηριστικά.

Ήταν ένοπλη σύρραξη μεταξύ δύο πόλεων, της Πάφου και της Λεμεσού, μεταξύ των Παφίων που είναι γνωστοί για την τόλμη και το πείσμα τους και των Λεμεσιανών οι οποίοι φημίζονται για τη μαχητικότητά τους και τον ανυπότακτο χαρακτήρα τους».

Από τον Μάριο Δημητρίου

ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Βροντερή παρουσία του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.) στο μνημόσυνο του Γρίβα

2012-01-30T13:31:00.000+02:00

Βροντερή παρουσία έδωσε για άλλη μια φορά το κίνημα μας σήμερα στο μνημόσυνο του Αρχηγού Γεωργίου Γρίβα Διγενή. Τα μέλη του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.) τίμησαν τον ηρωικό Αρχηγό της Ε.Ο.Κ.Α. και έστειλαν για άλλη μια φορά το μήνυμα στους πολιτικούς ότι αυτή η γη δεν τους ανήκει. Λύπη προκάλεσε για ακόμη μια φορά η παρουσία αυτόν , που κατηγορούσαν τον Αρχηγό, αλλά χάρη της ψηφοθηρίας, τον αγάπησαν μετά θάνατον.

Το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (Ε.ΛΑ.Μ.) δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσει αυτούς, που έδωσαν τον αγώνα για την Ελευθερία και την Ένωση, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσει και αυτούς, που πολέμησαν τον αγώνα και τον Αρχηγό του πριν και μετά τον θάνατο του.

Παραθέτουμε κάποια παραδείγματα για να αντιληφθείτε για ποιους μιλάμε…

Γλαύκος Κληρίδης (δηλώσεις για τον Αρχηγό Γεώργιο Γρίβα):

«Ο Στρατηγός Γρίβας κατήλθεν εις Κύπρον κρυφίως το 1971 και κατόπιν μακράς σιωπής και χρόνου εντατικής οργανώσεως παρανόμων ομάδων και εξοπλισμού αυτών , επληροφόρησε τον Κυπριακόν λαόν ότι ευρίσκεται εν Κύπρω, διά να αποτρέψη μειοδοτικήν ή προδοτικήν λύσιν του Κυπριακού προβλήματος και διά να επαναφέρη το Κυπριακόν εις την ορθήν, κατά τη γνώμην του, οδόν της αυτοδιαθέσεως – ενώσεως...Ουδέν όμως δικαίωμα είχε να προβή εις μυστικήν και παράνομον οργάνωσιν και να εξοπλίση πολίτας διά να επιβάλη τας απόψεις του διά της βίας και της παρανομίας.» «Αι ενέργειαι του Γρίβα προδίδουν τον πραγματικό σκοπόν του, ο οποίος δεν είναι άλλος παρά η δημιουργία χαώδους καταστάσεως, δια να σχηματισθή η εντύπωσις, τόσον εν Κύπρω όσον και διεθνώς, ότι δεν υφίσταται Κυβέρνησις ή Κυπριακόν κράτος...» «Πράττων ούτω πως, ουδόλως εστάθμισε ή έλαβεν υπόψιν τας επιπτώσεις της παρανομίας επί του εθνικού μας θέματος, οπλίσας ούτω το σύνοικον στοιχείον με ακαταμάχητα επιχειρήματα επί θεμάτων εσωτερικής ασφάλειας» (10 Ιανουαρίου 1973 από το βήμα του Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων).

Αι ενέργειαι των οπαδών του Γρίβα αποτελούν βδελυράς πράξεις αι οποίαι μόνον από ανθρώπους άνευ συνειδήσεως ήτο δυνατόν να διαπραχθούν. Εφόσον ο Στρατηγός Γρίβας και μετά την συζήτησιν εις την Βουλήν και την έγκρισιν ψηφίσματος διά του οποίου καλείται να καταδικάση την βίαν και να διαλύση τα παρανόμους ομάδας του, δεν πράξη τούτο και οι οπαδοί του συνεχίζουν τα παρανόμους των ενεργείας και τας ανάνδρους δολοφονίας,τότε θα ζητήσω από την Βουλήν και τον Κυπριακόν Λαόν να τον καταδικάσουν ως δολοφόνον» (18 Ιανουαρίου 1973 ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ).

Νίκος Αναστασιάδης:

«Αρχίσαμε ήδη να δεχόμαστε ισχυρά μηνύματα των συνεπειών του όχι… Εκείνοι που σήμερα φωνάζουν υπέρ του όχι ίσως κάποτε συνειδητοποιήσουν πως είχαν λάθος».
«Εύχομαι και απεύχομαι αυτοί που σήμερα φωνάζουν, και με το δίκαιο τους γιατί νομίζουν ότι αδικούνται, είτε γιατί δεν γνωρίζουν τις διατάξεις, είτε γιατί έχουν φορτιστεί κατά τρόπον που να μην επιδέχονται πλέον τις όποιες συμβουλές ή επιχειρήματα, να μην καταριόνται μετά όσους τους παρέσυραν να πουν το όχι» (16 Απριλίου, 2004 Έκτακτο Συνέδριο).

«Πόσο υπέφερε ο Ελληνισμός της Κωνσταντινουπόλεως, οσάκις, αντί της σωφρόνου συμπεριφοράς, επιλέγαμε ως πατριωτικήν πράξιν τα συνθήματα. Δεν θέλομε να επαναλάβωμεν την ιδίαν πορείαν. Δεν θέλομε να διαπράξωμεν τα ίδια λάθη».('Ελευθεροτυπία' 14/02/2005).

«Γι αυτή την ευρωπαϊκή προοπτική πρέπει όλοι να εργαστούμε, αυτό το οφείλουμε στα παιδιά και εγγόνια μας. Πρέπει να ξεχάσουμε το παρελθόν μας και να είμαστε γενναίοι αρκετά να κοιτάξουμε μπροστά» (Ιστολόγιο ΔΗΣΥ 06/07/2010)

Κατάθεση στεφανιού από εκπρόσωπο του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.)

Κατάθεση στεφανιού από το Μέτωπο Νεολαίας

ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ ΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ ΣΚΥΛΩΝ!

2012-01-30T03:00:00.000+02:00

Η κυβέρνηση της Κίνας λόγω των πολλών διαμαρτυριών από ζωόφιλους απαγόρευσε το φεστιβάλ κατανάλωσης κρέατος σκύλων που φιλοξενείται παραδοσιακά στην πόλη Qianxi.
Η ανατριχιαστική παράδοσή τους δημιουργήθηκε 600 χρόνια πριν, από τη δυναστεία των Μίνγκ και το φεστιβάλ επικεντρώνεται...στις σφαγές και τα γδαρσίματα σκύλων ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ της πόλης, με σκοπό να καταναλωθεί το κρέας τους.

Οι έμποροι, όπως στη..λαϊκή, ετοιμάζουν τα σκυλιά-εμπορεύματα και προσπαθούν να πουλήσουν το κρέας στους περαστικούς!
Πριν μερικά χρόνια,οι έμποροι είχαν σκοτώσει σκυλιά μπροστά στα μάτια πελατών για να αποδείξουν ότι το κρέας είναι...φρέσκο και όχι κατεψυγμένο!

Η σφαγή και η κακοποίηση που καταγγέλουν οι ζωόφιλοι απ όλο το κόσμο και κάνει το γύρο του μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και του Διαδικτύου, τελικά η κυβέρνηση αναγκάστηκε να το απαγορεύσει, μετά από 600 χρόνια!

Η παλιά παράδοση που θέλει το σκύλο ως...λιχουδιά έχει αρχίσει να ξεφτίζει στην Κίνα αφού όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποκτούν σκυλιά ως κατοικίδια.

adespoto.gr

Από τον ΣΤΟΧΟ

ΕΦΥΓΕ Ο ΑΡΧΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ ΝΤΕΝΚΤΑΣ

2012-01-29T17:43:00.000+02:00

Ο Ραούφ Ντενκτάςαπετέλεσε για τη Κύπρο μας, σταθμός καταστροφής, σφαγών, λεηλασιών, μαχών,μίσους εναντίον των Ελληνοκυπρίων.

Ιδρυτής, οργανωτικός και αρχηγός τηςτρομοκρατικής οργάνωσης ΤΜΤ

ο οποίος έσπειρεδιχόνοια, τρομοκρατία, διέπραξε δολοφονίες, με στόχο του τη διχοτόμηση του μαρτυρικού μας Νησιού.Διετέλεσε επί Αγγλοκρα τίας κατά τη διάρκεια του Εθνικοαπελευθερωτικού μας ΑΓΩΝΑ 55’ 59 εισαγγελέαςγια προώθηση πολλών υποθέσεων εναντίονΑγωνιστών της ΕΟΚΑ που οδηγούντο στα δικαστήρια όπου πέτυχε τη καταδίκη πολλών Αγωνιστών μας, μεταξύ των οποίων του Ηρωα Μιχαλάκη Καραολή, Ανδρέα Δημητρίου και άλλων Ηρώων μας που απαγχονίστηκαν, γιανα πλήξει τον ΕΝΩΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ.

Το 1963 έφερε μεγάλεςποσότητες σύγχρονου και βαρέως οπλισμού από

τη Τουρκία, δημιούργησε φυλάκιασε πόλεις και χωριά, όπου οι δυνάμεις μας τη τότε εποχή τους αντιμετώπισαν με κυνηγετικά και ελαφρά όπλα χρησιμοποιημένα του Αγώνα της ΕΟΚΑ. Μετέπειτα στο 1973 ίδρυσε το κόμμα εθνικής ενότητας ενώ το1975 έγινε ‘‘πρόεδρος του ομόσπονδου τ/κ κράτους’’ στις 15 Νοεμβρίου του 1983 προχώρησε στηπαράνομη και μονομερή ανακήρυξη της ‘‘ λεγόμενης τουρκικής δημοκρατίας βορείου Κύπρου.

’’ Εκλέγεται ‘‘ πρόεδρος τουψευδοκράτους’’ το 1985 επανεκλέ γεται για συνεχή θητείες μέχρι το 2005. Διετέλεσε σκληρός και αδιάλλα κτος συνομιλητής με όλους τους Ελληνοκύπριους Προέδρους. Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του καταστροφικού για τη Κύπρο μας και του Λαού της σχεδίου Ανάν, όπως και ο φίλος του Γλαύκος Κληρίδης, τότε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο σχέδιο, μας το παρουσί ασε στο τραπέζι για συζήτηση οΓ.Γ. του ΟΗΕ κ. Ανάν, όπου το απεδέ χθησαν και οι δύο, ενώ λίγοπιο πριν ο κ. Κληρίδης μας διακήρυττε, την Πατρίδα ουκ Ελάττω παραδώσω...και τα σύνορα μας είναι στη Κερύνεια, πουόλοι μας τον ζητωκραυγάζαμε και νιώθαμε Υπερήφανοι που είμαστε Ελληνες. Δεν είναι τυχαία, που ο Λαός μας δεν εμπιστεύεται πλέον τουςπολιτικούς και τους ονομάζει πολιτικάντηδες. Οφείλει όμως ο κ. Κληρίδης έστωκαι τώρα, τον οποίο αναγνωρίζαμε ως σοφότης εποχής εκείνης, να εξηγήσει στο Κυπριακό Λαό, τη αλλαγή της στάσης του, διότι παρέσυρε πολλούςοπαδούς του στο δημοψήφισμα του 2004 όπου ψήφισαν ΝΑΙ και τώρα μετανόησαν, γιατί εκ των υστέρων... κατάλαβαν τι επρόκειτονα

συμβεί. Εφ’όσον κ. Κληρίδη γνωρίζατε από κοντά τον αρχιδολοφόνο

εγκληματία τωνΕλληνοκυπρίων γιατί δώσατε εισφορά στημνήμη του;

Οι ΕΙΣΦΟΡΕΣ δίνονται στη μνήμη θανόντων σε περιπτώσεις, ενώ ήταν

εν ζωή, πρόσφεραν στηκοινωνία, στο Λαό, ή έκαναν αγαθοεργίες,ή έδω

σαν ένα ψωμί στους φτωχούςή ήταν αγαπητός στο κόσμο.

Είναι ο καταλληλότεροςκαιρός πλέον κ. Κληρίδη να ανοίξετε τα χαρτιά

σας γιατί έχετε υποχρέωση έναντι σε εκείνων που σας υποστήριζαν και

σας ψήφιζαν ακόμη καιστους προσωπολάτρες σας. Να πείτε χωρίς φόβο και πάθος, με τόλμη και παρρησία, ποιό γεγονός μεσολάβησε και φθάσα

τε στη αποδοχή τουσχεδίου Αναν; Το μυστικό σας, μην το πάρετε μαζί

σας στον άλλο κόσμο πουθα πάτε, για να ακουσθεί η ΑΛΗΘΕΙΑ και να πάρετε συγχώρεση από τον πολύπαθο και πολυβασανισμένο ΕλληνικόΚυπριακό Λαό.

Oσον δε αφορά τον αρχιεγκληματία δολοφόνο Ντενκτάς, ας είναι βαρύ το

το χώμα που τον σκεπάζεικαι συγχώρεση από τους Ελληνες δεν θαπάρει ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ και η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΚΥΜΑΤΙΖΕΙ

ΣΤΟ ΠΕΝΤΑΔΑΚΤΥΛΟ ΣΤΗΚΕΡΥΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΑΝΔΡΕΑ

ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

Με Εκτίμηση

Α. Κακουλής

Τιμούν τους Τούρκους που κατάκτησαν τη Θράκη!

2012-01-29T02:00:00.000+02:00

Γιορτές στην Κομοτηνή για το «Κουρμπάν Τεπέ»

Κάτω από τη δουλική σιωπή των ελληνικών αρχών (υπουργείο Εξωτερικών, Περιφέρεια, Δήμοι) άρχισαν στην Κομοτηνή οι μυστικές προετοιμασίες της εκδήλωσης – γιορτής των τουρκόφωνων της Θράκης «Κουρμπάν Τεπέ» για την οθωμανική κατάκτηση της Θράκης πριν από 7 αιώνες.

Πυρήνας προετοιμασίας των εκδηλώσεων αυτών που θα γίνουν στις 9 του Μάη στα χωρά Δαρμένη και Σκάλωμα της Κομοτηνής, είναι ο Τούρκος πρόξενος στη Θράκη και οι φανατικοί μουσουλμάνοι κάτοικοι της περιοχής… που αυτοπροσδιορίζονται σαν Τούρκοι.

Εκμεταλλευόμενοι την αδύναμη διεθνή θέση της Ελλάδας, οι διοργανωτές της ανθελληνικής αυτής εκδήλωσης θα φέρουν στα δύο χωριά τον προσεχή Μάιο που θα γίνουν οι θορυβώδεις αυτές εκδηλώσεις, Τούρκους υπουργούς και υψηλόβαθμους κρατικούς παράγοντες από Κωνσταντινούπολη και Άγκυρα.

Στις εκδηλώσεις αυτές θα τιμηθούν οι 9 Τούρκοι επιδρομείς «Αkincilar» που σκοτώθηκαν στις εμπροσθοφυλακές των Οθωμανών όταν επιτέθηκαν για την κατάκτηση της Θράκης τον 14ο αιώνα, την εποχή της πτώσης του Βυζαντίου.

Να σημειωθεί ότι η ίδια γιορτή είχε γίνει και πρόπερσι και κανονικά έπρεπε να γίνει μετά από 9 χρόνια (το 2019 δηλαδή), αλλά μετά από μελέτη της κατάστασης στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στη Θράκη, το τουρκικό προξενείο αποφάσισε να προχωρήσει και φέτος στην οργάνωση των εκδηλώσεων.

Για την περιγραφή της ανθελληνικής ατμόσφαιρας που αναμένεται να επικρατήσει σ’ αυτές τις εκδηλώσεις αναφέρουμε όσα είπε πρόπερσι στην ομιλία του ο παριστάμενος πρόεδρος του Συλλόγου Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης από το τμήμα της Προύσας, Χακάν Τσαβούσογλου: «Η πιο σκοτεινή στιγμή της νύχτας είναι η στιγμή που ανατέλλει ο ήλιος. Και ο τουρκικός ήλιος έρχεται για τη Θράκη»

Πηγή: newsbomb.gr (Κώστας Χαρδαβέλλας)

Το κατάντημα μας

2012-01-29T01:30:00.000+02:00

Όσο πλησιάζει το εθνικόμνημόσυνο του Αρχηγού τόσο με πόνο καρδιάς νιώθω πόσο κατώτεροι των περιστάσεωνείμαστε.

Τα τότε παλληκάρια τουαγωνίσθηκαν για ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΕΝΩΣΗ ενώ η πολιτική μας, μας οδήγησε στηντουρκοποίηση ή καλύτερα στην αμφισβήτηση αν ή Κύπρος είναι ελληνική με μιαμερίδα ελλήνων της Κύπρου και ενάντια της θελήσεως του Ελληνικού λαού μαςάλλαξαν τις ταυτότητες που έγραφαν ότι είμαστε Έλληνες.

Οι Άγγλοι επέβαλλαν τηνποινικοποίηση σε όποιο σωματείο έβαζε ωςσκοπό την Ένωση. Τώρα προσπαθούν να μας επιβάλλουν την κυπριακή σημαία ωςσημαία μας και ακόμη να αλλάξουν την γλώσσα μας, υπόψη ότι αν είσαι Έλλην διώκεσαιως σαν αλλοδαπός στην Κύπρο αλλά αν είσαι τούρκος έχεις ΑΣΥΛΟ .

Θα έρθουν στο μνημόσυνονα μας πουν λόγια, που μάλιστα δεν είπε, θα πουν ότι ήταν αγωνιστής και από τηνάλλη οι ίδιοι προσπαθούν με τον φάκελο της Κύπρου να του φορτώσουν το πραξικόπημαενώ ήδη ήταν νεκρός, ούτε θα πουν πόσο πρόστυχα συμπεριφέρθηκε ο ολετήρ τηςΚύπρου ο μακάριος που με στήριγμα τους ανθέλληνες και ειδικά τους κομμουνιστέςείχε ένα εφεδρικό και παράνομες ομάδες που κατάτρεχαν τους ενωτικούς γριβικούς .

Τώρα δεν λέμε τουςΤούρκους εισβολείς διότι στην ομιλία του στα Ηνωμένα έθνη τους κάλεσε να τονβοηθήσουν ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ αλλά εδώ στην Κύπρο όσο πιο επίορκος ανθέλληνας αντιεθνικιστήςείσαι τόσο προοδεύεις, αν τολμήσεις και τα πεις κινδυνεύεις να σε λοιδορήσουν,να σε συκοφαντήσουν και να σε κατατρέξουν μέχρι τον αφανισμό σου.

Έτσι είναι η δημοκρατίαπου έχουμε. Οτιδήποτε είναι κατά τουσυστήματος είναι μίασμα, πρέπει να εξαφανίζεται. Για αυτό όταν τα δυο κόμματασυμφωνούν για το ξεπούλημα της Κύπρου τότε δεν πρέπει να υπάρχουν άλλες φωνές.

Ας ελπίσουμε ότι το ΕΛΑΜ θακαταφέρει να κάνει κάτι!

Σάββας Μιχαηλίδης

Στέλεχος Ε.ΛΑ.Μ.

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

2012-01-28T03:00:00.000+02:00

Ανοικτή συγκέντρωση το Σάββατο για την 16η επέτειο από τα γεγονότα των Ιμίων

2012-01-28T02:30:00.000+02:00

Τη μεγάλη ανοικτή καθιερωμένη συγκέντρωση για την επέτειο της νύχτας των Ιμίων πραγματοποιεί και φέτος η Επιτροπή Εθνικής Μνήμης.

Η φετινή συγκέντρωση η 17η κατά σειρά (συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας της νύχτας των Ιμίων, όταν μια πολυμελής ομάδα μελών της Χρυσής Αυγής διαδήλωσε έξω από τη Βουλή) θα πραγματοποιηθεί στις 28 Δεκεμβρίου.

Πιο συγκεκριμένα η συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στην πλατεία Ρηγίλλης το Σάββατο (28/1) στις 7 το απόγευμα.

Η επιτροπή Εθνικής Μνήμης –υπεύθυνη της Χρυσής Αυγής για τη διοργάνωση της συγκέντρωσης- καλεί σύμφωνα με δελτίο Τύπου που εξέδωσε κάθε Πατριώτη το Σάββατο να πει ΟΧΙ στη διεφθαρμένη εξουσία και να πάρει μέρος σε μια εμπειρία που δε θα ξεχάσει ποτέ, αλλά και να τιμήσει αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους με μόνο αντάλλαγμα την Ελευθερία της Πατρίδας μας.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ FORZA NUOVA ΓΙΑ ΤΟ Ε.ΛΑ.Μ. ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

2012-01-27T04:30:00.000+02:00

Μεγάληεντύπωση δημιούργησε στην Ευρώπη η λαμπαδηφορία που διοργάνωσε το Εθνικό ΛαϊκόΜέτωπο για την επέτειο του Ενωτικού δημοψηφίσματος. Δεν αφυπνίστηκαν μόνο οισυνειδήσεις των Ελλήνων της Κύπρου αλλά ενημερώθηκαν και οι ΕυρωπαίοιΕθνικιστές για ένα κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας της Κύπρου.

Συγκεκριμέναο Γ.Γ. της FORZA NUOVA με ανακοίνωση που διένειμε στα ιταλικά Μ.Μ.Ε. και ανήρτησε στην επίσημηιστοσελίδα του ιταλικού Εθνικιστικού Κινήματος, αναφέρει τα εξής:

Ε.ΛΑ.Μ. –ΚΥΠΡΟΣ 62 ΧΡΟΝΙΑ ΑΓΩΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΜΕΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

«Στις 15Ιανουαρίου στην Λευκωσία διαδήλωσανεκατοντάδες νέοι του Ε.ΛΑ.Μ. για ναυπενθυμίσουν στον κόσμο ότι ο αγώνας για την Ένωση της Κύπρου με την ΜητέραΕλλάδα δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Η κακή χρήσητου αποτελέσματος του δημοψηφίσματος του 1950 (95% υπέρ της ΕΝΩΣΗΣ) από τηνΑγγλία , κατέστησε την Κύπρο ανεξάρτητο κράτος αγνοώντας την θέληση του λαού . Ως αποτέλεσμα το νησί ταλανίστηκεαπό τρομακτικά προβλήματα καισυγκρούσεις.

Όπως και σεπολλές άλλες περιπτώσεις –συνεχίζει ο Ρομπέρτο Φιόρε- η τυραννία των λεγομένων πολιτισμένων χωρών απέδωσε αδικία και εκφοβισμό . Από τηνΠαλαιστίνη μέχρι την Ιρλανδία διαμέσου της Κύπρου οι φωνές των λαών που ζητούνελευθερία δεν ακούγονται και οι πράξειςτους αγνοούνται από ολόκληρο τον κόσμο .»

Για πολλοστήφορά το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο διαφώτισε δια των εκδηλώσεων του , τους Ευρωπαίους πολίτες για ένα σημαντικόζήτημα του κυπριακού Ελληνισμού!

ΤμήμαΔιεθνών Σχέσεων

Ε.ΛΑ.Μ.

Αερομαχία Mirage 2000-5 της ΠΑ με τουρκικά F-16

2012-01-27T03:00:00.000+02:00

Μια σκληρή εμπλοκή είχαμε σήμερα μεταξύ ελληνικών και τουρκικών μαχητικών δυτικά της Λέσβου, κατά τη διάρκεια αναχαίτισης. Τα 4 τουρκικά αεροσκάφη, F-16 block 40 εκ των οποίων τα 2 έφεραν οπλισμό, εισήλθαν στον Εθνικό Εναέριο Χώρο (ΕΕΧ), στην περιοχή νότια της Λέσβου και βόρεια της Σάμου.

Προς αναχαίτισή τους έσπευσαν δύο ελληνικά Mirage 2000-5 από την 135 Σμηναρχία Μάχης στη Σκύρο όπου και ήρθαν σε επαφή με τα τουρκικά μαχητικά δυτικά της Σάμου και όταν αυτά βρίσκονταν εντός του ελληνικού FIR και του ΕΕΧ.

Οι Τούρκοι χειριστές αρνήθηκαν να υπακούσουν στις εντολές των ελληνικών μαχητικών για αποχώρηση από το ελληνικό FIR και τον ΕΕΧ με αποτέλεσμα τα δύο οπλισμένα F-16 να επιχειρήσουν να βρεθούν σε συνθήκες βολής πυροβόλου (Fox 4) προσπαθώντας να βρεθούν στην ώρα 6 των μαχητικών της ΠΑ.

Η εμπλοκή κράτησε τρία λεπτά με τα Mirage 2000-5 να επιτυγχάνουν συνθήκες βολής Fox 2 (υπέρυθρα βλήματα) και Fox 4. Τα τουρκικά αεροσκάφη στη συνέχεια αποχώρησαν βόρεια της Λέσβου. Καθόλη της διάρκεια της τουρκικής δραστηριότητας σημειώθηκαν ακόμη 1 παράβαση του FIR και τρεις παραβιάσεις του ΕΕΧ.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Δημοσκόπηση VPRC: Χρυσή Αυγή 2,5%! «Νταβατζήδες» περαστικά σας

2012-01-26T12:08:00.000+02:00

Στην δημοσκόπηση που δημοσιεύεται αύριο, στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ, η Χρυσή Αυγή παρουσιάζεται να λαμβάνει ποσοστό 2,5%. Στην πραγματικότητα και θα χαρούμε πολύ να μας διαψεύσουν, σύμφωνα με τα στοιχεία της δημοσκοπήσεως, το ποσοστό της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι 3,4%, στην δε περιφέρεια Αττικής (Α’, Β’ Αθηνών, Α’, Β’ Πειραιώς, υπόλοιπο Αττικής) ξεπερνά το 5%.!

Πρωτοφανής η εμπάθεια από τα κανάλια MEGA και ΑΝΤ1, που κατόπιν πιέσεως από συγκεκριμένο πολιτικό, που έχει πάρει την κατηφόρα,έδειξαν στα δελτία ειδήσεών τους την κάρτα της δημοσκοπήσεως της VPRC, χωρίς να αναφέρουν το ποσοστό της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και μη λέγοντας λέξη!

Δεν έχουν καταλάβει ότι πέρασε ο καιρός που ποδηγετούσαν τον Λαό Στο ίδιο μήκος κύματος και το δημοσίευμα της εφημερίδας Νέα online, τα οποία παρουσιάζουν την δημοσκόπηση χωρίς να αναφέρουν το ποσοστό της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Σας παραθέτουμε το σχετικό:

“Πέμπτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ σύμφωνα με δημοσκόπηση, ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012 Τελευταία ενημέρωση: 25/01/2012 21:36 Web-Only Πρώτο κόμμα τη Νέα Δημοκρατία, με σημαντική διαφορά από τα υπόλοιπα κόμματα, εμφανίζει δημοσκόπηση της εταιρείας V-PRC για το περιοδικό Επίκαιρα. Tο ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στην πέμπτη θέση, ενώ η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη είναι δεύτερο κόμμα. Συγκεκριμένα, η εκτίμηση της εκλογικής επιρροής στη δημοσκόπηση διαμορφώνεται ως εξής: ΠΑΣΟΚ 12%, ΝΔ 30,5%, ΚΚΕ 12,5%, ΛΑΟΣ 6%, ΣΥΡΙΖΑ 12,5%, Δημοκρατική Αριστερά 13%, Οικολόγοι Πράσινοι 3%, Δημοκρατική Συμμαχία 2,5%, Άρμα Πολιτών 2,5%, Αποχή-λευκά-άκυρα 33,9%.“ http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4689427

Σε όλους αυτούς απαντούμε: «Νταβατζήδες» περαστικά σας. Έρχονται κι άλλα…

Από την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Από τους Τούρκους στρατηγούς στην πολιτική δικτατορία του ήπιου Ισλάμ

2012-01-25T03:00:00.000+02:00

Tούρκοι αναλυτές θεωρούν ότι με την ανακριτική διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη, αναφορικά με τα πραξικοπήματα και τις παρεμβάσεις του στρατού στην πολιτική ζωή της χώρας, άρχισε να δημιουργείται η εντύπωση ότι επιχειρείται μια αντιπαράθεση προς τον ατατουρκισμό. Επιπρόσθετα δε, οι εν λόγω αναλυτές προειδοποιούν τον πρωθυπουργό Ερντογάν ότι αυτό αποτελεί μια κενή περιεχομένου αμφισβήτηση και αντιδικία που προσβάλει, ταπεινώνει και εξυβρίζει άμεσα την μνήμη του Ατατούρκ. Η Τουρκική κοινή γνώμη, ενώ έχει αντιληφθεί τις προθέσεις του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ για τη δημιουργία μιας συντηρητικής Τουρκίας, σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις στήριξε τον Ερντογάν. Ωστόσο, είναι αντίθετη και θα αντιδράσει δυναμικά στην ιδέα εγκαθίδρυσης ενός θεοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης της χώρας. Για το θέμα αυτό, ο Τούρκος δημοσιογράφος Mehmet Ali Birand, o οποίος με την αρθρογραφία του στήριξε τις μεταρρυθμίσεις του ισλαμιστή πρωθυπουργού, δήλωσε ότι εάν η πολιτική ηγεσία της χώρας σκοπεύει να εγκαθιδρύσει ένα θεοκρατικό καθεστώς τότε δεν θα χρειασθεί να βγει ο στρατός από τα στρατόπεδα διότι όλοι εμείς που επαγρυπνούμε για να διαφυλαχθεί το κοσμικό-δημοκρατικό μας σύστημα θα βγούμε στους δρόμους.

Η συγκεκριμένη άποψη ενισχύει και τις εκτιμήσεις για την ιδιάζουσα ιδιομορφία της ιδεολογικής σύνθεσης του εκλογικού σώματος που στήριξε τον Ερντογάν στις εκλογές της 12-6-2011, από το οποίο: το 27,1% ανήκει στους συντηρητικούς ισλαμιστές, το 24,4% στους Τούρκους εθνικιστές, το 16,4% στους ατατουρκιστές-κεμαλιστές, το 7,2% στους σοσιαλδημοκράτες, το 5,9% στους φιλελεύθερους-δημοκρατικούς, το 3% στους ακραίους εθνικιστές και το 1,4% στους Κούρδους εθνικιστές.

Όταν το 2002 το κόμμα ΑΚΡ ανήλθε στην εξουσία, τόσο στο στρατιωτικό κατεστημένο όσο και σε μεγάλο τμήμα της τουρκικής κοινής γνώμης υπήρχε ο φόβος της δημιουργίας ενός ισλαμικού κράτους. Όμως την παρούσα περίοδο δημιουργήθηκε ένας νέος φόβος: ο φόβος της αυταρχικής εξουσίας και της αυταρχικής διακυβέρνησης της χώρας. Δηλαδή οι Τούρκοι άρχισαν να διερωτώνται εάν, με το πρόσχημα του εκδημοκρατισμού της χώρας, η στρατιωτική χειραφέτηση αντικαταστάθηκε από μια πολιτική δικτατορία και ένα τουρκο-ισλαμικό εθνικιστικό καθεστώς.

Για εννέα χρόνια η ηγεσία του ΑΚΡ παραπλανούσε τον τουρκικό λαό υποσχόμενη ότι θα φέρει τη δημοκρατία στη χώρα, ενώ ταυτόχρονα αυτή εγκαθίδρυε το αυταρχικό ισλαμικό καθεστώς της. Συνεπώς, το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει την άποψη ότι η Τουρκία αποτελεί μια χώρα με ενδημικά προβλήματα, που κανένας δεν μπορεί να εμπιστευθεί ούτε το στρατιωτικό της κατεστημένο και ούτε την κυβέρνησή της. Τούτο οφείλεται σε δύο λόγους:

· Πρώτον, στο γεγονός ότι το στρατιωτικό της κατεστημένο, προκειμένου να μη χάσει τα κεκτημένα του, σχεδίασε την ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν δημιουργώντας στην τουρκική κοινωνία το αίσθημα του φόβου με την εκτέλεση τρομοκρατικών ενεργειών, επηρεάζοντας την κοινή γνώμη με τη διενέργεια ψυχολογικών επιχειρήσεων και προκαλώντας «θερμή συγκρουσιακή» κρίση με την Ελλάδα στο Αιγαίο και στον Έβρο. Στο Αιγαίο, με τη διεξαγωγή επιθετικής επιχείρησης σε νησιά που η Τουρκία αμφισβητεί την ελληνική τους κυριαρχία και στον Έβρο με την εφαρμογή του Σχεδίου «Egemen (Ηγεμώνας)» που προβλέπει εισβολή στο ελληνικό έδαφος και την καταστροφή των ελληνικών δυνάμεων προσβάλλοντας τα ασθενή σημεία του Δ΄ Σώματος Στρατού. Θα πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι, ενώ η ανακριτική διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη και εκατοντάδες στρατιωτικοί έχουν προφυλακισθεί με την κατηγορία προετοιμασίας πραξικοπήματος, το βαθύ στρατιωτικό κατεστημένο σε κάθε ευκαιρία δηλώνει «παρόν» και απειλεί τους «προδότες» που έστειλαν στη φυλακή τους συναδέλφους τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο υπαρχηγός του τουρκικού πολεμικού ναυτικού αντιναύαρχος Kadir Sağdıç που έχει προφυλακισθεί κατηγορούμενος για την εμπλοκή του στη Συμβουλευτική Επιτροπή του Σχεδίου Επιχειρήσεων «KAFES (Κλωβός)» και ο οποίος κατά την επίσκεψη που δέχθηκε από τη σύζυγο του, την κόρη του και το γιό του στη φυλακή τους είπε τα εξής: «Από εδώ (στη φυλακή) έχουμε πολύ καλή πρόσβαση παντού. Τα τακτοποιώ όλα. Το διάστημα που είμαι φυλακισμένος κόβω καλύτερα τους λογαριασμούς (για αυτούς που θα πρέπει να πληρώσουν). Μην ανησυχείτε. Οι πούσ..δες θα μετανιώσουν για αυτά που έκαναν. Θα ξηλώσουμε όλους τους προδότες. Δεν θα αφήσουμε κατά μέρος τους προδότες. Από εδώ τα διευθύνουμε όλα. Από εδώ αγωνιζόμαστε καλύτερα. Μην ανησυχείτε. Λέμε να προβλήματά μας και οι στρατηγοί μας ακούνε (σ.σ. εννοεί τους αρχηγούς των γενικών επιτελείων)» (εφημερίδα Zaman/18-1-2012). Διευκρινίζεται ότι το Σχέδιο «Κλωβός» συντάχθηκε στις 3 Μαρτίου 2009 και είχε σαν στόχο τη διεξαγωγή εκφοβιστικής προπαγάνδας εναντίον των μη μωαμεθανών που ζουν στην Τουρκία, καθώς επίσης την προβολή σχετικών ενεργειών υπό μορφή μαύρης προπαγάνδας εναντίον του ΑΚΡ και διάφορα κέντρα που το υποστηρίζουν. Με τις ενέργειες αυτές επιδιωκόταν αφενός η εξουδετέρωση του ψυχολογικού πολέμου που πραγματοποιούσε το ΑΚΡ και οι οπαδοί του, αφετέρου η διαστρέβλωση στοιχείων και η αλλαγή της επικαιρότητας σχετικά με τη δίκη της Εrgenekon. Για την υλοποίησή του σχεδίου αυτού είχε συγκροτηθεί ένας παρακρατικός μηχανισμός ο οποίος αποτελείτο από: μια Συμβουλευτική Επιτροπή τριών ανωτάτων αξιωματικών (μεταξύ αυτών και ο Kadir Sağdıç). Ένα πυρήνα καθοδηγητών της κοινής γνώμης στελεχωμένο με ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες και διάφορα επικοινωνιακά άτομα. Και τέλος, μια διοίκηση ειδικών επιχειρήσεων που αποτελείτο από 37 αξιωματικούς-υπαξιωματικούς πεζοναύτες και βατραχανθρώπους με αποστολή την πραγματοποίηση δολοφονιών-βομβιστικών ενεργειών-απειλών-απαγωγών-στοχοποίηση ατόμων μέσω δημοσιευμάτων σε διάφορες ελεγχόμενες ιστοσελίδες-σύληση μουσουλμανικών και χριστιανικών νεκροταφείων κ.λπ. Φυσικά, οι ενέργειες αυτές αποτελούν «modus viventi» για διεξαγωγή ανάλογων τουρκικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα (Θράκη-Αιγαίο) και την Κύπρο. Ενδεικτικά παραδείγματα πιθανόν να αποτελούν η σύληση του μουσουλμανικού νεκροταφείου της Νίκαιας Αττικής στις 25-3-2011, η πρόκληση ζημιών σπάζοντας σταυρούς σε χριστιανικό νεκροταφείο στη Ρόδο στις 19-1-2012 και η απόπειρα εμπρησμού του τουρκικού προξενείου της Ρόδου στις 20-1-2012.

· Δεύτερον, διότι ο αυταρχισμός του Ερντογάν, πέραν της προσπάθειας αποδόμησης και απομυθοποίησης της στρατιωτικής ελίτ, επεκτάθηκε τόσο στους πολιτικούς του αντιπάλους όσο και σε μεγάλη μερίδα δημοσιογράφων. Είναι γνωστό ότι περίπου 100 δημοσιογράφοι είναι φυλακισμένοι διότι «έκαναν το λάθος» να εκφράσουν ελεύθερα την άποψή τους και να ασκήσουν κριτική στο ΑΚΡ και στο κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν που στηρίζει τον Ερντογάν και αποτελεί μια τουρκο-ισλαμική εθνικιστική κίνηση με θρησκευτικό μανδύα. Εντούτοις, ενώ η τουρκική κοινή γνώμη θεωρεί τον Ερντογάν ως τον πιο επιτυχημένο πολιτικό αρχηγό με ποσοστό 45%, το κόμμα του περιορίζεται στο 36,5%. Επίσης, ένα άλλο σημαντικό στοιχείο αποτελεί το γεγονός ότι, μεταξύ των φορέων που εμπιστεύονται περισσότερο οι Τούρκοι, ο στρατός κατέχει την πρώτη θέση με ποσοστό 59,9%, ενώ ακολουθούν η αστυνομία με 52,7%, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας με 48,3%, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις με 40,6%, η δικαιοσύνη με 38,8%, η εθνοσυνέλευση με 36,5%, η παιδεία με 28,3%, τα πολιτικά κόμματα με 25% και τέλος τα ΜΜΕ με 22,1%. Από τα παραπάνω καθίσταται σαφές ότι σε περίπτωση που ο Ερντογάν αποσυρθεί από την πολιτική, πιθανόν λόγω προβλημάτων υγείας, το πολιτικό σκηνικό της χώρας θα παρουσιάσει σημαντικές αλλαγές. Ειδικότερα δε, εάν δεν επιλυθεί το κουρδικό πρόβλημα και υπάρξουν αρνητικές εξελίξεις για την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο, τότε δεν θα καταστεί δυνατόν να εξαλειφθεί πλήρως η στρατοκρατία και πιθανόν τα θέματα αυτά να αποτελέσουν και το εισιτήριο επιστροφής της στο προηγούμενο καθεστώς.

Όπως γίνεται κατανοητό, όλα τα παραπάνω πλήττουν την εικόνα της Τουρκίας δεδομένου ότι υπάρχει η εξής αντίφαση: με το ξεσκέπασμα του βαθέως κράτους, τη δίκη της Ergenekon και τις σχέσεις στρατού-πολιτικής εξουσίας ο Ερντογάν θέλει να καταδείξει ότι έχει πολιτικό όραμα και αποφασιστικότητα, ενώ από την άλλη πλευρά ο Τούρκος πρωθυπουργός, μέσω ενός άλλου βαθέως ισλαμικού μηχανισμού, διοικεί τη χώρα με αυταρχισμό, έχει βάλει όρια στην ελεύθερη έκφραση και δεν δείχνει καμία ευαισθησία για την επίλυση του κουρδικού προβλήματος.

Σε ότι αφορά την τουρκική εξωτερική πολιτική και τη μεταστροφή των μηδενικών προβλημάτων του Νταβούτογλου σε πολλαπλά προβλήματα με όλα τα γειτονικά κράτη, ο Ali Bulac, αρθρογράφος της φιλο-ισλαμικής εφημερίδας Ζaman/19-1-2012 αναγράφει τα εξής: «Τι γίνεται στην Τουρκία; Πριν ένα χρόνο είχαμε συστήσει κοινά υπουργικά συμβούλια με τη Συρία και το Ιράκ. Με τη βίζα Samgen (σ.σ. πρόκειται για τη συμφωνία που υπογράφηκε τον Μάρτιο του 2011 μεταξύ Τουρκίας-Ιράν-Συρίας-Ιράκ, βάσει της οποίας οι πολίτες των χωρών αυτών με μια βίζα θα μπορούν να επισκέπτονται τις υπόλοιπες χώρες, όπως ισχύει με τη συνθήκη Σένγκεν) μπορούσε κάποιος μόνο με την ταυτότητά του να φύγει από την Τραπεζούντα και να πάει από την Ταυρίδα μέχρι τη Βαγδάτη και από τη Δαμασκό στο Αμμάν. Τώρα τα νότια και ανατολικά σύνορα μας είναι κλειστά. Με τα τρία κράτη (Ιράν-Συρία-Ιράκ) φθάσαμε σε σημείο σύγκρουσης. Αποχαιρετούμε το Λίβανο. Η Αίγυπτος είναι ψυχρή και η Αλγερία μας είπε να μείνουμε μακριά και να μη σκιάζουμε την Τυνησία και την Παλαιστίνη. Τι έγινε και γυρίσαμε 10 χρόνια πίσω; Να δώσουμε απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά με ηρεμία και ψυχραιμία και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι έγινε.». Ειδικότερα, στο ενδεχόμενο ανατροπής του Σύριου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, το ενδιαφέρον της Τουρκίας εστιάζεται στους Κούρδους της Συρίας, του Ιράκ, της Τουρκίας και του Ιράν, οι οποίοι προκαλούν φοβικό σύνδρομο στην Άγκυρα σε περίπτωση που συνεργασθούν μεταξύ τους και αποφασίσουν την ίδρυση ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους. Αποτέλεσμα αυτού του φοβικού συνδρόμου αποτελεί και η σφοδρή επίθεση που δέχεται η κουρδική εξέγερση στην Τουρκία από το βαθύ τουρκο-ισλαμικό μηχανισμό αφενός με τις δολοφονίες ανταρτών και αμάχων, αφετέρου με τις συλλήψεις Κούρδων αγωνιστών τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο στο βόρειο Ιράκ και σε Ευρωπαϊκές Χώρες. Επιπρόσθετα δε, μια άλλη βασική επισήμανση είναι ότι η Τουρκία, προσπαθώντας να επιφορτισθεί έναν περιφερειακό και εν μέρει διεθνή ρόλο, ώστε να έχει λόγο στο σχεδιασμό του νέου διεθνούς σκηνικού, ενσωμάτωσε στον ήδη βεβαρυμμένο τομέα εθνικής ασφάλειας της κινδύνους και απειλές που αντιμετωπίζουν τρίτες χώρες. Για το λόγο αυτό και ο Ali Bulac επισημαίνει ότι, την τελευταία δεκαετία η στρατηγική της νέας εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας δεν στηρίχθηκε στις απειλές που αντιμετωπίζει η χώρα του, αλλά σε μια αντίληψη περί απειλών που έχουν οι δυτικοί.

Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η τουρκική διπλωματία έχοντας ως σημαία το «στρατηγικό βάθος» προσπαθεί να παραπλανήσει τα γειτονικά της κράτη λέγοντας ότι η στρατηγική της δεν ενέχει ιμπεριαλιστικές προθέσεις αλλά αποσκοπεί σ’ έναν ειρηνικό συνεταιρισμό με την περιοχή. Ωστόσο, η μέχρι τώρα συμπεριφορά της κατέδειξε ότι επιδιώκει να δημιουργήσει φοβικά σύνδρομα και να αποσπάσει με εκβιασμούς, με την απειλή χρήσεως ισχύος και με πλάγιες μεθόδους ένα σημαντικό μέρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος και της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Εκτός τούτου, δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο, οι Τούρκοι να επιδιώξουν την αυθαίρετη επιβολή τετελεσμένων στις εν λόγω περιοχές, είτε με τη δημιουργία γκρίζων ζωνών, μετά από μια θερμή συγκρουσιακή κατάσταση, είτε με την ανακήρυξη της δικής τους Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Άλλωστε, στην Τουρκία οι φράσεις υπαναχώρηση και συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο είναι άγνωστες, ενώ ιδιαίτερης προβολής τυγχάνουν ο τουρκο-ισλαμικός εθνικισμός, η αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, ο εκβιασμός, η αποτροπή με την απειλή χρήσης βίας, η διείσδυση σε κράτη στόχους, ο σχεδιασμός επιθέσεων-δολιοφθορών σε στρατηγικούς στόχους γειτονικών χωρών, οι δολοφονίες-σφαγές αμάχων, η καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών, η συνεργασία με τρομοκρατικές οργανώσεις, η απαγόρευση λειτουργίας κομμάτων, οι συλλήψεις δημοσιογράφων, το παρακράτος, το βαθύ κράτος κ.λπ.

Χρήστος Μηνάγιας / geostrategy.gr

GABRIELE D' ANNUNZIO- ΠΟΙΗΤΗΣ, ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ

2012-01-24T02:00:00.000+02:00

Ο GabrieleD’ Annunzio ήτανποιητής, στρατιωτικός και ένας από τουςδημιουργούς του ιταλικού Εθνικισμού του προηγούμενου αιώνα.

Από τα 16 άρχισε να δείχνει το ταλέντο του στην ποίηση και την λογοτεχνία όταν άρχισε να γράφει στηνΡώμη. Ένα από τα πρώτα του έργα ήταν " Οι ιστορίες της Πεσκάρα"

Η πρώτη επίσκεψηστην Ελλάδα το 1895 τον επηρέασε βαθιά. Εμπνευσμένος από το μεγαλείο του Ελληνικού πολιτισμούέγραψε το επικό ποίημα <<LausVitae>>με το οποίο θα αναδείκνυε την εικόνα τουμεγάλου-κατά την γνώμη του- έθνους της Ιταλίας.

Οι αρχές του 20^ου αιώνα έφερναν νέα ιδανικάαπό τα οποία επηρεάστηκαν οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών. Οι ευγενείςιδέες έρχονταν στο προσκήνιο.

Ο D’ Annunzio έγραψε<< Το πλοίο>> το οποίο δημιούργησε κλίμα ενθουσιασμού καιΕθνικισμού όπου παίχτηκε διότι αναφέρονταν στην πόλη της Βενετίας πουβρίσκονταν υπό αυστριακή διοίκηση.

Η ιταλική νεολαία λάτρεψε το έργο ενώ η αυστριακήκυβέρνηση επέδωσε νότα διαμαρτυρίας στο ιταλικό υπουργείο εξωτερικών.

Το 1900 έγινε μέλος του Σοσιαλιστικού κόμματος το οποίοείχε πρόεδρο τον Μουσσολίνι και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την ιδεολογία τουΚινήματος κατευθύνοντας το προς την εθνική συνείδηση και απομακρύνοντας το από τις διεθνιστικές ιδέες. Οιβάσεις είχαν ήδη τεθεί!

Ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος ήταν η αφορμή για τον D’Annunzio όπωςκαι για τους ιταλούς Εθνικιστές, της επιστροφής της Ιταλίας στα παλαιάμεγαλεία.

Με πύρινους λόγους εξυμνούσε τις αρετές της νεολαίας πουθα πολεμούσε τους εχθρούς για να κάνει φέρει το έθνος της στην κορυφή!

Υπηρετώντας στην αεροπορία της χώρας του, έγραψε λαμπρέςσελίδες δόξας πετώντας πολλές φορές πάνω από τις Άλπεις . Ήρωας του ήταν ομυθικός Αχιλλέας του οποίου υιοθέτησε την πολεμική κραυγή!

Τιμήθηκε με πάρα πολλά μετάλλια ανδρείας για τακατορθώματα του . Όμως το ένα του μάτι είχε υποστεί ζημιά και τον συμβούλευσαννα μην ξαναπετάξει.

Ήταν 52 χρονών και είχε ήδη συνεισφέρει τα μέγιστα στην εθνική λογοτεχνία της χώρας.

Το τέλος του πολέμου δεν έφερε στην Ιταλία τα οφέλη πουπερίμενε. Παρόλο που ήταν με την μεριά τωννικητών, η ιταλική πόλη του Φιούμε παρέμενε κάτω από διεθνή κυριαρχία ενώ η τότε ιταλική κυβέρνηση σχεδίαζε να τηνπαραδώσει στους Σλάβους. Μία τέτοια ενέργεια ήταν αδιανόητη για το συνεχώςανερχόμενο Εθνικιστικό Κίνημα.

Νεαροί αξιωματικοί δημιούργησαν ένα εκστρατευτικό σώμαέχοντας ως σύνθημα την φράση: Φιούμε ή θάνατος!

Ζήτησαν από τον D’Annunzio να ηγηθεί του σώματος πουθα απελευθέρωνε την πόλη. Εκείνος δέχτηκε και έτσι το πρωί της 12^ηςΣεπτεμβρίου 1919 ξεκίνησαν με 287 άτομα την πορεία για το Φιούμε. Από όποιαιταλική πόλη περνούσαν γινόταν δεκτοί με ενθουσιασμό ενώ όλο και περισσότεροιεθελοντές πλαισίωναν την εκστρατεία. Μέχρι να φτάσουν στην πόλη του Φιούμε ήτανήδη 1.000.

Διοικητής της διεθνούς δύναμης που κατείχε την πόλη ήτανο Ιταλός στρατηγός Πιτταλούγκα. Μόλις είδε τον Ντ΄Αννούτσιο με την στρατιωτικήστολή και τα μετάλλια του, δάκρυσε από συγκίνηση και αναφώνησε:

<< Μεγάλε ποιητή. Δεν θα γίνω εγώ η αιτία να χυθείιταλικό αίμα.>> Εισήλθαν μαζί στην πόλη όπου και έγινε η επίσημη παράδοσητης στις εθνικιστικές δυνάμεις .

Η απελευθέρωση του Φιούμε σκόρπισε άκρατο ενθουσιασμόστην υπόλοιπη Ιταλία και άνθρωποι από όλα τα ιδεολογικά ρεύματα αναγνώρισαν τηναξία του Ντ’ Αννούτσιο. Ο ίδιος δήλωσε πως σε αυτόν τον τρελό και κακό κόσμο τοΦιούμε είναι το σύμβολο της ελευθερίας.

ΤΟ ΦΙΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟ

Αμέσως ανακήρυξε το << Ελεύθερο κράτος τουΦιούμε>> . Διατήρησε την μεσαιωνική αρχιτεκτονική εικόνα της πόλης, γιατους νέους προβλέπονταν μόρφωση και υποχρεωτική φυσική αγωγή, τα πολιτικάκόμματα αντικαταστάθηκαν από συνδικάτα εργαζομένων και παραγωγών. Το όνειροόμως κράτησε για 15 μήνες.

Η Ιταλική κυβέρνηση είχε συμφωνήσει αμέσως μετά τηνδιεθνή στρατιωτική δύναμη που κατείχε την πόλη, να την παραδώσει μετέπειταστους Σλάβους! Αποφασίστηκε ο αποκλεισμός του Φιούμε έτσι ώστε η έλλειψητροφίμων και αποθεμάτων να αναγκάσει τον D’ Annunzio νααποχωρήσει.

Ο ίδιος πρότεινε στους Εθνικιστές της Ιταλίας των οποίωνπροΐστατο ο Μουσσολίνι να ενωθούν και να εισβάλλουν στην Ρώμη. Κάτι τέτοιο θεωρήθηκε άκαιρο από τονΜουσσολίνι ο οποίος έβλεπε στο πρόσωπο του Ντ’ Αννούτσιο έναν σοβαρόανταγωνιστή.

Παράλληλα ο ιταλικός στρατός έφθασε με δύναμη 20.000ανδρών για να διώξει τις δυνάμεις του Ποιητή . Την πόλη υπεράσπιζαν 3.000Εθνικιστές.

Οι πρώτες εχθροπραξίες άρχισαν στις 24 Δεκεμβρίου του1920. Ο D’Annunzio προβλέποντας τηνκαταστροφή της πανέμορφης πόλης από τους βομβαρδισμούς και την εμφύλια σύρραξηπου είχε ήδη αρχίσει, αποφάσισε να αποσυρθεί με τις δυνάμεις του. Το Φιούμεαργότερα παραδόθηκε από τους Ιταλούς στην Γιουγκοσλαβία!

Ο Ντ’ Αννούτσιοτα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε ένα απομονωμένο σπίτι στην Ιταλίαόπου και ξανάρχισε το γράψιμο. Ήταν η πλέον δημοφιλής προσωπικότητα της χώρας.Παρόλη την προδοσία του Μουσσολίνι ,αρνήθηκε να ταχθεί στο πλευρό τωναντιφασιστών.

Στις 27 Οκτωβρίου 1922 οι δυνάμεις του Μουσσολίνικατέλαβαν την εξουσία. Η ιδεολογία τους επηρεάστηκε από εκείνη του Γκαμπριέλεντ’ Αννούτσιο , υιοθέτησαν από τον στρατό του την ενδυμασία ( μαύρα πουκάμισα)όπως και τον ρωμαϊκό χαιρετισμό.

Το καθεστώς αν και ο Ποιητής κρατούσε κάποιες αποστάσειςτον τίμησε απονέμοντας του τον τίτλο τουΣτρατηγού , του Πρίγκιπα και του προέδρου της Ιταλικής Ακαδημίας ενώδημοσίευσε όλες του τις δημιουργίες!

Την 1^η Μαρτίου ο Ντ’ Αννούντσιο έφυγε μετιμές ήρωα από αυτή τη ζωή έχοντας αγωνιστεί για τα υψηλά ιδανικά της αρίστης κοσμοθεωρίας!

Στράτος Καρανικολάου
Τμήμα Διεθνών Σχέσεων Ε.ΛΑ.Μ.

Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ

2012-01-23T02:00:00.000+02:00

Ο Ομηρος αφιερώνει στην ασπίδα του Αχιλλέα τουλάχιστον 134 στίχους στην Ιλιάδα, το απόσπασμα της οποίας είχαν ονομάσει οι αρχαίοι «οπλοποιία».

Σε Διεθνές Συμπόσιο « Επιστήμη και Τεχνολογία στα Ομηρικά έπη» που έγινε στο Συνεδριακό κέντρο ΣΠΑΠ της Αρχαίας Ολυμπίας το 2006 οι επιστήμονες ασχολήθηκαν με την ασπίδα του Αχιλλέα. Συγκεκριμένα το τμήμα Μηχανολόγων και Αεροναυπηγών (εργαστήριο εφαρμοσμένης μηχανικής) του Πανεπιστημίου Πατρών και το Ινστιτούτο Πολιτισμού και Ποιότητας ζωής, με εφαλτήριο τον Όμηρο ερεύνησε την τεχνολογία της Μυκηναϊκής εποχής, την οποία ο Λατίνος συγγραφέας Βιτρούβιος επαινούσε για την «επιστημοσύνη της».
Ο καθηγητής Σ.Α.Παϊπέτης του Πανεπιστημίου Πατρών αναπαρήγαγε ψηφιακά την ασπίδα του Αχιλλέα- ακολουθώντας τις ομηρικές περιγραφές : 2 στρώσεις μπρούντζο, 2 στρώσεις κασσίτερο και 1 στρώση χρυσού- και απέδειξε με εργαστηριακά πειράματα ότι ο συνδυασμός υλικών δεν ήταν τυχαίος. Ήταν αδιάτρητη σε ένα χτύπημα ανάλογο της δύναμης του παγκοσμίου ρέκορντμαν στο ακόντιο το 2000. Η μελέτη της ασπίδας βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, και δείχνει το ενδιαφέρον των ανθρώπων για τις εξοχές περιγραφές του Ομήρου…

Για την κατασκευή της ασπίδας του Αχιλλέα επιστράτευσαν και ο Ήφαιστος και ο Όμηρος όλη τους την τέχνη. Η ασπίδα του Αχιλλέα είναι ένας ύμνος στην τεχνολογία, μια ποιητική παρουσίαση του πλέον περίφημου σε τέχνη έργου της ομηρικής εποχής. Για το λόγο αυτό αξίζει να παραθέσουμε ατόφια τη μακροσκελή περιγραφή του έργου:

Και φτιάχνει πρώτα μια τρανή και στιβαρή ασπίδα παντού στολίζοντάς τη. Και βάζει γύρω της λαμπρό τρίφυλλο μεταλλικό στεφάνι, όπου δένει το λουρί το ασημένιο. Πέντε μετάλλου στρώματα έχει η ασπίδα. Σκαλίζει πάνω της πολλά στολίδια, με τη σοφή των δυο χεριών του τέχνη. Στη μια μέρα φτιάχνει τη γη, τον ουρανό στην άλλη, αλλού τη θάλασσα και τον ακούραστο ήλιο και τη σελήνη ολόγεμη. Σ’ άλλη μεριά τα ζώδια όλα φτιάχνει, τα άστρα που στεφανώνουν τον ουρανό. Τις Πλειάδες και τις Υάδες και το δυνατό Ωρίωνα παραφυλάει και μόνο αυτή μες στα νερά του Ωκεανού δε λούζεται. Φτιάχνει και δυο όμορφες πόλεις θνητών ανθρώπων. Στη μια γάμοι γίνονται, συμπόσια μεγάλα, νύφες προβάλλουν από τα σπίτια τους και οι λαμπαδηφόροι από την πόλη περνούν κι αντιλαλούν τραγούδια, γαμήλια, πολλά. Νέοι χορευτές στριφογυρνούν κι ανάμεσα τους κιθάρες και αυλοί παίζουν. Οι γυναίκες μπροστά στην πόρτα στέκονται και θαυμάζουν. Κόσμος συρρέει στην αγορά, όπου καβγάς θεριεύει. Δυο άντρες εκεί μαλώνουνε για την εξαγορά ενός άντρα σκοτωμένου. Ο ένας λέει πως τα έχει όλα ξεπληρώσει και βεβαιώνει το λαό ενώ ο άλλος ισχυρίζεται πως τίποτα δεν πήρε. Και οι δυο τέλος θέλουν στο δικαστή να πάνε, απόφαση να βγάλει. Οι άνθρωποι γύρω και τους δυο τους επιδοκιμάζουν και τους υποστηρίζουν. Οι κήρυκες τον κόσμο συγκρατούσαν και οι γέροντες κάθονται πάνω σε λαξεμένους λίθους, μέσα στον κύκλο τον ιερό, στα χέρια τους κρατώντας τα ραβδιά των μεγαλόφωνων κηρύκων.

Από πρόγευση που έδωσε σε συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος της επιτροπής του Διεθνούς Συμποσίου, καθηγητής Σ. Α. Παϊπέτης (Πανεπιστήμιο Πατρών) για την ψηφιακή αναπαραγωγή της ασπίδας του Αχιλλέα και του Αίαντα -βάσει πάντα τον ομηρικών περιγραφών- αντιλαμβάνεται κανείς πόσο καλά γνώριζαν οι τεχνίτες της εποχής τις δυνατότητες και τα όρια των υλικών σε κρουστικές συνθήκες.
Συγκεκριμένα, η ασπίδα του Αχιλλέα στο εσωτερικό των δύο εξωτερικών στρώσεων από σκληρό μπρούντζο αλλά και των επίσης δύο στρωμάτων κασσιτέρου, διέθετε ένα γενναίο στρώμα καθαρού χρυσού. Δεν ήταν τυχαίος ο συνδυασμός. Εντυπωσιακότερη είναι, ωστόσο, η πιο ταπεινή από απόψεως υλικών περίπτωση της ασπίδας του Αίαντα με τα επτά στρώματα δέρματος και τη μία εξωτερική στρώση από σκληρό μπρούντζο. Στην εργαστηριακή δοκιμή διάτρησής της με βλήμα υπολογισμένης μάζας και ταχύτητα ρήξης ανάλογης με εκείνη του παγκόσμιου ρέκορντμαν στο ακόντιο το 2000 επαληθεύτηκε η περιγραφή του Ομήρου, που την ήθελε αδιάτρητη.
Τόσα στα έξι στρώματα δέρματος όσο και στα οκτώ η ασπίδα διαπερνιόταν από την αιχμή του δόρατος. Τη «χρυσή τομή» των 7 δερμάτινων στρώσεων, που με τις όποιες παραμορφώσεις και τριβές το δόρυ τελικά εκτρέπεται, τη γνώριζε καλά ο βυρσοδέψης και κατασκευαστής της Τίχιος.
Στη δική του εισήγηση ο καθηγητής Γ. Βατίστας θα αναλύσει πώς οι περιγραφές της Κίρκης για τη διέλευση από το στενό της Σκύλλας και της Χάρυβδης έλυσαν εξισώσεις της αεροδυναμικής, που συνδέονται με την τεχνολογία της βαρυτικής σφενδόνης για το Διάστημα!
Σύνοδος πλανητών
Σπάνια αστρολογικά φαινόμενα (σύνοδος πέντε πλανητών) που πλαισιώνουν και καθορίζουν την ομηρική μοιχεία της Αφροδίτης και του Αρη, είναι ένα από τα αστρονομικά θέματα του συνεδρίου (του καθηγητή Σ. Παπαμαρινόπουλου), το οποίο φωτίζει τις τεχνολογικές και μαθηματικές γνώσεις της μυκηναϊκής περιόδου, με ενδεικτικά παραδείγματα αφ' ενός τον τάφο του Ατρέα που, βάσει μετρήσεων, αποδείχθηκε ότι αντέχει 7 φορές τον ισχυρότερο σεισμό και αφ' ετέρου την κατασκευή της τριήρους που κατόπιν δοκιμών του Πολυτεχνείου διαπιστώθηκε ότι ήταν οι βέλτιστες δυνατές κατασκευές.
Πέραν πάντως της τεχνολογίας, οι εισηγήσεις , που εκκινούν από τον Ομηρο, αφορούν σχεδόν πάντοτε και άλλους επιστημονικούς χώρους: από την αστρονομία, τη γεωλογία, τη δομική μηχανική και τη ζωολογία, μέχρι την ιατρική, τα μαθηματικά, τη μεταλλουργία, τη μετεωρολογία, τη ρομποτική και τη φυτολογία.

πηγή:ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ

http://aioniaellinikipisti.blogspot.com/2010/02/blog-post_6271.html

ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ.

2012-01-22T03:30:00.000+02:00

Ο ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ε.Δ.Ε.

Η Εθνική Δημοκρατική Ένωση με Πρόεδρο τον Πέτρο Γαρουφαλλιά, (τ. Υπ. Εθνικής Αμύνης της Ενώσεως Κέντρου) ιδρύθηκε σε μία πολύ δύσκολη εποχή για την Εθνικιστική Δεξιά. Ήταν αμέσως μετά την κατάρρευση της χούντας, όπου σύσσωμο το Ελληνικό Εθνικιστικό κίνημα κατηγορήθηκε για συνεργασία με το καθεστώς της 21^ης Απριλίου. Άγνωστο πως, ο Γαρουφαλλιάς πείστηκε να τεθεί επικεφαλής. Με λίγη έως ελάχιστη οργάνωση, η ΕΔΕ έλαβε μέρος στις εκλογές της 17^ης Νοεμβρίου όπου και συντρίφτηκε λαμβάνοντας ποσοστό 1,08%. Ήταν όμως αυτή που έθεσε τις βάσεις για την συνέχεια και το μεγάλο ποσοστό της Εθνικής Παράταξης στις εκλογές του 1977. Αξιοσημείωτο πάντως ήταν ότι οι συγκεντρώσεις της ΕΔΕ το 1974, έμειναν στην ιστορία. λόγω των χιλιάδων πολιτών που συνέρρεαν σ' αυτές, για διαφορετικούς όμως λόγους. Στην κεντρική ομιλία του Γαρουφαλλιά στην Αθήνα, στην οδό Πανεπιστημίου, ήταν ζήτημα αυτοί που πήγαν να τον ακούσουν να ξεπερνούσαν τα χίλια άτομα. Η αντισυγκέντρωση όμως που έγινε ξεπερνούσε τις πενήντα χιλιάδες... Η ομιλία πάντως έγινε κανονικά. Αυτό άλλωστε γινόταν σ' όλη την χώρα, όποτε έκανε συγκεντρώσεις η ΕΔΕ.

Εθνικιστική Δεξιά

Εθνική Παράταξη-ΕΝΕΠ
Το 1977 η Εθνική Παράταξη έλαβε ποσοστό 6,8% και εξέλεξε πέντε βουλευτές. (Α Αθηνών, Β Αθηνών, Λακωνία, Καρδίτσα, Ξάνθη). Το δυστύχημά της ήταν ότι δεν εξελέγη ο Πρόεδρος της Στ. Στεφανόπουλος στην Ηλεία, που παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, ήταν ο εγγυητής για την ενότητα του τότε πολιτικού φορέα της πατριωτικής δεξιάς, ή καλύτερα η τότε έκφραση της πατριωτικής δεξιάς. Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ανέλαβε ο Σπ. Θεοτόκης που όλο το ιδεολογικό του υπόβαθρο εξαντλούταν στον στείρο αντικομουνισμό. Αυτή η ιδεολογική του ρηχότητα ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που δεν κατάφερε να αναχαιτίσει την ορμή της νεολαίας του κόμματος του, που παλλόταν από επαναστατικές εθνικιστικές ιδέες. Το κόμμα ουσιαστικά, από την ανάληψη της ηγεσίας από τον Θεοτόκη, φυλλορροούσε και οι βουλευτές του μεταπηδούσαν με ευκολία στην ΝΔ του Κ. Καραμανλή. Αυτό έπραξε και ο Θεοτόκης στις εκλογές του 1981. Κόμμα Εθνικής Παράταξης επί της ουσίας από το 1977 έως το 1981, που διαλύθηκε, δεν υπήρχε, παρά μόνο η νεολαία της ΕΝΕΠ. Η Ελληνική Νεολαία Εθνικής Παράταξης είχε καταφέρει ν' οργανώσει ένα ολόκληρο κίνημα στην Ελλάδα με περίπου 100 ενεργές τοπικές οργανώσεις. Η ΕΝΕΠ ήταν ξεκάθαρη ιδεολογικά και πίστευε στο Εθνικισμό. Πυρήνας των ηγετικών της στελεχών ήταν το περιοδικό «Κίνημα». Η μεγαλύτερη προσωπικότητα εκείνης της εποχής στον χώρο της Εθνικιστικής δεξιάς, ήταν ο Ανδρέας Δενδρινός. Το δε βιβλίο του «Εθνοκρατία», πρέπει να είναι το πλέον πολυδιαβασμένο στον ιδεολογικό χώρο της πατριωτικής δεξιάς την δεκαετία του 70. Οι «κινηματίες» της ΕΝΕΠ είχαν πολύ καλές σχέσεις με τους εγκλείστους στον Κορυδαλλό που πρόσκειντο στον Ιωαννίδη. Στην ΕΝΕΠ υπήρχε και μία μικρή ομάδα στελεχών που είχε καλές σχέσεις με τον έγκλειστο τότε δικτάτορα Παπαδόπουλο. Η ομάδα αυτή είχε ως ηγέτη τον Θεόδωρο Περρωτή. Οι δύο ομάδες έρχονταν συχνά σε συγκρούσεις με αποτέλεσμα στο συνέδριο της ΕΝΕΠ στον Βόλο, την Άνοιξη του 1979, να διασπαστούν. Νικήτρια από αυτήν την σύγκρουση βγήκε η «αντιπολίτευση» της ΕΝΕΠ, δηλαδή η ομάδα Περρωτή. Έτσι προέκυψε η ΕΝΕΠ με πρόεδρο τον Παπαδοπουλικό Περρωτή, και το ΕΝΕΚ με Πρόεδρο τον Πολύδωρο Δάκογλου. Στην συνέχεια η ΕΝΕΠ αυτοδιαλύθηκε και προσχώρησε ομαδικά στο κόμμα των Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη.

Κόμμα Προοδευτικών-ΝΕΠ
Η επανίδρυση του κόμματος των Προοδευτικών το 1979 από τον Σπύρο Μαρκεζίνη έφερε στις τάξεις του πολλούς από την Εθνική Παράταξη, που είχε οδεύσει ολοκληρωτικά, στην Ν.Δ. Την νεολαία του κόμματος ανέλαβε η εναπομείνασα ΕΝΕΠ, καθώς οι διασπάσεις, την είχαν αποδυναμώσει. Στις εκλογές όμως του 1981 οι παραδοσιακοί δεξιοί ψηφοφόροι ψήφισαν ομαδικά την ΝΔ, μπροστά στην πολιτική ορμή που είχε τότε το ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα του Μαρκεζίνη απέτυχε εκλογικά παίρνοντας μόνο το 1%, παρά τις προσπάθειες της νεολαίας, υπό την Προεδρία Περρωτή. Γύρω της είχε συσπειρώσει ακραιφνείς «Παπαδοπουλικούς» καθώς όλες οι άλλες τάσεις, Εθνικιστές, Ιωαννιδικοί, Εθνικοσοσιαλιστές κλπ είχαν δημιουργήσει άλλες κινήσεις. Οι τοπικές οργανώσεις ήταν λειψές και συγκρατούσαν κάποιες λίγες δυνάμεις στην Αιτωλοακαρνανία, Μεσσηνία, Φλώρινα και Αθήνα. Η ομάδα Περρωτή πλήρωσε το μονοδιάστατο σκεπτικό της που αποθάρρυνε κάθε άλλη ιδέα, πλην της χούντας των συνταγματαρχών. Μετά την αποτυχία των Εθνικών εκλογών (στις ευρωεκλογές εξέλεξε ένα βουλευτή), ήρθαν και τα οικονομικά προβλήματα που την ανάγκασαν από την πολυτέλεια των ορόφων της Πανεπιστήμιου και Βουκουρεστίου, να μετακομίσει σ' ένα μικρό γραφειάκι ενός παράδρομου. Η μικρή ομάδα που παρέμεινε, χάθηκε στην συνέχεια. Ο Πρόεδρος Θ. Περρωτής έμπλεξε στην συνέχεια (αδίκως) σε μία κακή επαγγελματική ιστορία, ήταν χημικός, που είχε πολλά επακόλουθα. Η εξέλιξη ήταν πολύ πιο δυσάρεστη, αφού απεβίωσε αιφνιδίως σε ηλικία μικρότερη των 48 ετών. Στην κηδεία του Παπαδόπουλου εμφανίστηκαν πάντως λίγα άτομα με ένα στεφάνι που έγραφε «ομάδα Περρωτή». Η ομάδα δεν υφίσταται πλέον, αλλά μάλλον ούτε οι ιδέες τους...

ΕΝΕΚ-Κίνημα
Μετά την διάσπαση της ΕΝΕΠ, το 1979, 88 στελέχη της που είχαν διαγραφεί, υπέγραψαν διακήρυξη για την δημιουργία του Ενιαίου Εθνικιστικού Κινήματος. Η φιλοσοφία των τότε νεαρών στελεχών ήταν ότι, ότι έκαναν σαν νεολαίοι τελείωσε, και τώρα ήταν η ώρα να δημιουργήσουν το δικό τους πατριωτικό εθνικό κόμμα. Με το ανθρώπινο υλικό της πάλαι ποτέ ΕΝΕΠ, άρχισαν να κτίζουν το δικό τους πολιτικό χώρο. Κύριος στόχος τους όπως έλεγαν ήταν η προοπτική 2000, δηλαδή οι εκλογές μετά από 21 χρόνια, καθώς τότε θα ήταν έτοιμοι! Το ΕΝΕΚ όμως είχε και αυτό εσωκομματική αντιπαλότητα καθώς τα βιβλία του Ανδρέα Δενδρινού, είχαν δημιουργήσει ένα ιδεολογικό υπόβαθρο, και πολλούς να προσχωρούν στην ομάδα του περιοδικού «Κίνημα» που ομιλούσε ανοιχτά και προπαγάνδιζε τις Εθνικοσοσιαλιστικές ιδέες. Ο Πρόεδρος του ΕΝΕΚ, Πολύδωρος Δάκογλου που εξέφραζε αμιγώς εθνικιστικές ιδέες ήρθε σε σύγκρουση πολύ γρήγορα, με τους συναγωνιστές του που είχαν συσπειρωθεί στο περιοδικό «Κίνημα». Με τις ίδιες μεθόδους Περρωτή στην ΕΝΕΠ, διέγραψε τους διαφωνούντες. Η ομάδα Δενδρινού απομακρύνθηκε, αλλά το ΕΝΕΚ-Δάκογλου ουδέποτε μπόρεσε να έχει λαϊκή απήχηση. Οι εκλογικές του συντριβές, το οδήγησαν στην αυτοδιάλυσή του, ενώ η πρώτη του παρουσία στις ευρωεκλογές του 1981 μπόρεσαν να του δώσουν μόλις και μετά βίας, 2.000 περίπου ψήφους και κάνοντας τους «Δενδρινικούς» να ειρωνεύονται λέγοντας ότι αυτό εννοούσε ο Δάκογλου όταν έλεγε «προοπτική 2000». Στην συνέχεια η ομάδα του κινήματος έριξε το βάρος της στο εθνικοσοσιαλιστικό ιδεολογικό υπόβαθρο, με εκδόσεις κλπ. Η ομάδα ΕΝΕΚ-Δάκογλου «κράτησε» μερικά χρόνια ακόμα ως κόμμα. Σήμερα (2007), αρκετά στελέχη και φίλοι του ΕΝΕΚ βρίσκονται στο ΛΑΟΣ, ενώ η ομάδα του Ανδρέα Δενδρινού, συνεχίζει τον μοναχικό της δρόμο.

ΕΠΕΝ
Τον Ιανουάριο του 1984 ιδρύθηκε η Εθνική Πολιτική Ένωση, από τον έγκλειστο δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο. Η ΕΠΕΝ είχε ουσιαστικά ένα μόνο αίτημα. Την αποφυλάκιση των χουντικών. Ενώ το κόμμα ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς πολύ γρήγορα ξέσπασε κρίση με αποτέλεσμα στις 4 Απριλίου του 1984, ο Παπαδόπουλος να παραιτηθεί από την αρχηγεία λόγω της απόφασης της Διοικούσας Επιτροπής να συμμετέχει το κόμμα στις ευρωεκλογές. Γύρω από το θέμα αυτό υπάρχουν πολλές συγκρουόμενες απόψεις. Η μία λέει ότι οι έγκλειστοι έκαναν σπέκουλα με την ΕΠΕΝ διότι ήθελαν να χρησιμοποιούν το κόμμα, ως απειλή στα κόμματα εξουσίας και ειδικά στην Ν.Δ.. Με λίγα λόγια «αποφυλακίστε μας» διότι θα σας «κόψουμε» ψήφους. Η άλλη άποψη λέει, ότι η διοικούσα επιτροπή ήταν σε πλήρη συνεννόηση με τους έγκλειστους αξιωματικούς αλλά έπρεπε να φαίνεται ότι δρα ανεξέλεγκτα. Άρα έπρεπε να γίνει η αποφυλάκιση, γιατί η ισχύ των φίλων των αξιωματικών δεν μπορούσε να αρθεί αλλιώς. Όποια κι αν είναι η αλήθεια, μία είναι η πραγματικότητα. Το συγκεκριμένο κόμμα δεν κατάφερε ούτε πολιτική παρέμβαση να κάνει και ούτε βέβαια αποφυλάκιση έγινε ποτέ! Τον Σεπτέμβριο του 1984, αναλαμβάνει Πρόεδρος της νεολαίας ο Ν. Μιχαλολιάκος. Στις ευρωεκλογές η ΕΠΕΝ λαμβάνει 2,29% και εξελέγη ευρωβουλευτή τον Χρύσανθο Δημητριάδη, ο οποίος τίθεται και επικεφαλής της Διοικούσας Επιτροπής. Τον Ιούλιο του 1988 αντικαθίσταται στο ευρωκοινοβούλιο από τον Αρ. Δημόπουλο, και αυτός με την σειρά του από τον Σπ. Ζουρνατζή τον Ιανουάριο του 1989. Αρχές του 1985 ο Πρόεδρος της νεολαίας έρχεται σε σύγκρουση με το κόμμα και παραιτείται. Αναλαμβάνει ο φοιτητής της Νομικής Μάκης Βορίδης, αφού πρώτα επισκέπτεται τον Παπαδόπουλο στις φυλακές του Κορυδαλλού. Λέγεται ότι ο Παπαδόπουλος τον είχε αποθαρρύνει σ' αυτήν του την σκέψη. Στις εθνικές εκλογές του 1985 η ΕΠΕΝ θα πάρει ποσοστό 0,60%. Η κατάσταση αρχίζει να φθίνει και μόνο η νεολαία του κόμματος ουσιαστικά υπάρχει. Ο Βορίδης με τους λίγους εναπομείναντες νεολαίους δίνει καθημερινά μάχες στους δρόμους, ακόμα και έξω από τα κεντρικά γραφεία της οδού Ακαδημίας, δίνοντας το υπέρ πάντων αγώνα για την ύπαρξη της εθνικιστικής έκφρασης. Το κίνημα περνά μία από τις χειρότερες του στιγμές στο πεζοδρόμιο, καθώς ο Βορίδης μένει μόνο με την ομάδα των άπειρων «ελεύθερων Μαθητών» σε παρόμοιες καταστάσεις, και λίγους skinheads. Παρ' όλα αυτά, ακόμα και όταν μία μεγάλη συγκέντρωση αναρχοαριστερών προσπαθεί να τους κάψει -κυριολεκτικά- μέσα στα γραφεία της οδού Ακαδημίας, η νεολαία δεν υποστέλλει την σημαία της. Στις εκλογές του 1989 η ΕΠΕΝ λαμβάνει 0,60% στις Εθνικές εκλογές και 1,16% στις ευρωεκλογές. Game over, και το 1990 ο Βορίδης παραιτείται. Στις εκλογές που ακολουθούν η ΕΠΕΝ μετονομάζεται σε ΕΠΕΝ-Εθνική Συμπαράταξη και λαμβάνει 0,13%. Στις δεύτερες εκλογές που ακολουθούν το ίδιο έτος, δεν κατέρχεται. Το 1993 στις βουλευτικές εκλογές δεν σημειώνει μεταβολή και λαμβάνει εκ νέου 0,13%. Το 1994 νέα μετονομασία σε Εθνικό Κόμμα-ΕΠΕΝ και λαμβάνει στις ευρωεκλογές 0,78%. Κύκνειο άσμα στις βουλευτικές εκλογές του 1996, με 0,24%. Η ΕΠΕΝ αν και άρχισε κάτω από πολύ καλές συνθήκες, ίσως τις καλύτερες μετά την μεταπολίτευση για τον ιδεολογικό χώρο που απευθυνόταν, απέτυχε παταγωδώς. Οι χουντικοί αξιωματικοί εκτός από ανεπαρκείς δικτάτορες, ήταν και κακοί πολιτικοί!

ΦΕΠ-Ελληνικό Αύριο
Στα τέλη της δεκαετίας του ΄70 εμφανίζεται ένας νέος εθνικιστικός φορέας, η Φοιτητική Εθνική Πρωτοπορία, με σήμα της τον μαίανδρο. Η ΦΕΠ όμως δεν προήλθε από παρθενογένεση. Οι βάσεις της ήταν στο κόμμα της 4^ης Αυγούστου του Κώστα Πλεύρη, που είχε αναστείλει την λειτουργία του την εποχή της στρατιωτικής χούντας. Η ενεργοποίηση της ΦΕΠ προήλθε από την ανάγκη να εκφραστούν οι εθνικοσοσιαλιστικές ιδέες, (Εθνικοκοινωνιστικές όπως έλεγαν), που ήταν προσαρμοσμένες στα Ελληνικά πρότυπα. Ιστορική αναφορά γινόταν για την κοινοβουλευτική δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά. Πυρήνας της κίνησης ήταν το περιοδικό «Ελληνικό Αύριο» που έβγαινε στην Θεσσαλονίκη. Ήταν η άλλη εθνικοσοσιαλιστική άποψη και το αντίβαρο στο περιοδικό «Κίνημα» που εξέδιδε η ομάδα Δενδρινού στην Αθήνα. Η ΦΕΠ αναπτύχτηκε στην Αθήνα, στα Εξάρχεια, στην Λάρισα, και στην Θεσσαλονίκη. Εξέδωσε εφημερίδες και ανέπτυξε πολιτική δράση με αποκορύφωμα την μεγάλη συγκέντρωση στα Προπύλαια των Αθηνών, το 1981, για την επέτειο μνήμης 25 ετών από την δολοφονία του Αυξεντίου και άλλων Κυπρίων αγωνιστών. Η ΦΕΠ ερχόταν συχνά σε μεγάλες συγκρούσεις, ενίοτε και σε συμπλοκές, με τις άλλες κινήσεις του τότε πολυδιασπασμένου εθνικιστικού χώρου, λόγω κυρίως της δικαστικής διαμάχης που υπήρχε μεταξύ Πλεύρη-Καλέντζη.
Όπως ξαφνικά εμφανίστηκε, κατά τον ίδιο τρόπο και εξαφανίστηκε από τον πολιτικό χάρτη. Στις τάξεις της πάντως εμφανίστηκαν πολλά στελέχη που στην συνέχεια ακόμα και σήμερα, πρωταγωνιστούν στην πολιτική ζωή της χώρας. (Βουλευτές, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, συνδικαλιστές, δήμαρχοι κλπ. Οι παλαιοί ΦΕΠίτες διατηρούν τους δεσμούς τους και τώρα (2007). Ένας από τους μεγαλύτερους συμπαραστάτες της ήταν και ο Παύλος Μελάς, εγγονός του Μακεδονομάχου.
Η ΦΕΠ κατά την διάρκεια ζωής της ουδέποτε συμπαρατάχτηκε με πολιτικούς σχηματισμούς, αλλά ούτε σε εκλογικό επίπεδο, η ίδια, έλαβε μέρος. Αν και ποτέ δεν είχε μεγάλο αριθμό μελών, κατάφερνε πάντα σε συγκεντρώσεις, να παρουσιάζει μεγάλο αριθμό πολιτών μαζί της.

Χρυσή Αυγή
(Α περίοδος)
Τον Δεκέμβριο του 1980 κυκλοφόρησε, το 1^ο τεύχος του περιοδικού Χρυσή Αυγή, από το τυπογραφείο του Σαξώνη. Εκδότης ήταν ο Νίκος Μιχαλολιάκος. Η αρχική του ομάδα αποτελούταν από ιδεολόγους-φιλοσόφους της Εθνικοσοσιαλιστικής σκέψης και από άτομα που ως εκείνη την περίοδο, δεν είχαν παρουσιαστεί σε καμία άλλη υπάρχουσα κίνηση του μεταπολιτευτικού Εθνικιστικού κινήματος. Ο Ν. Μιχαλολιάκος, αν και νέος σε ηλικία, ήταν μία εξέχουσα προσωπικότητα στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Ήταν φυσικομαθηματικός, συγγραφέας και ποιητής. Ο Μιχαλολιάκος στ' αρχικά του βήματα στηρίχτηκε στην «φουρνιά» των Εθνικιστών που είχαν διωχτεί από τις κυβερνήσεις Καραμανλή. Άλλωστε και ο ίδιος είχε διωχθεί και φυλακιστεί. Αθόρυβα τον πρώτο καιρό οργανώθηκαν και δημιούργησαν τα πρώτα τους γραφεία κοντά στην πλατεία Εξαρχείων, και συγκεκριμένα στην οδό Ζωοδόχου Πηγής. Παρά τις πολυδιασπάσεις των Εθνικιστικών δυνάμεων στην δεκαετία του 80, και τις κατηγορίες που αλληλοεκτοξεύονταν, η Χ.Α. έμεινε εκτός όλης αυτής της ιστορίας, καθώς ήταν οι μόνοι που μιλούσαν ανοικτά για τον Εθνικοσοσιαλισμό. Στην πρώτη περίοδο το βάρος της οργάνωσης έπεσε στην ιδεολογική κατάρτιση στελεχών. Από τις τάξεις της πέρασαν πολλοί. Η αρχική οργάνωση της Χ.Α. δεν προσπάθησε να μαζικοποιηθεί και γι' αυτόν τον λόγο δεν μπόρεσε να γνωρίσει την αίγλη της δεύτερης φάσης της, όπου συμμετείχε αυτόνομα και στις εκλογές. Πάντως και στις δύο φάσεις της, εκτός Αθηνών, στηρίχτηκε στις περιοχές που ανέκαθεν το Ελληνικό Εθνικιστικό κίνημα έβρισκε άμεση ανταπόκριση. Δηλαδή, Θεσσαλονίκη, Μεσσηνία, Λακωνία, Καρδίτσα, Λαμία, Φλώρινα, και κωμοπόλεις του θεσσαλικού κάμπου και της Δυτικής Μακεδονίας.

Κ.Ε.ΜΕ.
Το Κόμμα Ελλήνων Μεταρρυθμιστών έκανε την εμφάνισή του στις ευρωεκλογές του 1981. Ιδρύθηκε από τον οικονομολόγο Κων/νο Θάνο, πρ. υποδιοικητή της Τράπεζας Ελλάδος. Το Κ.Ε.ΜΕ. που κανείς δεν το θυμάται σήμερα, ήταν μία μικρή αλλά αξιοπρόσεκτη παρουσία. Σε μία εποχή που κανείς στην εθνικιστική δεξιά δεν μιλούσε για τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Ελλάδας, και την ευρωπαϊκή ένωση, αλλά μόνο για τα εθνικά θέματα εκείνη την εποχή, το Κ.Ε.ΜΕ. έκανε μία δική του επανάσταση. Ήταν ο πρώτος κομματικός σχηματισμός της εθνικιστικής δεξιάς που ξεκάθαρα είχε άποψη για την πολιτικοοικονομική εθνικιστική παρέμβαση στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Πολλά χρόνια μετά, πρέπει να ομολογήσουμε, προς αυτό το σκεπτικό κινήθηκε και το Ελληνικό Μέτωπο του Βορίδη. Το Κ.Ε.ΜΕ. στις ευρωεκλογές του 1981 έλαβε ποσοστό 0,89% (47.552 ψήφους). Πρέπει ακόμα να προσθέσουμε ότι στις συγκεκριμένες εκλογές ήταν η πρώτη φορά, μετά την μεταπολίτευση του 1974, που η εθνικιστική δεξιά κατέρχεται με δύο σχηματισμούς, καθώς παρών εκτός από το κόμμα του Θάνου, ήταν και το κόμμα των Προοδευτικών του Μαρκεζίνη. Παρά την σύντομη παρουσία του το Κ.Ε.ΜΕ. και την μικρή του απήχηση, έκανε μία ουσιαστική παρέμβαση στον ιδεολογικό χώρο του εθνικισμού, και από τα κεντρικά του γραφεία στην οδό Ακαδημίας, για πρώτη φορά πολλοί άκουσαν για εθνικιστικά οικονομικά συστήματα.
Καλεντζικοί
Στις 24 Φεβρουαρίου 1977 συνελήφθη ο χειριστής αεροσκαφών Αριστοτέλης Καλέντζης. Δικάστηκε στις 8 Νοεμβρίου με κάθειρξη δώδεκα ετών, και φυλακίστηκε. Στις τάξεις του Εθνικιστικού κινήματος έγινε ένας θρύλος. Όταν εξεδόθη το βιβλίο του, από τις εκδόσεις ΑΜΗΝΘΥΣ (ανάποδα η λέξη σύνθημα) ο θρύλος γύρω από τον Καλέντζη πήρε διαστάσεις ανεξέλεγκτες. Το βιβλίο αυτό όμως άνοιξε ένα εσωεθνικιστικό πόλεμο καθώς ο Κώστας Πλεύρης προχώρησε σε μηνύσεις, θεωρώντας τον εαυτό του θιγμένο από τα γραφόμενα Καλέντζη. Στις δικαστικές αίθουσες ξέσπασε πόλεμος και υπήρχαν αντιδικίες ανάμεσα κυρίως σε δύο πλευρές, την ΦΕΠ και τους συμπαθούντες τον Καλέντζη. Οι «Καλεντζικοί» βέβαια ουδέποτε υπήρξαν ομάδα, αφού απ' όλες σχεδόν τις εθνικιστές ομάδες τάσσονταν πολλοί υπέρ του φυλακισμένου συναγωνιστή τους. Στις δίκες του για την ουσιαστική κατηγορία πάντως από τις αστυνομικές αρχές, συνέρρεαν εκατοντάδες ομοϊδεάτες του, με αποκορύφωμα το εφετείο της οδού Σανταρόζα. Ο θρύλος του Καλέντζη άρχισε να ξεθωριάζει όταν εκδόθηκε το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο «Σε Εσένα», όπου εκεί άρχισε να φαίνεται μία ιδιότυπη σκέψη του. Πολλοί έως τότε πίστευαν ότι το πολυδιασπαζόμενο εθνικιστικό κίνημα θα ενωνόταν υπό την αρχηγία του, και ότι οι αντιδρώντες είχαν ιδιοτελείς σκοπούς. Η πλήρη κατάρρευση του επαναστάτη εθνικοσοσιαλιστή ήρθε με την αποφυλάκισή του το 1989, καθώς εκείνος δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για την δρώσα πολιτική. Εργάστηκε στην συνέχεια σε επιχειρήσεις ενός παλαιού Χίτη, και ως δημοσιογράφος στην «ελεύθερη ώρα» το πρώτο διάστημα. (Επί πολλά χρόνια ήταν ακόμα και μέσα στην φυλακή, ανταποκριτής σε Γερμανικά έντυπα). Σήμερα ο Αρ. Καλέντζης ασχολείται με την έφιππη τοξοβολία. Πρέπει να σημειώσουμε όμως ένα πραγματικό ήρωα που ανέδειξε αυτή η περιπέτεια του. Την αείμνηστη μητέρα του Νίκη, που ολομόναχη πάλευε επί χρόνια για την αποφυλάκιση του υιού της.
Ελεύθεροι μαθητές
Το 1979 άρχισε να γίνεται γνωστό ένα μαθητικό κίνημα στα βόρεια προάστια της Αθήνας, οι Ελεύθεροι μαθητές που ξεκίνησαν ως μαθητική παράταξη στο κολλέγιο Αθηνών. Ιδρυτής τους ήταν ο Μάκης Βορίδης. Πολύ γρήγορα εξαπλώθηκαν σ' όλη την βόρειο αττική, ενώ ο ίδιος ο Βορίδης εξελέγη πρόεδρος του 15μελούς συμβουλίου του κολλεγίου Αθηνών. Η ιδεολογική πλατφόρμα των ελεύθερων μαθητών ήταν ο Ελληνικός εθνικισμός, όπως προσδιόριζαν οι ίδιοι την ιδεολογική τους σκέψη. Γύρω από την κίνηση συσπειρώθηκαν πολλοί μαθητές, και πολλοί από αυτούς συμμετέχουν σήμερα ενεργά στην πολιτική ζωή. Οι ελεύθεροι μαθητές προσπάθησαν ν' αναπτυχθούν και στα Δυτικά προάστια, μέσω των ιδρυτών της ΝΟΠΟ αλλά χωρίς επιτυχία. Στην συνέχεια ο Βορίδης ως φοιτητής της νομικής σχολής, ανέλαβε σε μία από τις δύο φάσεις της, την νεολαία της ΕΠΕΝ. Μετά την αποχώρηση της ομάδας τους από την νεολαία της ΕΠΕΝ, ίδρυσαν το κόμμα του Ελληνικού Μετώπου και μέχρι την αναστολή της λειτουργίας τους συμμετείχαν σε αρκετές εκλογικές αναμετρήσεις, αλλά με πολύ φτωχά εκλογικά αποτελέσματα. Πλέον η «καρδιά» της ομάδας των ελεύθερων μαθητών βρίσκεται στο ΛΑ.Ο.Σ. και πολλά από τα στελέχη τους έχουν εκλεγεί σε θέσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Νέοι Εθνικοσοσιαλιστές
Οι νέοι εθνικοσοσιαλιστές εμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 στον Πειραιά. Οι ιδρυτές της ήταν δυσαρεστημένα μέλη της ΦΕΠ. «Γεννήθηκαν» στις λαϊκές συνοικίες του Πειραιά (Νίκαια, Μανιάτικα, Κορυδαλλό.) Ξεκίνησαν με την ονομασία Αντικομουνιστική Οργάνωση Νέων Πειραιώς, (ΑΟΝΠ), αλλά στην συνέχεια εξέφρασαν την σαφή ιδεολογική τους ταυτότητα. Ταυτίστηκαν και συμπαρατάχτηκαν με τον τότε έγκλειστο νεολαίο στις φυλακές Κορυδαλλού, Αριστοτέλη Καλέντζη. Η δράση τους πάντως ουδέποτε μπόρεσε να ξεπεράσει τα όρια των συνοικιών του Πειραιά. Όμως, με μία άλλη τους ονομασία στην συνέχεια, έκαναν όλη την Ελλάδα να τους μάθει! Ήταν αυτοί που δημιούργησαν τον πρώτο σύνδεσμο οπαδών με σαφή ιδεολογικό στίγμα. Την Ν.Ο.Π.Ο. Για την Ναζιστική Οργάνωση Παναθηναϊκών Οπαδών θ' ασχοληθούμε εκτενώς στο νέο μας κείμενο.
Ν.Ο.Π.Ο.
Ουδέποτε στο παρελθόν έχουν γραφτεί τόσοι μύθοι και έχει αναπτυχθεί τόση παραφιλολογία, όσο με τους θρύλους που υπάρχουν για ένα σύνδεσμο οπαδών. Για την ακρίβεια ούτε σύνδεσμος ποτέ υπήρξε. Η «Ναζιστική» Οργάνωση Παναθηναϊκών Οπαδών» δημιουργήθηκε από την ομάδα των Νέων Εθνικοσοσιαλιστών που αναφέραμε παραπάνω. Οι οργανωτές του ήταν τέσσερα άτομα. Το οπαδικό κίνημα στις αρχές του ΄80 ήταν πολύ δυνατό ενώ η Θύρα 13 της Λ. Αλεξάνδρας προσφερόταν λόγω κουλτούρας για την ανάπτυξη του. Μετά τα νικηφόρα αποτελέσματα του Παναθηναϊκού εκείνη την εποχή, ακολουθούσε πορεία διά μέσω των οδών Λ. Αλεξάνδρας, Ιπποκράτους, Πανεπιστημίου με τελική κατάληξη την Ομόνοια. Δυστυχώς στην Ιπποκράτους υπήρχαν γραφεία του ΚΚΕ και του ΚΚΕ μ-λ. Οι «Νοπίτες» σ' εκείνα τα σημεία φώναζαν εξτρεμιστικά πολιτικά συνθήματα και ο όχλος τους ακολουθούσε. Έτσι δόθηκε η εντύπωση ότι όλη σχεδόν η Θ. 13 ήταν με την ΝΟΠΟ. Ο θρύλος της μεγάλωσε σ' ένα αγώνα κυπέλου με τον ΠΑΟΚ, όπου είχαν τυπώσει χιλιάδες ανακοινώσεις με πολιτικοποδοσφαιρικό περιεχόμενο και την υπογραφή Βασίλειος «Βουλγαροκτόνος». Στις εξέδρες ακολούθησαν μεγάλες συμπλοκές μεταξύ των hooligans των δύο ομάδων με πρωταγωνιστές τους Νοπίτες. Στην συνέχεια σ' έναν αγώνα πρωταθλήματος στην Τούμπα με τον ΠΑΟΚ, οι Παοκτζήδες ανταπέδωσαν την «φιλοξενία». Όταν βρέθηκαν στον γυρισμό στα Τέμπη όλα τα πούλμαν των οπαδών του Παναθηναϊκού, ήταν σε κατάσταση ...απόσυρσης. Σπασμένα τζάμια, σπασμένα κεφάλια... Εκεί που συζητούσαν το τι έγινε, ήρθε ένα πούλμαν που είχαν ναυλώσει οι Νοπίτες. Το πούλμαν ήταν άθικτο και οι Νοπίτες είχαν στα χέρια τους πανό, κασκόλ, σημαίες, που είχαν αποσπάσει στις συμπλοκές από τους Παοκτζήδες. Ο θρύλος της ΝΟΠΟ ήταν στο αποκορύφωμα του. Από την επόμενη Κυριακή όλοι οι hooligans του ΠΑΟ, κυκλοφορούσαν με σβάστικες και κέλτικους σταυρούς στα μπουφάν. Τότε όμως κτύπησαν τα καμπανάκια και στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Οι συνεχείς τιμωρίες της Λεωφόρου έφεραν αντιδράσεις από τον Γ. Βαρδινογιάννη. Με επικεφαλής τον αστυνομικό διευθυντή Μποσινάκη, διέλυσαν πολύ γρήγορα κάθε υποψία επεισοδίων. Συνελήφθησαν πολλοί και ακολούθησαν κατ' οίκον έρευνες. Ο αρχικός πάντως πυρήνας της ΝΟΠΟ ποτέ δεν συνελήφθηκε... Σήμερα εκείνος ο πυρήνας εξακολουθεί και πηγαίνει να παρακολουθεί την ομάδα του από την Θύρα R2 και τα επίσημα του ΟΑΚΑ.
Skinheads
ΟιSkinheads είναι ουσιαστικά το πρώτο πραγματικά λαϊκό κίνημα που παρουσιάστηκε μετά από την μεταπολίτευση, με την έννοια ότι δεν ήταν «προϊόν» πολιτικών διεργασιών. Το πρώτο «κουρεμένο κεφάλι» εμφανίστηκε το 1979, αλλά η μαζικότητα του κινήματος άρχισε μετά το 1982-83. Οι Skinheads ήταν τυχεροί, διότι παρουσιάστηκε μπροστάρης τους ο Ανδρέας (Ρούλης). Ο Ανδρέας ήταν γνήσιος εθνικοεπαναστάτης που ξεπήδησε από μία φτωχή οικογένεια του Μενιδίου. Στέκι των Skinheads ήταν το «ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ» της πλατείας Αμερικής που έπαιζε αποκλειστικά μουσική Oi. Αγαπημένο τους συγκρότημα ήταν οι «screwdriver». Γράφτηκαν πολλά εκείνη την εποχή για το κίνημά τους, για τις εξορμήσεις τους και τις συνάξεις τους στην Ίο. Χάρη στην προσωπικότητα του Ανδρέα που ήταν γνήσιος skinhead και όχι skin-deep τα πράγματα δεν ξέφυγαν ποτέ. Στην συνέχεια το κίνημα τους συνεργάστηκε με την νεολαία της ΕΠΕΝ υπό την Προεδρία Βορίδη. Ο Βορίδης ήταν ο πρώτος που διείδε εκείνη την εποχή την αυθεντικότητα αυτού του κινήματος. Ο αντίλογος έλεγε όμως, ότι η ένταξη τους σ' ένα νόμιμο κόμμα, τους έκανε να χάσουν την επαναστατικότητα τους. Οι πρώτοι Έλληνες skinheads χάθηκαν μετά το 1988-89 καθώς μία οικογενειακή τραγωδία κτύπησε την πόρτα του ηγέτη τους. Ο Ανδρέας αποκαμωμένος από αυτήν, δεν μπόρεσε στην συνέχεια να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε, καθώς κλείστηκε στον εαυτό του. Από τα αξιοσημείωτα πάντως είναι ότι οι πρώτοι Skinheads εκτός από την δική τους μουσική, άκουγαν και τον Γιώργο Μαργαρίτη! Έτσι ήταν συχνό-πυκνό το φαινόμενο στο «Μονσιενιέρ» της Πλ. Αμερικής, να βλέπει κανείς πρώτο τραπέζι πίστα, κουρεμένα κεφάλια, άρβυλα, φλάϊνγκ, και πολλά tattoo.
ΤΟΦΑ
Η Τρομοκρατική Οργάνωση Φασιστών Αεκτζήδων εντάσσεται σε μία μόδα περισσότερο της εποχής των αρχών της δεκαετίας του 80. Προσπάθησε ανεπιτυχώς ν' αντιγράψει την ΝΟΠΟ αλλά δεν τα κατάφερε. Η αρχή της έγινε στην Παλαιά Κοκκινιά και στον Πειραιά, από μερικούς φίλους της ΕΝΕΠ. Περιέργως πως, αναπτύχθηκε λίγο και πέριξ της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, πολύ πριν γίνουν εκεί τα γραφεία της "original". Ποτέ πάντως δεν μπόρεσε η ΤΟΦΑ να γίνει ΝΟΠΟ καθώς η εξέδρα της ΑΕΚ δεν «προσφερόταν» όπως η Θ.13 του Παναθηναϊκού.

«Λασπολόγος»
To 1985 κυκλοφόρησε ένα φυλλάδιο, με τον τίτλο «Λασπολόγος». Ο «Λασπολόγος ήταν ένα εφημεριδάκι που βρισκόταν σε χέρια εθνικιστών, άγνωστο πως, καθώς ήταν ένα free έντυπο. Έχουν ακουστεί διάφορα για το ποιοι το τύπωναν και το διένεμαν. Άλλοι λένε για ένα Φεπίτη από τον Έβρο που έμενε τότε στην Ηλιούπολη, άλλοι για κάποιους άλλους. Στο βιβλιοπωλείο πάντως του «Γιάκουμου» κανείς το έβρισκε πάντα.
Ο «Λασπολόγος» ήταν ένα εσωεθνικιστικό ξεκατίνιασμα. Πίστευε ότι για τα δεινά του «χώρου» έφταιγαν οι συναγωνιστές τους. Το έντυπο σταμάτησε να εκδίδεται το 1987, καθώς ως λέγεται, υπήρχαν πολύ «δυναμικές» και ακραίες αντιδράσεις...
«Επαναστάτης»
Άλλο ένα έντυπο δίχως «ταυτότητα» αλλά με πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ο «Επαναστάτης» ήταν ένα χειρόγραφο εφημεριδάκι (1980-1981) από μία οργάνωση που τιτλοφορούταν Ε.ΕΣ.Ε.Μ. (Επαναστατικό Εθνικοσοσιαλιστικό Εργατικό Μέτωπο). Έτυχε ευρείας προβολής, λόγω πρωτοσέλιδων της «Αυριανής», αφού το έντυπο μιλούσε ανοικτά υπέρ της εθνικοσοσιαλιστικής «αριστεράς». Το εφημεριδάκι πήγαινε επιλεγμένα σε διευθύνσεις, και ανατυπωνόταν με φωτοτυπίες από πάρα πολύ κόσμο που συμφωνούσε με τις απόψεις του. Λέγεται, (θεωρείται σίγουρο), ότι εμπνευστές του ήταν οι ιδρυτές της Ν.Ο.Π.Ο. από την Νίκαια και τον Κορυδαλλό, και αποτελούσε την καθαρά πολιτική της έκφραση. Άλλωστε ο «Επαναστάτης» μοιραζόταν εκείνη την εποχή, και στην Θ.13.

Εθνική Σταυροφορία
Στα τέλη της δεκαετίας του '80 γεννήθηκε η Εθνική Σταυροφορία από τον Φραγκίσκο Παπαγεωργίου. Η Εθνική Σταυροφορία δεν μπόρεσε ποτέ να ευτυχήσει και να έχει μεγάλη απήχηση. Παρ' ότι είχε ιδιαίτερα έντονη παρουσία σε εκδηλώσεις και διαδηλώσεις. Γύρω από την κίνηση Παπαγεωργίου, που ήταν ένα κίνημα διαμαρτυρίας, συσπειρώθηκαν μερικοί παλαιοί 4αυγουστιανοί, βασιλόφρονες και εθνικιστές. Κύριο χαρακτηριστικό τους ήταν ο αντικομουνισμός. Για πρώτη φορά όμως παρουσιάστηκαν σε εθνικιστική κίνηση, και θρησκευτικά ζητήματα, καθώς στην Εθνική Σταυροφορία είχαν εισχωρήσει και μερικοί παλαιοημερολογίτες.
Η Εθνική Σταυροφορία κατηγορήθηκε και κατακρίθηκε από πολλούς στο εθνικιστικό κίνημα, που την θεώρησαν μία προσωπική υπόθεση του Παπαγεωργίου, καθώς ο ιδρυτής τους, ως τον κατηγορούν, ήταν ιδεολογικά λίγο απ' όλα. Κατ' άλλους ο Παπαγεωργίου όμως ήταν ένας ανιδιοτελής πατριώτης, αλλά ευπειθής προς κάθε συζητητή του. Ο Παπαγεωργίου έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Ahthos Arouris» που ήταν ένα προσωπικό του μάλλον βίωμα. Όταν έκλεισαν τα γραφεία της οδού Ασκληπιού, κάποια μέλη τους προσχώρησαν στο ΕΛΚΙΣ (Ελληνορθόδοξο Κίνημα Σωτηρίας).

Αριστείδης Σκυλίτσης
Οι Δημ. εκλογές του 1978 στον Πειραιά, ήταν απόδειξη του μεγάλου χάσματος που υπάρχει μεταξύ Καραμανλικής δεξιάς και εθνικοπατριωτικών κινήσεων. Ο Αρ. Σκυλίτσης είχε διατελέσει δήμαρχος την περίοδο 1967-1974, όπου και παύτηκε, από την ΝΔ. Προερχόταν από την επιφανή οικογένεια των Σκυλίτσηδων και τρεις πρόγονοι του είχαν διατελέσει και αυτοί δήμαρχοι. Κατά την διάρκεια της 7ετούς θητείας του είχε καταφέρει να κάνει μία πόλη πρότυπο, όπου όλοι οι Έλληνες επισκεπτόταν τον Πειραιά για να δουν τα επιτεύγματά του. Στις δημ. εκλογές του 1978, έθεσε υποψηφιότητα και από τα εκλογικά γραφεία του στην οδό Β. Κων/νου, περνούσε όλος ο κόσμος για να του συμπαρασταθεί. Αίφνης όλη η χώρα άρχισε να ενδιαφέρεται για τις εκλογές τού Πειραιά, και η πόλη μεταβλήθηκε σε αντιπαράθεση της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Η ΝΔ μπροστά στον κίνδυνο της πλειοψηφίας Σκυλίτση, έβαλε δικό της υποψήφιο τον τέως Αρχηγό της αστυνομικής διεύθυνσης Πειραιώς Σπύρο Μιχελή, που είχε μεγάλες συμπάθειες λόγω της «ελαστικότητας» που είχε επιδείξει στην θητεία του, και ιδιαίτερα στο τότε παράνομο ΚΚΕ κατά την διάρκεια της 7ετίας. Το 5,63% που απέσπασε την 1^η Κυριακή ο Μιχελής, ήταν αρκετό για να ψαλιδίσει την αυτοδυναμία Σκυλίτση. Ο Σκυλίτσης έχασε την δημαρχία για 473 ψήφους, αν και την επομένη «ανακαλύφτηκε» ότι κακώς του είχαν ακυρωθεί 1270 δικά του ψηφοδέλτια! Στο διάστημα μεταξύ 1^ης και 2^ης Κυριακής των εκλογών, ξέσπασαν μεγάλες ταραχές και επεισόδια στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Οι μισές αστυνομικές δυνάμεις της Αθήνας μεταφέρθηκαν στον Πειραιά. Οι εθνικιστικές δυνάμεις που ήταν συσπειρωμένες στην ΕΝΕΠ, και η εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» είχαν ταχθεί υπέρ του Σκυλίτση. Η συγκέντρωση της 18^ης Οκτωβρίου 1978 στην πλατεία Δημοτικού Θεάτρου απέδειξε κάτι ακόμα. Ο Σκυλίτσης ήταν ο μόνος που τόλμησε συγκέντρωση σ' αυτόν τον αχανή χώρο, και ο πρώτος που γέμισε αυτόν τον αχανή χώρο. Από εκείνη την νύχτα όμως άρχισε εναντίον του μία πρωτοφανή αντίδραση. Σύσσωμος ο καραμανλικός τύπος του επιτέθηκε, με λόγχη την «Καθημερινή» και τα άρθρα της Ελένης Βλάχου. Πύρινα άρθρα ακόμα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και προσωπική του παρουσία, καθώς και του τότε υπουργού Κωστή Στεφανόπουλου, στην προεκλογικές συνάξεις του άλλου υποψηφίου δημάρχου, Γ. Κυριακάκου, που προερχόταν από το ΚΚΕ. Με 649 ψήφους τελικά ο Σκυλίτσης ηττήθηκε. Οι άνθρωποι του συνδυασμού του είχαν φόβους για τις λαϊκές συνοικίες (Καμίνια, Παλιά Κοκκινιά, Λόφο Βώκου). Εκεί όμως ο Σκυλίτσης έλαβε ποσοστά άνω του 70%. Στις πλούσιες συνοικίες (Καστέλα, Μικρολίμανο, Ζέα) ηττήθηκε ουσιαστικά. Ο Σκυλίτσης ουδέποτε αναγνώρισε το αποτέλεσμα και δεν ορκίστηκε Δημ. Σύμβουλος. Ο εμπνευστής του εμβλήματος της 7ετίας (φοίνικας), ο πρώην Πρόεδρος του Ολυμπιακού (1971), ο αναμορφωτής μίας πόλης, πέθανε το 2006 και στην κηδεία του δεν ήταν περισσότερα από 50-60 άτομα. Ανάμεσα τους δεν υπήρξε ούτε ένας χουντικός!
Ελληνικό Μέτωπο
Τον Απρίλιο του 1994 σε μία ανοικτή συνεδρίαση 350 ατόμων, ιδρύθηκε το Ελληνικό Μέτωπο. Η επίσημη ιδεολογία του, όπως την προσδιόρισε, ήταν ο Ελληνικός Εθνικισμός. Στο Ελληνικό Μέτωπο προσχώρησαν πολλοί Εθνικιστές της μεταπολιτευτικής γενιάς. Η ιδιαιτερότητά του ήταν ότι ξέφυγε από τα στερεότυπα που υπήρχαν στις εθνικιστικές κινήσεις μετά το 1974. Ήταν μία σύγχρονη κίνηση που μίλησε ανοικτά για τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας. Δίχως ν' αποκλείσει τα παλαιά στελέχη του χώρου, εξωράισε πατροπαράδοτες έννοιες, και κατ' αυτόν τον τρόπο εισχώρησε και σε πολιτικούς σχηματισμούς εκτός του εθνικισμού.
Η πρώτη του εκλογική συμμετοχή ήταν στις δημοτικές εκλογές του 1998 στην Αθήνα. Κέρδισε την συμπάθεια πολλών Αθηναίων, παρ' ότι αυτό, δεν αποτυπώθηκε και στο αποτέλεσμα. Το κέρδος ήταν ότι μπόρεσε και «εισχώρησε» με λόγο πολιτικής έκφρασης, σε μεγάλες μάζες.
Το Οκτώβριο του 2002 κατήλθε αυτόνομα στις Δημ. εκλογές (Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη, Καρδίτσα) και στις Νομαρχιακές εκλογές (Αν. Αττική), όπου απέσπασε 2,5%. Η αποτυχία όμως των ευρωεκλογών του 2004, ανάγκασαν το Ελληνικό Μέτωπο ν' αναθεωρήσει τις απόψεις του περί αυτόνομης εκλογικής καθόδου. Στο 2^ο συνέδριο της 20^ηςΜαρτίου 2005, με πολιτική απόφαση των συνέδρων επέλεξε να εκφραστεί πολιτικά μέσα από το ΛΑ.Ο.Σ. Η κίνηση αυτή αποδείχτηκε εκλογικά- ορθή, καθώς πολλά στελέχη του εκλέχτηκαν σύμβουλοι στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2006. Ίσως η απόφαση του συνεδρίου της 20^ης Μαρτίου 2005, ν' αποδειχτεί ακόμα ορθότερη στο προσεχές μέλλον, καθώς σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ο ΛΑ.Ο.Σ. θα υπερβεί το εκλογικό όριο και θα εισέλθει στο κοινοβούλιο. Σε μία τέτοια περίπτωση θεωρείται πιθανόν να υπάρχει ξανά εθνικιστής βουλευτής στην βουλή, κάτι που έχει να συμβεί από το 1977.
Στην όλη αυτή ιστορική εξέλιξη τού Ελληνικού Μετώπου, υπάρχει και ο αντίλογος στον εθνικιστικό χώρο, που λέει ότι το Ελληνικό Μέτωπο, ουδέποτε υπήρξε εθνικιστική κίνηση, παρά μόνο μία «δεξιά απόφυση.»
Η απάντηση των ιστορικών στελεχών του Ελληνικού Μετώπου είναι ότι αυτό δεν ευσταθεί, καθώς εκείνοι φάνηκαν πιο ευέλικτοι πολιτικά, και πέτυχαν εκεί που απέτυχαν οι παλαιοί του χώρου. Όποια κι αν είναι η αλήθεια, η ουσία παραμένει μία. Το Ελληνικό Μέτωπο είναι ένα βήμα πριν την είσοδό του στο Ελληνικό κοινοβούλιο.

Εθνικό Μέτωπο
Μία ομάδα της ΕΝΕΠ, και στην συνέχεια της ΝΕΠ, δημιούργησαν το 1985 το «Εθνικό Μέτωπο». Η νεολαιίστικη ομάδα υπήρξε εκ των πλέον ένθερμων υποστηρικτών του πρόωρα χαμένου Θεόδωρου Περρωτή, που υπήρξε Πρόεδρος της ΕΝΕΠ μετά την διάσπαση του 1979, και της Νεολαίας Προοδευτικών. Η ομάδα αυτή θεώρησε ότι θίχτηκε όταν ιδρύθηκε η ΕΠΕΝ και δεν της ανατέθηκε «πρωταγωνιστικός» ρόλος. Η αλήθεια είναι ότι είχε διαγράψει έναν μεγάλο κύκλο επί μία σχεδόν δεκαετία, και όταν ιδρύθηκε κόμμα (ΕΠΕΝ) από τον ίδιο τον Παπαδόπουλο, αυτοί τέθηκαν στο περιθώριο. Υπήρξε βέβαια και παρασκήνιο στην όλη ιστορία καθώς η ομάδα Περρωτή είχε κουραστεί από την συνεχή εναλλαγή των «ηγετών» και των «κομμάτων» που αποτελούσαν την εθνικιστική έκφραση της εποχής. Ο Περρωτής και οι συναγωνιστές του αποσύρθηκαν διακριτικά και οι νεαρότερες ηλικίες έψαξαν πολιτική διέξοδο. Δυστυχώς όμως οι δεύτεροι ρόλοι που είχαν όλα αυτά τα χρόνια, δεν βοήθησαν, καθώς τους έλειπαν οι δημόσιες σχέσεις και οι γνωριμίες.
Το Εθνικό Μέτωπο τελικά, «στέγασε» τα όνειρα του σε ένα μικρό γραφείο κοντά στην Πλ. Κάνιγγος, αλλά η δράση του ήταν βραχύβια. Επικεφαλής ήταν ο Μανώλης Κώνστας, ο οποίος στις τελευταίες Νομαρχιακές εκλογές ήταν υπ. Νομαρχιακός Σύμβουλος με το ΛΑ.Ο.Σ.. Μαζί του σε εκείνην την προσπάθεια πρωταγωνίστησαν και ο δημοσιογράφος Δ. Ράντος και ο Γ. Βεργιάννης. Ένα άλλο πρόβλημα που είχε το Εθνικό Μέτωπο ήταν, ότι ενώ είχε εθνικιστική φιλοσοφία, η πρότερη τριβή του με τους «Απριλιανούς» αποτέλεσε ανασταλτικό παράγοντα.
«Τετράδια Εθνικού Σοσιαλισμού»
Μετά την διάσπαση του ΕΝΕΚ (ουσιαστικά της ιστορικής ομάδας του «Κινήματος») οι αποχωρούντες συσπειρώθηκαν γύρω από το περιοδικό «Κίνημα», και εκφράζονταν ιδεολογικά από τον Ανδρέα Δενδρινό. Ένα κομμάτι της ομάδας αυτής, δραστηριοποιήθηκε στην Θεσσαλονίκη όπου είχαν και βιβλιοπωλείο στην οδό Φιλικής Εταιρείας. Σε κάποια φάση μάλιστα είχαν και δύο βιβλιοπωλεία! Με πρωτεργάτη τον Γιώργο Μουσταϊρα, εξέδωσαν το περιοδικό «Τετράδια Εθνικού Σοσιαλισμού» που ήταν το πρώτο πείραμα στον εθνικιστικό χώρο, για μία έκδοση με εξ ολοκλήρου ιδεολογική θεματολογία. (Λίγο αργότερα ακολούθησε και το περιοδικό της Χρυσής Αυγής.)
Η ομάδα της Θεσσαλονίκης αποτελούνταν κυρίως από φοιτητές και εκτός του Γ. Μουσταϊρα στην συντακτική ομάδα ήταν και ο σημερινός πολιτευτής του ΛΑ.Ο.Σ. Μ. Μαυρομάτης, και ο εκδότης Χρήστου. Τα «Τετράδια Εθνικού Σοσιαλισμού» δεν επεχείρησαν ποτέ να μετασχηματιστούν σε πολιτικό φορέα, αλλά η παρουσία τους είναι αξιοπρόσεκτη καθώς ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη «αριστερή φράξια» του εθνικοσοσιαλισμού στην Ελλάδα.
«Πηγάδα του Μελιγαλά»
Ο «Πανελλήνιος Σύλλογος Θυμάτων κουμουνιστικής θηριωδίας η Πηγάδα του Μελιγαλά» υπήρξε ένας φορέας που δημιουργήθηκε από τους συγγενείς και φίλων των θυμάτων στην Μεσσηνιακή κωμόπολη. Πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Κωνσταντίνος Τσίτουρας. Ο σύλλογος δημιουργήθηκε το 1976 λόγω της ανάγκης κάλυψης του ετησίου μνημόσυνου. Μετά την μεταπολίτευση το αντιεθνικιστικό μένος «ακούμπησε» και τα θύματα του εμφυλίου πολέμου! Η κυβέρνηση Καραμανλή με νομοθετική ρύθμιση απαγόρευσε την διοργάνωση από το κράτος, των μνημόσυνων για τα θύματα των κουμουνιστών. Αυτό έως τότε αποτελούσε ένα ελάχιστο φόρο τιμής της Πατρίδας, προς τους σφαγιασθέντες. Έτσι το μνημόσυνο του 1975 έγινε με πολλά προβλήματα. Σε μία εποχή εθνικιστικών διώξεων ο συγκεκριμένος σύλλογος όρθωσε το ανάστημά του και σήκωσε στις πλάτες του το βάρος. Ο Τσίτουρας με πενιχρά οικονομικά μέσα, ήταν ένας ευπατρίδης που στην δεκαετία του 70 δήλωνε παρών εκεί που απουσίαζαν άλλοι... Ο ίδιος άλλωστε στο δημοψήφισμα για το πολιτειακό, ήταν εκ των ολίγων που πρωτοστάτησε υπέρ της βασιλευόμενης δημοκρατίας. Φορώντας το ίδιο κουστούμι χειμώνα-καλοκαίρι, έδινε και το τελευταίο υστέρημα του για τις ανάγκες λειτουργίας των συλλόγων που συμμετείχε. Συμπαραστάτης του υπήρξε ο απόστρατος συνταγματάρχης Θεοδωρακόπουλος ο οποίος στην συνέχεια συμμετείχε και ήταν συνιδρυτής της «Ελληνικής Αμνηστίας» και του Κόμματος των Προοδευτικών, του Σπ. Μαρκεζίνη. Τόσο ο Τσίτουρας όσο και ο Θεοδωρακόπουλος δραστηριοποιούνταν στην πόλη του Πειραιά.
ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ (1981)
Το 1981 το μεγαλύτερο κομμάτι του εθνικιστικού κινήματος συσπειρώθηκε στο κόμμα των Προοδευτικών. Η αναπάντεχη εξέλιξη που είχε η Εθνική Παράταξη μετά τον εκλογικό θρίαμβο του 1977, με την ταύτιση των βουλευτών της με την ΝΔ, είχε επιφέρει μία μεγάλη απογοήτευση. Τυπικά στην βουλή όμως η Ε.Π. υπήρχε με δύο βουλευτές, τον Σπ. Θεοτόκη και τον Παπαευθυμίου από την εκλογική περιφέρεια της Καρδίτσας. Ο Θεοτόκης προσπάθησε την άνοιξη του 1981 να κάνει επαναδραστηριοποίηση του κόμματος. Ενοικίασε νέα γραφεία στην οδό Πανεπιστημίου και από εκεί προσπάθησε να βάλει σε ισχύ τα σχέδια του. Γνωρίζοντας ότι πολλοί νέοι δεν έβλεπαν θετικά τον Σπ. Μαρκεζίνη, επιχείρησε να δραστηριοποιήσει και την ΕΝΕΠ. Τοποθέτησε ως συνδετικό κρίκο τον Γ. Γεωργαλά. Γύρω από τον Γεωργαλά συσπειρώθηκε μία αξιόλογη ομάδα που αποτελούταν από δύο γνωστούς σήμερα δημοσιογράφους του ημερήσιου τύπου, μερικούς ΦΕΠίτες, και ανένταχτους εθνικιστές. Το στελεχικό δυναμικό ήταν αναπάντεχα καλό και οξυδερκή. Σε μία συνάντηση με τον Θεοτόκη, «παγίδεψε» με ερωτήσεις τον αρχηγό της Ε.Π. και αυτός τους είπε το σκεπτικό του για τις εκλογές. Πίστευε ότι η ορμή του ΠΑΣΟΚ μπορούσε να ανακοπεί μόνο με την συσπείρωση όλου του δεξιού πολιτικού φάσματος. Δηλαδή κοινή εκλογική κάθοδο ΝΔ και Εθνικής Παράταξης! Ο Θεοτόκης βέβαια ήθελε να μιλήσει με ίσους όρους με τον Ράλλη, που ήταν άλλωστε φίλος του και ουσιαστικά ομοϊδεάτης του. (Βασιλικός και αστός δεξιός). Προσπάθησε λοιπόν να δείξει ισχυρό δικό του κόμμα (Ε.Π.) για να περισώσει την εκλογική του καριέρα. Η ομάδα των νεολαίων, ή καλύτερα το μεγαλύτερο της κομμάτι, πήγε και ενημέρωσε άμεσα τους ανθρώπους που είχαν μείνει πιστοί στον Θεοτόκη από το 1977. Σχεδόν όλοι άμεσα αποχώρησαν και άφησαν μόνο τον Θεοτόκη και τα σχέδια του. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ε.Π. δεν μπόρεσε έτσι να επανιδρύσει το κόμμα που τόσα δεινά επέφερε στον εθνικιστικό χώρο. Ο ίδιος συμμετείχε μόνος του στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της ΝΔ στις εκλογές του 1981.
«Ομάδα Περρωτή»
Η «ομάδα Θεόδωρου Περρωτή» έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις του εθνικιστικού κινήματος από τα μέσα της δεκαετίας του 70, έως τις αρχές της δεκαετίας του 80. Η ομάδα ευτύχησε να έχει επικεφαλής τον πολύ έξυπνο πολιτικά Θ. Περρωτή. Μπορεί ως ομάδα ίσως, να μην είχαν τα τέλεια ιδεολογικά κατηρτισμένα στελέχη που είχαν άλλες εθνικιστικές ομάδες, αλλά γνώριζαν πολύ καλά την μικροπολιτική... Οι «Περρωτικοί» με τρόπους που δεν υπάρχει η ανάγκη σήμερα να ειπωθούν δημόσια, μπόρεσαν το 1979 να εκπαραθυρώσουν του «Κινηματίες» του Δάκογλου από την ΕΝΕΠ, και να αναλάβουν εκείνοι τα ηνία του μεγαλύτερου εθνικιστικού κινήματος που γνώρισε μεταπολιτευτικά η Ελλάδα. Οι «Περρωτικοί» ήταν πιστοί στον Γ. Παπαδόπουλο και πίστευαν «στα έργα και τις ημέρες της 21^ηςΑπριλίου». Λόγω αυτού του μονοδιάστατου πιστεύω τους είχαν έρθει σε πολλές συγκρούσεις με τους άλλους εθνικιστές. Η ομάδα πάντως δρούσε σωστά γιατί είχε πολύ καλά στεγανά στις συνεδριάσεις της. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα είχαν ακόμα οι Κουτράκης και Βάσσος. Άλλωστε από τις αρχές της ΕΝΕΠ οι «Περρωτικοί» είχαν καταφέρει και διεισδύσει στις τοπικές οργανώσεις, οι οποίες στην συνέχεια έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην διάσπαση της ΕΝΕΠ και την γέννηση του ΕΝΕΚ. (Οι δύο μεγαλύτερες τοπικές ήταν της Αχαρνών και της Κυψέλης. Η Αχαρνών έμεινε πιστή στον Δάκογλου, και η Κυψέλη πήγε με τον Περρωτή όπως και κάποιες άλλες πολύ δυνατές τοπικές όπως του Βύρωνα με τον Χολέβα, ο Πειραιάς, το Αγρίνιο, η Καλλιθέα, και η Καλαμάτα.) Μετά την αποτυχία και του Κόμματος των Προοδευτικών όπου οι «Περρωτικοί» είχαν πάλι την νεολαία, η ομάδα προσπάθησε να κάνει αυτόνομο ξεκίνημα και ονόμασαν την κίνησή τους σε ΝΕ.Π. (Νέα Πολιτική) με ένα γραφείο στην οδό Σόλωνος. Η ίδρυση στην συνέχεια της ΕΠΕΝ, δεν τους συμπεριλάμβανε, καθώς θεωρήθηκε ότι, ότι είχαν να δώσουν, το είχαν δώσει. Στην συνέχεια τα πράγματα έγιναν ακόμα δυσκολότερα καθώς τα νεαρότερα στελέχη της ομάδας ίδρυσαν το Εθνικό Μέτωπο και είχαμε τον απροσδόκητο χαμό του Θεόδωρου Περρωτή σε σχετικά νέα ηλικία, που σήμανε και το ουσιαστικό τέλος της ομάδας. Στην κηδεία του Γ. Παπαδοπούλου έκαναν την τελευταία εμφάνιση τους με ένα στεφάνι που έγραφε ομάδα Θ. Περρωτή. Σήμερα εκ των πρωταγωνιστών εκείνης της ιστορικής ομάδας κανείς δεν ασχολείται σε πρωταγωνιστικό ρόλο με την πολιτική. Ίσως μόνο ο Μ. Κώνστας είναι ο μοναδικός εκπρόσωπος της νεότερης βέβαια γενιάς, που είχε δημιουργήσει άλλωστε και το Εθνικό Μέτωπο. Σήμερα ο Κώνστας είναι στο ΛΑ.Ο.Σ. Μία παράμετρος πάντως που πρέπει να τονιστεί είναι ότι οι «Περρωτικοί» συνέχισαν επάξια την ΕΝΕΠ στην εποχή μετά Δάκογλου, ενώ συγχρόνως πρέπει να τις πιστωθεί στο ενεργητικό της και οι μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις της Ελληνικής Αμνηστίας.

Η ΠΗΓΗ:

http://fileleutheros.pblogs.gr/2008/03/exwkoinoboyleftikh-ethnikistikh-dexia.html

ΤΟ ειδαμε στo http://dikamaspaidia.blogspot.com/2009/02/blog-post_3979.html

Δομή Δυνάμεων ΕΣ – Οι Ειδικές Δυνάμεις, Μέρος Α’

2012-01-21T03:00:00.000+02:00

Μετά το σημείωμα για τη δομή των μειζόνων σχηματισμών του ΕΣ στο πλαίσιο μιας αναδιοργάνωσης, το θέμα που επανέρχεται πιο επίμονα είναι αυτό της δομής των Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ, όχι κατ’ ανάγκην γιατί είναι το πιο σημαντικό, αλλά γιατί εμπλέκει ένα δημοφιλές κι εντυπωσιακό τμήμα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Όπως και σε άλλα στρατιωτικά προβλήματα, η δομή των “Ειδικών Δυνάμεων” του ΕΣ δεν είναι ένα μεμονωμένο πρόβλημα, αλλά διαπλέκεται με άλλα προβλήματα της οργάνωσης και της λειτουργίας του οργανισμού του, και δε μπορεί να λυθεί ανεξάρτητα από αυτά. Για το λόγο αυτό, το σημείωμα που ακολουθεί δεν αφορά απλώς την πρόταση για τη δομή των “Ειδικών Δυνάμεων” αλλά και ορισμένα άλλα βασικά προβλήματα που σχετίζονται με αυτές.

Προκαταρκτικές Παρατηρήσεις

Επίλεκτες Δυνάμεις και Ειδικές Δυνάμεις

Μία από τις βασικές αιτίες απώλειας ταυτότητας και, τελικά, απαξίωσης των Ελληνικών “Ειδικών Δυνάμεων” είναι η βασική σύγχυση που υφίσταται στον ΕΣ ανάμεσα στις ειδικές δυνάμεις και τις επίλεκτες δυνάμεις (κυρίως) ελαφρού πεζικού.

Είναι μια βασική διάκριση η οποία έχει προκύψει τόσο ιστορικά όσο και πρακτικά από τις επιχειρησιακές απαιτήσεις του σύγχρονου (και όχι μόνον) πολέμου. Αν και η διαφορά αυτή είναι σαφώς διαμορφωμένη ήδη με τη λήξη του Β’ ΠΠ και έχει διανύσει μεγάλη διαδρομή από τότε, ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του ’60, στον ΕΣ παραμένει σκόπιμα ασαφής. Για τη σύγχυση αυτή υπάρχουν αρκετοί λόγοι, όμως η βαθύτερη αιτία φαίνεται να είναι η άρνηση των περισσοτέρων αξιωματικών των ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων (δηλαδή του επίλεκτου ελαφρού πεζικού) να αναγνωρίσει τη διαφορά αυτή για λόγους γοήτρου. Η αναγνώριση του ιδιαίτερου χαρακτήρα των πραγματικών Ειδικών Δυνάμεων – που αυτομάτως θέτει την απαίτηση και για διαφορετικά κριτήρια επιλογής και για πολύ μικρότερο αριθμό στελεχών – γίνεται αντιληπτή ως απειλή για τη συμμετοχή σε ένα σύνολο που περιβάλλεται από την αχλή του θρύλου και από τη φήμη υπεράνθρωπων ικανοτήτων. Αντιθέτως, ο χαρακτηρισμός δυνάμεων ελαφρού πεζικού ως “επιλέκτων” ακούγεται, σε αντιδιαστολή, ως υποτιμητικός, ή εν πάση περιπτώσει συγκριτικά “λίγος” και πρακτικά εξομοίωση με το “απλό” πεζικό, από το οποίο οι περισσότεροι αξιωματικοί επιδιώκουν να διαφοροποιηθούν με την ένταξή τους στις Ειδικές Δυνάμεις. Πρόκειται για αντίληψη που μαρτυρά ανασφάλεια, που δεν ανταποκρίνεται ούτε στα πράγματα ούτε στις απαιτήσεις επαγγελματισμού που απαιτούνται από έναν σοβαρό στρατό και που υποτιμά τόσο την επιχειρησιακή σημασία όσο και την αίγλη των επίλεκτων δυνάμεων. Η στάση αυτή φαίνεται να αγνοεί το διακριτό και βασικό ρόλο του επίλεκτου πεζικού στις πολεμικές επιχειρήσεις και του κύρους που αυτές του έχουν προσδώσει. Η αντίληψη αυτή υποτιμά επίσης (ή αγνοεί) την προσαρμογή των επιλέκτων δυνάμεων κάθε χώρας στις ιδιαίτερες επιχειρησιακές απαιτήσεις της χώρας και κάθε στρατού.

Για τους λόγους αυτούς, στο παρόν κείμενο, εφεξής η αναφορά στις υπάρχουσες “Ειδικές Δυνάμεις” του ΕΣ θα γίνεται με τον όρο “Επίλεκτες Δυνάμεις”, που είναι ακριβέστερος, με εξαίρεση συγκεκριμένα και γνωστά μικρά τμήματα των όντως ειδικών δυνάμεων.

Περί υπαγωγής των Επιλέκτων Δυνάμεων

Ένα θέμα που συνήθως τίθεται στο πλαίσιο της συζήτησης για τη δομή των επίλεκτων δυνάμεων είναι η κοινή υπαγωγή των δύο ή τριών ταξιαρχιών που αυτές συγκροτούν σε μία κοινή διοίκηση, κατά το πρότυπο της ΙΙΙ Μεραρχίας Ειδικών Δυνάμεων που υπήρχε μέχρι το 1988. Το επιχείρημα που προβάλλεται είναι ότι η ενότητα της διοίκησης, και μάλιστα από (υπο)στράτηγο, θα επανέφερε το πνεύμα του επίλεκτου κι επιχειρησιακά εξειδικευμένου τμήματος του ΕΣ, το οποίο αποσαθρώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες.

Η θέση αυτή είναι λανθασμένη και η υιοθέτησή της δεν πρόκειται να προσθέσει οτιδήποτε στην ποιότητα και τις δυνατότητες των επιλέκτων δυνάμεων, ενώ αντίθετα αγνοεί τις πραγματικές πηγές των προβλημάτων που, όντως, υπάρχουν.

Μία μεραρχία είναι ένας επιχειρησιακός σχηματισμός, και συγκροτείται όταν υπάρχει ανάγκη ή πρόθεση επιχειρησιακής εμπλοκής ενός όγκου δυνάμεων που χρειάζεται

ενιαία επιχειρησιακή διοίκηση και στενό συντονισμό, και
διάθεση από κοινού (και κατά την κρίση του επικεφαλής) κοινών μεραρχιακών πόρων: πυροβολικό, μηχανικό, διαβιβάσεις, διοικητική μέριμνα, αεροπορικά μέσα. Όμως, στην περίπτωση των επιλέκτων σχηματισμών, δεν προβλέπεται σε κάποιο ρεαλιστικό σενάριο η από κοινού δράση τους, ως ενιαίο σύνολο. Ακόμη και στην περίπτωση που το σύνολο των επιλέκτων δυνάμεων διατεθεί στον ίδιο μείζονα σχηματισμό, οι ταξιαρχίες δεν πρόκειται να αναλάβουν κοινή μεταξύ τους ενέργεια, και μάλιστα ευκρινώς διαχωρισμένη από τις άλλες δυνάμεις, ώστε να έχει νόημα η επιχειρησιακή τους διοίκηση ως μεραρχία. Το πιθανότερο (και πλέον σκόπιμο) είναι, λόγω ακριβώς του εξειδικευμένου επιχειρησιακού τους χαρακτήρα, να διατεθούν κατά ταξιαρχία (ή και πιο διασπασμένες) σε ειδικότερους αντικειμενικούς σκοπούς που απαιτούν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους.

Αναμένεται επίσης ότι η διοίκηση «από στρατηγό» (δηλαδή από υποστράτηγο), με το κύρος που την περιβάλλει, θα επαναφέρει το πνεύμα επιλέκτου σχηματισμού που έχει ατονήσει. Το σκεπτικό αυτό εμπεριέχει δύο λάθη:

Οι ταξιαρχίες των επιλέκτων δυνάμεων διοικούνται από ταξιάρχους. Ο ταξίαρχος είναι, ήδη, ανώτατος αξιωματικός, δηλαδή στρατηγός. Η ιδέα ότι η διοίκηση από αξιωματικό κατά ένα βαθμό αρχαιότερο θα έχει κάποια ουσιώδη επίδραση στην ποιότητα των επιλέκτων δυνάμεων φανερώνει και ψευδαισθήσεις περί του ρόλου του ίδιου του βαθμού, και άγνοια περί των παραγόντων που πραγματικά διαμορφώνουν την ποιότητα του σχηματισμού, και αδικαιολόγητη έλλειψη εμπιστοσύνης σε οριακά, μόνον, νεώτερους αξιωματικούς, απλώς και μόνον επειδή είναι νεώτεροι. Είναι άστοχο να θεωρεί κανείς ότι ένας ταξίαρχος που δε μπορεί να επιβάλει το απαιτούμενο πνεύμα στην ταξιαρχία που διοικεί θα μπορέσει να το κάνει αυτό στην μεραρχία του τρία-τέσσερα χρόνια αργότερα, όπως είναι επίσης άστοχο να θεωρεί κανείς ότι θα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα στο ΓΕΣ ο λόγος ενός υποστρατήγου απ΄ ότι έχει ο λόγος ενός ταξιάρχου, με αποτέλεσμα να προασπίζει καλύτερα τη θέση του σχηματισμού του. Όσο το Α.Σ.Σ. πάσχει από αρτηριοσκλήρυνση, αγνοεί εξ ίσου άνετα, απερίσκεπτα και αδικαιολόγητα και ταξιάρχους και υποστρατήγους.
Κατ’ εξοχήν υπεύθυνη για την διαμόρφωση του ιδιαίτερου χαρακτήρα των επιλέκτων δυνάμεων είναι, σε οργανωτικό επίπεδο, η Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων. Αυτός είναι ο οργανωτικός υπεύθυνος για τα βασικά που χαρακτηρίζουν και διαμορφώνουν τις επίλεκτες δυνάμεις ως τέτοιες: διαμόρφωση δόγματος, απορρόφηση δόγματος και διδαγμάτων από τις πολεμικές συγκρούσεις, διεθνείς συνεργασίες και συνεκπαιδεύσεις, διαμόρφωση διαδικασιών για την επιλογή ανθρώπινου δυναμικού και υλοποίηση του, κι εν συνεχεία διαχείριση του ανθρωπίνου δυναμικού. Αν, για διαφόρους λόγους η ΔΕΔ (όπως και οι περισσότερες Διευθύνσεις) έχει ατονήσει στον έργο της – κι αυτοί οι λόγοι είναι που έχουν σημασία – κι έχει καταστεί απλώς ένα όργανο για τον ορισμό τοποθετήσεων και μεταθέσεων, τότε το πρόβλημα δε λύνεται με την συγκρότηση μεραρχίας. Η μεραρχία, όσο καλή και να είναι, δε δύναται να υποκαταστήσει τη διεύθυνση στο ρόλο της, γιατί απλούστατα δεν έχει αυτή την αποστολή, ούτε και τα μέσα. Το επιτελείο μιας μεραρχίας δεν είναι προσανατολισμένο για να παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις και τη διεθνή εμπειρία (σύγχρονη αλλά και παλαιότερη), δεν επεξεργάζεται δόγμα με δοκιμές, δεν συντάσσει μελέτες, δε συλλέγει πληροφορίες για τεχνικά θέματα. Πολύ περισσότερο, δε μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο για διαφορετικές κι εξειδικευμένες ταξιαρχίες και είδη επιχειρήσεων (αερομεταφερόμενες επιχειρήσεις, αμφίβιες, ορεινός αγώνας κ.α.). Το επιτελείο μιας μεραρχίας έχει ρόλο στην κάθετη δομή του οργανισμού, και οι επίλεκτες δυνάμεις του ΕΣ (όπως, άλλωστε, και τα περισσότερα όπλα και σώματα) πάσχουν στην οριζόντια διαχείρισή τους. Το ζητούμενο είναι η αποκατάσταση της δυναμικής λειτουργίας της Διεύθυνσης, κι αυτό δεν είναι, μόνον, ή και κυρίως, οργανωτικό θέμα, αλλά και θέμα επιλογής συγκεκριμένων προσώπων. Μικρή επαφή με το χώρο επιβεβαιώνει ότι υπήρξαν διευθυντές επί των οποίων η Διεύθυνση απέδιδε περισσότερο, ίσως όχι πάντα γιατί ο συγκεκριμένος Διευθυντής ήταν καθ’ όλα “καλύτερος” από προηγουμένους κι επομένους ομολόγους του, αλλά επειδή αντιλαμβανόταν και διαχειριζόταν καλύτερα το συγκεκριμένο ρόλο. Έχει, μάλιστα, συμβεί, επί αδιάφορων (αλλά όχι αρνητικών σε όλα) διευθυντών η ΔΕΔ να αποδίδει πολύ καλύτερα, ακριβώς επειδή η αδιαφορία έδινε περιθώριο πρωτοβουλίας σε νεώτερους αξιωματικούς, με επαγγελματικό ζήλο και παραστάσεις από σύγχρονες πρακτικές, να εισηγηθούν και να επιβάλουν σύγχρονες αντιλήψεις.

Η ιστορική τάση των καταδρομέων, ήδη από τον Εμφύλιο, αλλά και καθ’ όλη τη μεταπολεμική περίοδο, για συγκεντρωτική διοίκηση των δυνάμεών τους είχε το εξής νόημα: σε έναν – τότε – μεγάλο στρατό, συγκροτημένο σε μεραρχίες, οι δυνάμεις των καταδρομών ήταν συγκροτημένες σε μονάδες (μοίρες ή συντάγματα – “τακτικές διοικήσεις”) οι οποίες δεν ενεργούσαν ως ειδικές δυνάμεις αλλά ως δυνάμεις ελαφρού πεζικού στο πλαίσιο τακτικών επιχειρήσεων, υπαγόμενες στους σχηματισμούς του απλού πεζικού. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την τάση να “χάνονται” οι ανεξάρτητες αλλά μικρές μονάδες μέσα σε αλλότριους σχηματισμούς, τόσο σε επιχειρησιακό επίπεδο (κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου οι Καταδρομείς απέδωσαν τα μέγιστα όταν έδρασαν συγκεντρωτικά, προϊόντος του πολέμου) και ενείχε τον κίνδυνο να μην χρησιμοποιούνται σωστά από τις προϊστάμενες διοικήσεις, παρ’ όλο που τότε ο ρόλος τους, εν πολλοίς, ήταν συχνά υποβοηθητικός των μεγάλων σχηματισμών

Ο “κίνδυνος” αυτός έχει, πλέον, εκλείψει: Αφ’ ενός η μεραρχία σαν οργανικός σχηματισμός του ΕΣ έχει καταργηθεί και έχει αντικατασταθεί από την ταξιαρχία, αφ’ ετέρου οι ίδιες οι επίλεκτες δυνάμεις έχουν – ορθώς – λάβει σχηματισμούς ταξιαρχίας. Αυτό σημαίνει ότι ούτως ή άλλως, στα πλαίσια των μειζόνων σχηματισμών, οι ελαφρές δυνάμεις έχουν επιχειρησιακή και οργανωτική αυτονομία, η οποία δεν ενισχύεται σε τίποτα από τη συγκρότηση μεραρχίας. Είναι γεγονός ότι η διάλυση της ΙΙΙ ΜΕΔ υπήρξε, με τα δεδομένα της εποχής, σοβαρότατο λάθος (που είχε τη ρίζα του σε λόγους μη στρατιωτικούς…), το οποίο παροξύνθηκε από τον τελείως ανορθόλογη υπαγωγή των συνιστωσών μονάδων: 32^α Ταξιαρχία Πεζοναυτών στην… Στρατιά, 2^ο ΣΑΛ στην ΑΣΔΕΝ, 1^ο ΣΚΔ στο Γ’ ΣΣ και 13^ο ΣΑΚ απ’ ευθείας στη ΔΕΔ (δηλαδή, κατά βάσιν με κριτήριο τη γεωγραφική έδρα της διοίκησης…). Όμως οι συνθήκες για την ανασυγκρότηση της ΙΙΙ ΜΕΔ ή παρεμφερούς σχηματισμού έχουν εκλείψει σήμερα.

Συνεπώς, αν πρόκειται να αναζωογονηθούν οι επίλεκτες δυνάμεις του ΕΣ, θα πρέπει, μεταξύ των άλλων, να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στη λειτουργία της Διεύθυνσης Ειδικών Δυνάμεων, καθώς και σε κεντρικούς μηχανισμούς διαμόρφωσης δόγματος και εκπαίδευσης. Ενδεικτικά, και μόνον: είναι σημαντικό να αξιοποιείται και να μην καταπνίγεται η δημιουργικότητα και η εμπειρία νέων στελεχών τα οποία παρακολουθούν τις εξελίξεις του χώρου τους, από παλαιά, αρτηριοσκληρωτικά στελέχη που παραμένουν προσκολλημένα σε πρότυπα λειτουργίας του Β’ ΠΠ. Καμία οργανωτική αλλαγή δεν πρόκειται να επιτύχει κάτι τέτοιο.

http://belisarius21.wordpress.com/2012/01/12/%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AE-%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%AC%CE%BC%CE%B5%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%83-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%AC%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC/#more-893

«ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΔΩ ΚΑΙ 5.000 ΧΡΟΝΙΑ» Ο ΠΟΝΤΟΣ! ΛΕΝΕ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

2012-01-20T03:00:00.000+02:00

Δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να γελά ή να κλαίει με τα καμώματα ορισμένων Τούρκων, οι οποίοι μάλιστα αυτοανακηρύσσονται «επιστήμονες», παραδομένοι όμως στην πολιτική σκοπιμότητα. Το νέο κρούσμα επιστημονικής φαιδρότητας το χρεώνεται ο καθηγητής Ντεμίρ Νεκατί, ο οποίος υποστηρίζει ότι η αρχαία Οινόη του Εύξεινου Πόντου δεν ήταν ποτέ ελληνική! Σύμφωνα με τον Τούρκο «καθηγητή», υπάρχει μια τάση στην Τουρκία, όλα τα μη εξηγήσιμα στην γλώσσα τους τοπωνύμια να αποδίδονται σε ελληνικές ή αρμενικές ρίζες. «Αυτό είναι λάθος», λέει ο φωστήρας της επιστήμης, «αφού η Οινόη είναι μια πανάρχαια τουρκική πατρίδα, εδώ και 5.000 χρόνια»!!!

Τώρα πως οι Τούρκοι βρέθηκαν στον Εύξεινο Πόντο την 3η χιλιετία π.Χ. μη μας ρωτάτε διότι απλά αδυνατούμε να σας απαντήσουμε! Και γι’ αυτό έχει όμως εξήγηση ο πολυπράγμων Τούρκος… επιστήμονας! «Φαίνεται ότι τουλάχιστον πέντε χιλιάδες χρόνια πριν, οι Τούρκοι κυριάρχησαν στην περιοχή. Η κυρίαρχη κουλτούρα στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας για τουλάχιστον πέντε χιλιάδες χρόνια ήταν η τουρκική», αναφέρει, στηρίζοντας την άποψή, ότι το τοπωνύμιο Οινόη προέρχεται από του Ούννους, ξεχνώντας ότι ούτε κατ’ όνομα υπήρχαν την 3η χιλιετία π.Χ. ούτε φυσικά υπήρξαν ποτέ Τούρκοι!

Οι Ούννοι ήταν ένα βάρβαρο φύλο (άντε μετά εμείς οι… πολιτικώς ορθοί, να αποτρέψουμε… τους ακραίους να χρησιμοποιούν τον ορισμό «βάρβαρος» όταν αναφέρονται στις γενοκτονίες!), το οποίο εμφανίστηκε στο προσκήνιο της Ιστορίας τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες και ήρθε σε επαφή με τον ελληνορωμαϊκό κόσμο μόλις τον 3ο αιώνα μ.Χ

http://aioniaellinikipisti.blogspot.com/2012/01/3000.html

Ναρκωτικά: Το αδύναμο σώμα δεν μάχεται, το αδύναμο μυαλό δεν σκέφτεται

2012-01-19T12:06:00.000+02:00

Τα ναρκωτικά είναι ταυτοχρόνως μία από τις μεγαλύτερες πληγές που αντιμετωπίζει η Ελληνική Κοινωνία και μία από τις πιο κερδοφόρες βιομηχανίες παγκοσμίως. Τα συμπτώματα των ναρκωτικών και η εικόνα του ιστορικού κέντρου των Αθηνών, αλλά και των αδερφών μας, Ελλήνων, που έχουν καταλήξει τοξικομανείς, δεν μπορούν παρά να κάνουν προφανή την θέση για αμετάκλητο ΟΧΙ στα ναρκωτικά και να οδηγήσει κάποιον να ζητήσει την αυστηρότερη των ποινών για το κτήνος που εμπορεύεται τον θάνατο και καταστρέφει το υπόλοιπο της ζωής νέων ατόμων. Η εικόνα που θα αντικρίσει κανείς αν περιηγηθεί στα στενά πέριξ της πλατείας Ομονοίας είναι πραγματικά αποκαρδιωτική, αλλά ταυτοχρόνως ενδεικτική της καταστάσεως και δεικνύουσα τον τρόπο λύσης του προβλήματος. Εκεί θα δει κάποιος πολυάριθμους λαθρομετανάστες να πωλούν τα ναρκωτικά σε κάθε γωνία και πολυάριθμους τοξικομανείς είτε να εκπορνεύονται (οι γυναίκες), είτε να ζητιανεύουν (οι άντρες), είτε να ληστεύουν, είτε οτιδήποτε άλλο. Και όλα αυτά σε απόσταση αναπνοής από το Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας και το τμήμα του ΟΚΑΝΑ (Οργανισμός Κατά των Ναρκωτικών), γεγονός που δείχνει την πλήρη αποτυχία των όποιων νομοθετημάτων δοκίμασε έως τώρα το Ελληνικό κράτος για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα.

Το αδύναμο σώμα δεν πολεμά, το αδύναμο μυαλό δεν σκέφτεται λέει ένα παλιό, σχετικό, σύνθημα, το οποίο όσο περνά ο καιρός γίνεται όλο και πιο επίκαιρο. Κοιτώντας ιστορικά το ζήτημα θα δούμε ότι όπου πραγματοποιήθηκε η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και του ΔΝΤ άνθησαν οι παραγκούπολεις και τα καρτέλ των ναρκωτικών, γεγονός λογικό αφού με αυτό τον τρόπο οι πολίτες αναζητούν διέξοδο από την μιζέρια που τους «κερνά» το κράτος, στον θάνατο που τους «κερνά» ο ναρκέμπορος της γειτονιάς τους. Συμπτωματικό ή όχι, οι αντιστάσεις του Λαού πέφτουν από την διαχεόμενη δυστυχία που σπέρνουν τα ναρκωτικά και η όποια αντίδραση στην νεοφιλελεύθερη μάστιγα αμβλύνεται με τον καιρό. Είναι συνεπώς καθήκον του συνειδητού Αγωνιστή, του συνειδητού Εθνικιστή να αγωνιστεί με όλες του τις δυνάμεις ενάντια στο τέρας των ναρκωτικών που σκοτώνει το ίδιο του το Αίμα και λεπταίνει τις γραμμές αντίστασης του Έθνους ενάντια στον προελαύνοντα εχθρό. Οτιδήποτε αμβλύνει τις αντιστάσεις του Λαού απέναντι στην γάγγραινα που καταπιέζει τον ίδιο και το Έθνος θα πρέπει να βγει άμεσα από την μέση.

Κοινή συνισταμένη της χρήσης όλων των ναρκωτικών ουσιών είναι η εξάρτηση και το στερητικό σύνδρομο. Επίσης κοινό σημείο της χρήσης τους οι παρενέργειες και η επικινδυνότητα που ποικίλουν από ναρκωτικό σε ναρκωτικό. Πάγια θέση του Εθνικισμού μας είναι ότι οι πάσης φύσεως εξαρτήσεις δεν έχουν θέση στην Κοινωνία μας, ασχέτως αν αυτές οι εξαρτήσεις λέγονται ναρκωτικές ουσίες ή καταναλωτισμός. Πιστεύουμε βαθύτατα στο ότι ο Ανώτερος Άνθρωπος, ο κατά Νίτσε Ζαρατούστρα, δεν διαθέτει καμμία αλυσίδα για να τον κρατά δέσμιο στο έδαφος, δεν έχει τίποτα που να τον κρατά από το να φτάσει το ανώτατο όριο της ανθρώπινης ύπαρξης, για το καλό του Έθνους και της Φυλής. Όπως, πολύ ορθά, το θέτει ο Νίκος Καζαντζάκης είναι το χρέος μας απέναντι στην ράτσα να παραδώσουμε στον γόνο μας την εντολή να μας ξεπεράσει, αφότου φυσικά και εμείς οι ίδιοι καθημερινά δίνουμε την εντολή στον ίδιο μας τον εαυτό να αυτοξεπεραστεί. Είναι προφανές, συνεπώς, ότι στην Ιδανική Ελληνική Πολιτεία που οραματιζόμαστε τα ναρκωτικά δεν έχουν καμμία απολύτως θέση. Αυτό, φυσικά, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την σημερινή, κατ’ όνομα Ελληνική, Δημοκρατία στην οποία ζούμε, όπου νομιμοποιήθηκαν, εμμέσως προς το παρόν, αμέσως στο μέλλον, η εμπορία και η χρήση ναρκωτικών ουσιών.

Το Κοινωνικό Κράτος της Αλληλεγγύης του οποίου την δημιουργία κάποιοι την βλέπουν ως απώτερο σκοπό της ιδεοληψίας τους, είναι για εμάς κάτι το αυτονόητο. Η Αλληλεγγύη μας είναι αδιαπραγμάτευτη απέναντι στους ίδιους μας τους αδερφούς, τους μετέχοντες το ίδιο με εμάς Αίμα. Προφανώς σε κάθε Έλληνα αρμόζει βοήθεια και αλληλεγγύη αυτές τις δύσκολες ώρες που περνά η πατρίδα μας. Το Κοινωνικό Κράτος είναι η διανομή δυνάμεων του Έθνους προς το εσωτερικό του, προκειμένου να άρει τις όποιες κοινωνικές άδικες δημιουργούνται, είτε από την κακή του λειτουργία, είτε από τις συγκυρίες της ίδιας της Ζωής. Ως εκ τούτου το Κοινωνικό Κράτος απευθύνεται σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που βρίσκονται σε μια δύσκολη θέση, αδιάφορο αν αυτό είναι από υπαιτιότητα τους ή όχι.Είναι άρα σαφές ότι το Κοινωνικό Κράτος είναι μια προσωρινή ενσάρκωση του Εθνικού Κράτους για έκτακτες καταστάσεις, που περιορίζονται στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, όσο το Εθνικό Κράτος οδεύει προς την Ιδανική του κατάσταση, αφού με την εφαρμογή των πατροπαράδοτων Ελληνικών Κοινωνιστικών πολιτικών οι κοινωνικές ανισότητες αίρονται δια παντός και η ανύψωση των πολιτών του σε ανώτερα επίπεδα ύπαρξης, το προφυλάσσει από την δαπάνη δυνάμεων για εσωτερικούς σκοπούς και του επιτρέπει να αφιερώνει τις δυνάμεις αυτού και όλων των πολιτών του για την εύρυθμη λειτουργία του και την ενδυνάμωση του Έθνους.

Ο Έλληνας τοξικομανής είναι για μας ένας Αδερφός που χρειάζεται την βοήθεια μας, κυρίως μέσω της δημιουργίας ενός Κοινωνικού Κράτους που θέλει πραγματικά να τον βοηθήσει. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μιας και δια παντός ότι ο τοξικομανής είναι άρρωστος και όπως προείπαμε η υπαιτιότητα του ή όχι μας είναι παντελώς αδιάφορη. Και επειδή είναι άρρωστος η υγεία του δεν θα πρέπει να γίνεται προϊόν προς αγοραπωλησία ή διαπραγμάτευση. Αυτό δυστυχώς στην καπιταλιστική κοινωνία που ζούμε δεν είναι καθόλου προφανές, άμα κάποιος δει το αναίσχυντο εμπόριο που εκτυλίσσεται γύρω από τα φάρμακα που αφορούν τον καρκίνο ή σκεφτεί το γιατί κάποιος τοξικομανής πρέπει να περιμένει χρόνια στις λίστες αναμονής προκειμένου να ενταχθεί σε κάποιο πρόγραμμα μεθαδόνης. Το κράτος και οι ισχυροί αυτού του κόσμου θέτουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, σε ένα ιδιότυπο και άτυπο χρηματιστήριο την Υγεία των Λαών, κάνοντας την προϊόν. Αυτά για να μην ρωτήσουμε το πως εντός της φυλακής γίνεται εμπόριο ναρκωτικών, πως καταφέρνουν τα ναρκωτικά να εισέρχονται σε ένα χώρο που, θεωρητικά τουλάχιστον, ελέγχει πλήρως η ΕΛ.ΑΣ. Είναι οπότε πρωταρχικής σημασίας για εμάς η παροχή πραγματικής και ουσιαστικής βοήθειας στον τοξικομανή, όχι τόσο για τον ίδιο τον τοξικομανή, αλλά ως βήμα για να μπορέσουμε να επιτύχουν την ολοσχερή εξάλειψη του φαινομένου των ναρκωτικών.

Σίγουρα στον δρόμο για την εξάλειψη των ναρκωτικών το πρώτο που θα πρέπει να δούμε είναι τα αίτια της ύπαρξης και της έξαρσης του φαινομένου. Η αιτία ύπαρξης ενός προϊόντος στην καπιταλιστική κοινωνία που διαβιούμε είναι πάντοτε η ζήτηση που αυτό έχει. Ακόμα και αν ένα προϊόν αρχικά δεν υπάρχει, η ζήτηση θα το κάνει να υπάρξει. Είναι οπότε επιτακτική η ανάγκη να δούμε τι προκαλεί την ζήτηση των ναρκωτικών και εξαλείφοντας την τελικώς θα επιφέρουμε και την εξαφάνιση τους. Άρα βασικός παράγων για την αντιμετώπιση του φαινομένου είναι η ψηλάφηση του δρόμου που οδηγεί στα ναρκωτικά. Μια γρήγορα ματιά στα στατιστικά στοιχεία δείχνει ότι τα ναρκωτικά είναι μια μάστιγα που χτυπά κυρίως νέους ανθρώπους με την μέση ηλικίας έναρξης της χρήσης ναρκωτικών να πέφτει συνεχώς. Συγκεκριμένα, η μέση ηλικία έναρξης της χρήσης της κύριας ουσίας μειώνεται από 19,25 έτη που ήταν το 1995 σε 18,5 έτη το 2002 (ΚΕ.Θ.Ε.Α. 2002), ενώ γενικώς οι χρήστες είναι κατά 60,5% ηλικίας 19-29 ετών, σύμφωνα με στοιχεία του ΕΚΤΕΠΝ (Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης για τα Ναρκωτικά).

Η ψυχολογία του εφήβου και του νέου, είναι οπότε το κλειδί για την αντιμετώπιση της μάστιγας των ναρκωτικών, ώστε να μπορέσουμε να εξαλείψουμε την ζήτηση τους στην Κοινωνία. Εκεί θα δούμε τον έφηβο και τον νέο, ευάλωτους ακόμα και ασχημάτιστους, να ζητάνε την αποδοχή του κοινωνικού τους περίγυρου, ενός περίγυρου που συνεχώς αλλάζει, καθώς η Ελλάδα μεταμορφώνεται σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, κατ’ απαίτηση του διεθνούς σιωνισμού και των εγχώριων λακέδων του και σε πλήρη αντίθεση με την θέληση της Λαϊκής Κοινότητας των Ελλήνων πολιτών. Με την εισβολή εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών ο περίγυρος στον οποίο διαβιεί και στον οποίο,συνεπώς, επιθυμεί να ενσωματωθεί ο νέος Έλληνας αλλάζει άρδην. Στο κέντρο των Αθηνών λαθρομετανάστες είναι η πλειοψηφία των ατόμων που διακινούν τον λευκό θάνατο και σύμφωνα με το αστυνομικό δελτίο η συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων εισαγωγής ναρκωτικών στην χώρα μας απασχολεί και πάλι λαθρομετανάστες. Ταυτοχρόνως το σχολικό περιβάλλον των παιδιών μας επίσης κατακλύζεται από λαθρομετανάστες, αφού όσο πιο πολύ πλήττεται μια γειτονιά από την λαθρομετανάστευση και τις συνέπειες της, άλλο τόσο είναι και το ποσοστό των παιδιών λαθρομεταναστών που φοιτούν στα σχολεία της περιοχής. Όμως και ασχέτως των λαθρομεταναστών που είναι ένας σημαντικός παράγων στην εξάπλωση των ναρκωτικών, αφού λειτουργούν και ως εισαγωγείς και ως διακινητές, μπορούμε να καταλάβουμε πως η οποιαδήποτε αύξηση της χρήσεως των ναρκωτικών στις νεαρές ηλικίες δημιουργεί από μόνη της προδιάθεση για περαιτέρω αύξηση των στατιστικών, δίνοντας έτσι έναν χαρακτήρα γεωμετρικής προόδου στο ζήτημα της χρήσης των τοξικών και θανατηφόρων, αυτών, ουσιών.

Η απαξίωση των πατροπαράδοτων θεσμών της θρησκείας, της πατρίδας και της οικογένειας από τον αριστεροδεξιό νεοφιλελεύθερισμό και τις διάφορες παραφυάδες του έχουν προφανώς το μερίδιο της ευθύνης τους στην εξάπλωση του φαινομένου, χωρίς όμως η ευθύνη τους να είναι αποκλειστική. Η αγωγή των νέων που δεν βαπτίζεται στους συνεκτικούς δεσμούς της ίδιας μας της Κοινωνίας είναι μοιραίο να παράξουν νέους σε αναζήτηση για έννοιες και αντικείμενα που θα καλύψουν τις ελλείψεις αυτές.Στην αναζήτηση αυτή μοιραία ελλοχεύουν και παγίδες, όπως είναι τα ναρκωτικά, τα οποία προσφέρονται από τους ναρκέμπορους και την λοιπή σαπίλα, ως μία «διέξοδος» στα όποια προβλήματα αντιμετωπίζει ο νέος, είτε αυτά είναι πραγματικά, είτε ψευδεπίγραφα, όπως τα περισσότερα προβλήματα της εφηβείας. Το κενό αυτό που δημιουργείται στην εφηβική ψυχή από το απότομο ξερίζωμα των πατροπαράδοτων αξιών, καλούνται να καλύψουν οι σύγχρονες σειρήνες του δυτικού πολυπολιτισμού, μία εκ τω οποίων είναι και τα ναρκωτικά.

Η καταναλωτική κοινωνία, το χρήμα και ο γρήγορος ρυθμός ζωής του σύγχρονου μαζανθρώπου, αυτός ο καθαρά αντιφυσικός τρόπος ζωής, σε αυτό το επίσης αντιφυσικό περιβάλλον, έχουν σοβαρές επιπτώσεις επίσης στους νέους, οι οποίοι μην έχοντας απορροφηθεί στη χοάνη μαζοποίησης ακόμα, αναζητούν οποιαδήποτε διέξοδο τους προσφέρεται από τον ολετήρα του δυτικού πολιτισμού. Τα ναρκωτικά είναι μία από αυτές τις «διεξόδους» που δίδονται αφειδώς στον νέο, αφού ως γνωστόν τα σχολεία είναι χώρος διακίνησης τους, αλλά επίσης εμπεριέχονται και σε άλλες «διεξόδους», που προμοτάρονται από το σύστημα, όπως ο χουλιγκανισμός και ο αναρχισμός, χώροι που και στους δύο διακινούνται μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών, με την «αποδοχή στο κοινωνικό περιβάλλον» που περιγράψαμε νωρίτερα να ξαναμπαίνει στην συνάρτηση. Η γοητεία του επικίνδυνου στον έφηβο που θεωρεί τον εαυτό του άτρωτο, ο μιμητισμός, αλλά και μια άγνωστη σε αυτόν έννοια, το χρήμα, συντελούν στο να υπάρχει η μάστιγα των ναρκωτικών και να κατατρώγει την κοινωνία μας.

Το μεταπολιτευτικό έκτρωμα της νεοελληνικής δημοκρατίας έχει επιλέξει εδώ και πολύ καιρό τον δρόμο που θα ακολουθήσει στην πορεία του για «αντιμετώπιση» του φαινομένου των ναρκωτικών. Με ολοένα ελαστικότερες πολιτικές και διαχωρισμό των ναρκωτικών σε «σκληρά» και «μαλακά», θεωρούν οι πολιτικάντηδες μας ότι θα καταφέρουν να επιφέρουν πλήγμα στα ναρκοκαρτέλ που χρησιμοποιούν τους λαθρομετανάστες ως εισαγωγείς και διακινητές των ναρκωτικών εντός της Ελληνικής επικράτειας. Προσφάτως μάλιστα η προμήθεια και η κατοχή ναρκωτικών για προσωπική χρήση προτάθηκε να γίνει μη άδικη πράξη, με άμεσο συνεπαγόμενο την ουσιαστική νομιμοποίηση των ναρκωτικών, με μόνη προϋπόθεση τα βαποράκια να κουβαλάνε πάνω τους, ανά πάσα στιγμή, μόνο ποσότητες που μπορούν να θεωρούν ως «πρέπουσες» για προσωπική χρήση, δηλαδή η μόνη δυσκολία που θα τους επιφέρει το αντίστοιχο νομοσχέδιο είναι ότι θα πρέπει να κάνουν περισσότερες διαδρομές, με αντάλλαγμα την πλήρη νομιμότητα του «επαγγέλματος» τους.Συντόμως θα έχουν, άραγε, και δελτίο παροχής υπηρεσιών; Μια γρήγορα ματιά στις γειτονιές του πολύπαθου κέντρου των Αθηνών και συγκεκριμένα στους δρόμους του ναρκεμπορίου και τις πέριξ πλατείες αρκεί για να δείξει το προφανές. Ότι δηλαδή όσο ελαστικότεροι γίνονται οι νόμοι σχετικά με τα ναρκωτικά τόσο οι δρόμοι γεμίζουν με δυστυχία και θάνατο.

Οι δε στατιστικές σχετικά με το ζήτημα δείχνουν την ίδια ακριβώς εικόνα. Συγκεκριμένα η χρήση κάνναβης σε δείγμα 15χρονών μαθητών διπλασιάστηκε, σχεδόν, εντός τεσσάρων ετών, από το 2006 έως το 2010, ενώ και η χρήση άλλων ναρκωτικών αυξήθηκε, ως απάντηση σε αυτούς που νομίζουν ότι η νομιμοποίηση των «μαλακών» ναρκωτικών, θα φέρει πλήγμα στα «σκληρά» ναρκωτικά. Ενδεικτικό επίσης είναι ότι οι χώρες με ελαστικότερες, από εμάς, νομοθεσίες έχουν υψηλότερα στατιστικά χρήσης για όλα τα ναρκωτικά, γεγονός που δείχνει καθαρά ότι η νομιμοποίηση ΔΕΝ είναι η λύση, αλλά η πορεία προς τον όλεθρο. Αυτά όσον αφορά τους εφήβους 15 χρονών, γεγονός που καθιστά τις παρούσες στατιστικές έρευνες τουλάχιστον ανατριχιαστικές. Όσον αφορά χρήστες μεγαλύτερης ηλικίας, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο πόρισμα του ΕΚΤΕΠΝ για το 2011 δεν έχει διενεργηθεί καμμία στατιστική έρευνα από το 2002, χρονιά που μάλλον το ζήτημα ξέφυγε κάθε δυνατότητας ελέγχου, χάριν της ελαστικότητας και του φιλελευθερισμού.

Ένα από τα κύρια επιχειρήματα των «προοδευτικών» για τις θέσεις που λαμβάνουν το σύνολο των κομμάτων του κοινοβουλευτικού τόξου, δηλαδή άπαντες πλην της Χρυσής Αυγής, είναι ότι υπάρχουν «μαλακά» και «σκληρά» ναρκωτικά, και ότι νομιμοποιώντας τα πρώτα θα μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε τα δεύτερα. Στηριζόμενοι σε έρευνα μη κερδοσκοπικού οργανισμού, αποτελούμενου από πρώην χρήστες ναρκωτικών, βλέπουμε ότι από το σύνολο των χρηστών που είναι εθισμένοι στα λεγόμενα «σκληρά» ναρκωτικά, το 90-95% άρχισε την χρήση αυτών των ναρκωτικών ως επόμενο και φυσικό βήμα της χρήσης των λεγόμενων «ελαφριών» ναρκωτικών, δηλαδή κάνναβης ή μαριχουάνας. Χαρακτηριστικό δε είναι ότι βασική θέση του σχετικού μη κερδοσκοπικού οργανισμού είναι ότι τα «μαλακά» είναι το μονοπάτι που οδηγεί στα σκληρά. Αυτό για εμάς είναι αναμφισβήτητο, ασχέτως αν υπάρχει ποσοστό χρηστών που δεν περνά ποτέ στα «σκληρά» ναρκωτικά. Οι εξαιρέσεις, άλλωστε, ενός κανόνα υπάρχουν για την επιβεβαίωση του. Γεγονός, όμως, είναι ότι σχεδόν κανείς χρήστης δεν πέρασε απευθείας στα λεγόμενα «σκληρά» ναρκωτικά, οπότε λογικό είναι η απουσία του πρώτου «σκαλιού», να θέτει σε αμφισβήτηση ολόκληρη την «σκάλα» του θανάτου.

Όμως το ζήτημα δεν είναι μόνο αυτό. Έχουν από μόνα τους τα «μαλακά» ναρκωτικά πιθανότητα να εθίσουν τον χρήστη; Υπάρχουν σε αυτά βλαπτικές συνέπειες για το μυαλό ή το σώμα του χρήστη; Οι γιατροί, όπως και το σύνολο της κοινωνίας, είναι κατηγορηματικοί πάνω σε αυτό λέγοντας και για τα δύο ναι, ενώ όπως παραδέχεται η «Ελευθεροτυπία» σε άρθρο της στις 06/01/2008 οι «προοδευτικοί» έχουν άλλη άποψη «μάλλον για λόγους ευθυγράμμισης με τον αριστερό φιλελευθερισμό», κοινώς έχουν άλλη άποψη γιατί τα κόμματα της αριστεράς τους λένε να έχουν άλλη άποψη. Από την άλλη οι ιατρικές μελέτες βεβαιώνουν ότι το χασίς και η μαριχουάνα προκαλούν εθισμό και επηρεάζουν βραχυπρόθεσμα το μυαλό και μακροπρόθεσμα και το σώμα. Συγκεκριμένα έχουν τις ίδιες σωματικές επιπτώσεις με το τσιγάρο, ενώ προκαλούν ταχυκαρδία, υπνηλία, διαφοροποιημένη αντίληψη χρόνου, άρση αναστολών, ψυχοκινητικά προβλήματα, ακόμα και σε μικρές δόσεις. Αυτό που βεβαίως έχουμε δει όλοι είναι αυτό που οι αριστεροί και οι φιλελεύθεροι αρνούνται να δουν, για λόγους «ευθυγράμμισης», δηλαδή έχουμε δει την μαστούρα και την κατάσταση στην οποία οδηγούν τον άνθρωπο το λεγόμενα «μαλακά» ναρκωτικά. Έτσι μπορούμε ανέτως να φτάσουμε στο ορθό συμπέρασμα, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα «μαλακά» και «σκληρά» ναρκωτικά, όπως στην Ιδανική Κοινωνία δεν υπάρχουν ναρκωτικά και εξαρτήσεις.

Τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας τοξικομανής, όταν και άμα θελήσει να απεξαρτηθεί, είναι πρώτον η γραφειοκρατία που καθιστά απαγορευτικά τα προγράμματα απεξάρτησης, δεύτερον η παρουσία των ναρκωκυκλωμάτων που δεν τον αφήνουν να απεξαρτηθεί και τρίτον το γεγονός ότι κατά την διάρκεια της απεξάρτησης του, εξακολουθεί να είναι αποκλεισμένος από τον κοινωνικό ιστό. Η σημερινή φιλελεύθερη κοινωνία, σκανδαλωδώς και εγείροντας πλήθος ερωτημάτων, αφήνει το ερώτημα της απεξάρτησης του τοξικομανή στα ίδια του τα χέρια, ενώ είναι σαφές και προφανές ότι αυτός δεν έχει την δυνατότητα λήψεως αποφάσεων, δεν έχει σώας τας φρένας. Ακόμα και όταν αυτός αποφασίσει οικειοθελώς να απεμπλακεί από την παγίδα του θανάτου, έρχονται νέα πρωτόγνωρα προβλήματα προς αντιμετώπιση, αφού η λίστα αναμονής για ένταξη στα προγράμματα απεξάρτησης είναι εξαιρετικά μεγάλη, με αποτέλεσμα μεγάλο ποσοστό των τοξικομανών να καταλήγουν στο νεκροταφείο, πριν ενταχθούν στα προγράμματα μεθαδόνης. Ακόμα, όμως, και αν ενταχθούν, τα κυκλώματα των ναρκωτικών, με τους λαθρομετανάστες να πρωταγωνιστούν, περιτριγυρίζουν τα κέντρα απεξάρτησης ανενόχλητα, προσπαθώντας να πάρουν πίσω τους «πελάτες» τους με κάθε αθέμιτο τρόπο. Οι δε τοξικομανείς αφήνονται στην τύχη τους από την κοινωνία και την πολιτεία στερούμενοι το πιο ισχυρό εργαλείο στον αγώνα τους για απεξάρτηση, που είναι η απασχόληση, η εργασία με σκοπό μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Απαιτείται, συνεπώς, η σύσταση ενός οργανισμού, ο οποίος θα κληθεί να καταγράψει άμεσα, εντός ενός όσο το δυνατόν μικροτέρου χρονικού διαστήματος, τους τοξικομανείς, να τους κατηγοριοποιήσει ανάλογα με την τοξική ουσία εξαρτήσεως τους και να τους αποδώσει κάρτες τοξικομανών, οι οποίες δεν θα υπάρχει δυνατότητα να πλαστογραφηθούν. Η λειτουργία του παραπάνω οργανισμού θα απαιτήσει την βοήθεια της αστυνομίας, ώστε ακόμα και όσοι τοξικομανείς δεν έχουν επιλέξει τον δρόμο της απεξάρτησης να το πράξουν έστω και με το ζόρι. Δεν μπορεί να υπάρξει επιλογή και «δημοκρατική αυτοδιάθεση» σε θέματα που αφορούν την υγεία και την ευημερία του Έθνους. Η αστυνομία θα αναλάβει την εύρεση των τοξικομανών και την απόδοση τους στον συγκεκριμένο οργανισμό προς καταγραφή και άμεση προώθηση στα προγράμματα απεξάρτησης. Ο οργανισμός θα φροντίζει να γίνεται σαφές στον κάθε τοξικομανή ότι μπορεί να καταγραφεί μόνο μία φορά και να τον ενημερώνει για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει και ποιο είναι το βέβαιο μέλλον του αν παραμείνει εντός των ναρκωτικών, κάνοντας του σαφές ότι το Έθνος του δίνει την ευκαιρία να γλιτώσει τον βέβαιο θάνατο. Σε περίπτωση που ο, προς καταγραφή, τοξικομανής είναι υπόλογος για εγκλήματα δεν θα απαλλάσσεται, αλλά θα εκτίει την ποινή του σε κλινικές απεξαρτήσεως. Γίνεται σαφές, όμως, πως η αστυνομία θα διενεργεί ελέγχους και θα προωθεί άτομα στον εν λόγω οργανισμό όχι μόνο όταν ερευνάται έγκλημα, αλλά σε κάθε περίπτωση.

Η ιατρική την σήμερον ημέρα έχει παράξει υποκατάστατα των οπιοειδών, τα οποία μπορούν να έχουν πολύ μεγάλη επιτυχία στον αγώνα των τοξικομανών προς απεξάρτηση. Η χρήση υποκατάστατων απαλείφει σταδιακά την εξάρτηση στα ναρκωτικά και η χρήση τους δεν έχει τις θανατηφόρες παρενέργειες των ναρκωτικών. Δύο από αυτά είναι η μεθαδόνη και η βουπρενορφίνη, που βοηθούν στην απεξάρτηση από τα οπιοειδή και σωματικά και ψυχολογικά. Και τα δύο υποκατάστατα σβήνουν το στερητικό σύνδρομο των ναρκωτικών χωρίς να παράγουν την γνωστή «μαστούρα» και επαναφέρουν, σταδιακά, στο φυσιολογικό κάποιες από τις σωματικές λειτουργίες του τοξικομανούς. Αμφότερα, βεβαίως, αποτελούν ισχυρά και επικίνδυνα φάρμακα των οποίων η χρήση απαιτεί την παρουσία και εντολή ιατρού. Σημειώνεται δε ότι η Ελλάδα έχει την δυνατότητα και τις υποδομές για την παραγωγή μεθαδόνης, με αποτέλεσμα το κόστος της να είναι σχετικώς χαμηλό. Από την άλλη η βουπρενορφίνη εμφανίζει συγκεκριμένα πλεονεκτήματα και περιορισμούς σε σχέση με την μεθαδόνη, γεγονός που κάνει την επιλογή του τι τελικά θα χρησιμοποιείται να είναι μια επιλογή που μπορεί να την κάνει ιατρός σε συνεργασία με οικονομολόγο, σε ένα εθνικό κράτος και πλαίσιο, φυσικά.

Οι κλινικές και τα νοσοκομεία θα αναλάβουν την αποκλειστική διάθεση της μεθαδόνης ή της βουπρενορφίνης, και η κατανάλωση τους θα γίνεται μόνο εντός του χώρου του νοσοκομείου, αποκλειστικά και μόνο από όσους έχουν καταγραφεί ως τοξικομανείς και διαθέτουν την ανάλογη κάρτα τοξικομανούς. Με αυτό τον τρόπο θα διασφαλιστεί το γεγονός ότι, σε θεωρητικό επίπεδο, δεν θα πρέπει να κυκλοφορούν εκτός του χώρου των νοσοκομείων κανενός είδους ναρκωτικά. Έτσι η αστυνομία θα μπορεί να θεωρεί ως παράνομη πράξη την οποιαδήποτε ποσότητα ναρκωτικών βρίσκει και να την αντιμετωπίζει ως εμπόριο ναρκωτικών. Αυτό φυσικά εξαιρεί τα ηρεμιστικά χάπια, τα οποία θα χορηγούνται υπό αυστηρό έλεγχο και εποπτεία του κράτους, μόνο από τα φαρμακεία και τα νοσοκομεία, μετά από συνταγή γιατρού. Η εκμηδένιση της πιθανότητας δημιουργίας κυκλωμάτων που θα εμπορεύονται αυτά τα χάπια και τις ουσίες για λόγους μη ιατρικούς θα εξασφαλίζεται από τις εξοντωτικές ποινές που θα επιβάλλονται στα μέλη αυτών των κυκλωμάτων, τα οποία θα αντιμετωπίζονται ως έμποροι ναρκωτικών, ενώ έως τώρα τα εγκλήματα τους λογίζονταν ως αυστηρώς οικονομικά εγκλήματα.

Παράλληλα, φυσικά, θα πρέπει να υπάρξει μέριμνα για την απασχόληση των τοξικομανών, αφού όπως είναι προφανές η εργασία είναι πανάκεια για όλες τις εξαρτήσεις και τα ψυχολογικά προβλήματα. Άλλωστε ποια καλύτερη επιλογή για να «ξεχαστεί» κάποιος από το να εργαστεί; Με δεδομένο το γεγονός ότι η πλειονότητα των χρηστών είναι νέοι άνθρωποι ηλικίας 19-29 ετών, θα χρειαστεί ένα πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης, προγράμματα εκμάθησης τεχνών και κίνητρα στην κοινωνία προκειμένου να παράσχει εργασία και, συνεπώς, αξιοπρεπής διαβίωση σε τοξικομανείς που θα έχουν κριθεί ως άξιοι της εμπιστοσύνης για επανεισδοχή στην κοινωνία, από τους θεράποντες ιατρούς και λοιπούς ειδικούς. Λόγω του ότι οι τοξικομανείς έχουν συνήθως στον προηγούμενο κοινωνικό περίγυρο τους, είτε τους λόγους που τους οδήγησαν στην χρήση ουσιών, είτε και μέλη των εγκληματικών κυκλωμάτων εμπορίας ναρκωτικών που ανταγωνίζονται, όσο υπάρχουν, τα προγράμματα απεξάρτησης, προσπαθώντας να πάρουν τους τοξικομανείς υπό απεξάρτηση πίσω, θα πρέπει να υπάρξει μέριμνα από τους θεσμούς στους οποίους στηρίζεται το πρόγραμμα απεξάρτησης, προκειμένου ο πρώην τοξικομανής να μπορεί να αλλάξει περιβάλλον.

Το απόστημα των ναρκωτικών εντοπίζεται και σε περιοχές που υπό τις παρούσες συνθήκες η αστυνομία δεν επεμβαίνει, είτε λόγω αδυναμίας της να ελέγξει την κατάσταση, είτε λόγω «άνωθεν» εντολών, είτε λόγω συμμετοχής στα κυκλώματα του νακρεμπορίου. Η κάθαρση της αστυνομίας, αλλά και των υπόλοιπων εφαπτόμενων στο ζήτημα θεσμών και επαγγελμάτων, είναι πρωταρχικής ανάγκης για την επιτυχία του εγχειρήματος. Μία κάθαρση που πραγματικά πρέπει να γίνει δια μέσω «φωτιάς και ατσαλιού», με κάθε κόστος, γιατί αλλιώς πολλούς από τους σκοπούς του Λαϊκού Εθνικού Κράτους, στο οποίο αποσκοπούμε, θα σαμποτάρονται εκ των έσω από τους παρίες της κοινωνίας που θα έχουν διεισδύσει στα ενδότερα του κράτους, πράττοντας το διαλυτικό τους έργο. Με αυτά πραγματοποιημένα τα κάστρα του ναρκεμπορίου θα πρέπει να σπάσουν, ακόμα και με την χρήση όπλων. Καταυλισμοί Ρομά, υποβαθμισμένες γειτονιές, γκέτο λαθρομεταναστών και άλλα θα πρέπει να γίνουν ζώνες ελεύθερες από ναρκωτικά, ακόμα και αν χρειαστεί η συνδρομή του στρατού για να επιτευχθεί αυτό.

Όσον αφορά τους εμπόρους ναρκωτικών η θέση μας είναι μία και αδιαπραγμάτευτη: Θάνατος στους εμπόρους ναρκωτικών! Η θέση αυτή μπορεί να φαντάζει «ακραία» στον μέσο αστό, όμως η αλήθεια είναι ότι η Κοινωνία δεν έχει να διαπραγματευτεί τίποτα με ανθρώπους που, ομολογουμένως, έχουν εκπέσει της ανθρώπινης φύσεως. Ένας τόσο στυγερός εγκληματίας δεν γίνεται να αναμορφωθεί. Έχει πάψει να είναι άνθρωπος την στιγμή που μπόρεσε να εμπορευθεί τον θάνατο. Από την στιγμή που είδε κέρδος μέσα από την δυστυχία της Ελληνικής Νεολαίας και συνεπώς ολόκληρου του Ελληνικού Έθνους. Ένας τέτοιος «άνθρωπος» δεν μπορεί να λογίζεται τίποτα άλλο παρά προδότης του Έθνους και του Λαού. Και στην δική μας Κοινωνία κανείς δεν πρόκειται να εξαναγκάσει τον Έλληνα πολίτη να θρέφει δια βίου ένα τέτοιο απόβρασμα, ούτε να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτός ο «άνθρωπος» να ξαναβρεθεί ελεύθερος, ώστε να ξαναεγκληματίσει. Ζήτω Η Νίκη!

Κώστας Αλεξανδράκης

Από την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Πανηγυρίζει ο υπουργός Άμυνας και η Χαραυγή για την δήθεν πάταξη της φυγοστρατίας

2012-01-18T12:48:00.001+02:00

Με δηλώσεις του ο υπουργός Άμυνας κ. Ηλιάδης μετά από την επίσκεψή του στο ΚΕΝ Λάρνακος, κατά την κατάταξη της 2012 Α' ΕΣΣΟ, ανέφερε πως η φυγοστρατία έχει πέσει πλέον σε μηδενικά επίπεδα, λόγω της πολιτικής της κυβέρνησης Χριστόφια! Το φαινόμενο αυτό το οποίο παρουσιάστηκε κυρίως μετά το 2004, απείλησε και ακόμα απειλεί την Εθνική Φρουρά, με πλήρη αποδιοργάνωση, λόγω της έλλειψης προσωπικού που παρουσίαζαν οι μονάδες της.

Δεν θα στηρίξουμε πως ο κ. Ηλιάδης λέει ηθελημένα ψέματα καθώς θεωρούμε πως λογιστικά πιθανότατα η φυγοστρατία να έχει μειωθεί. Τι γίνεται όμως κ. Υπουργέ με την πραγματικότητα στα στρατόπεδα και στις μονάδες; Μπορεί στα ΚΕΝ να παρουσιάζονται οι στρατιώτες και να περνάνε ανώδυνα (και κυρίως χωρίς πολλή εκπαίδευση) τις 3 εβδομάδες αλλά όταν πάνε στις μονάδες τότε αρχίζουν οι διαρροές, ιδιαίτερα στις ¨δύσκολες".

Η Εθνική Φρουρά όμως δεν είχε ως μοναδικό πρόβλημα αυτούς που απέφευγαν την στράτευση προφασιζόμενοι διάφορους λόγους αλλά και αυτούς που αποφεύγουν διάφορες πτυχές της.Αλήθεια, πόσοι άραγε από τους στρατεύσιμους που έχουν κληθεί να υπηρετήσουν, υπηρετούν ως Ικανότητας 1 (Ι1) και πόσοι ως Ικανότητας 3 (Ι3) και 4 (Ι4); Για όσους δεν γνωρίζουν οι Ι3 και Ι4 συνήθως δεν φέρουν όπλο και μπαίνουν σε θέσεις "λούφας" δημιουργώντας έτσι στρατιώτες δύο ταχυτήτων. Αρκετοί εκμεταλλεύονται ασήμαντα προβλήματα υγείας για να υπηρετήσουν μια εύκολη θητεία σε βάρος πάντα των συναδέλφων τους που έχουν κριθεί Ι1. Αποτέλεσμα όλων αυτών να δημιουργείται ένα εκρηκτικό κλίμα στις σχέσεις των δύο αυτών "καστών" εντός του στρατεύματος.

Αυτά καθώς και οι κάθε είδους παρεμβάσεις έξωθεν (ή ακόμα και έσωθεν) στην λειτουργία του στρατεύματος ρίχνουν το ηθικό στρατεύσιμων και στελεχών καλλιεργώντας ένα αίσθημα νεποτισμού και αδικίας σε όλους.

Πραγματικά θεωρούμε πως υπάρχει πολύς δρόμος να διανύσουμε μέχρι να φτάσουμε στο σημείο να πανηγυρίζουμε για την πάταξη της φυγοστρατίας αλλά και για την γενικότερη κατάσταση στην Εθνική Φρουρά.

Κωνσταντίνος Δημητρίου

Στέλεχος Ε.ΛΑ.Μ.

Εθνικού Λαϊκού Μετώπου

Λαμπαδηφορία για την επέτειο Ενωτικού Δημοψηφίσματος - "Εστίν ουν Ελλάς και η Κύπρος" (φωτορεπορτάζ)

2012-01-18T03:30:00.000+02:00

Δυναμικό παρόν του Μετώπου Νεολαίας του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.) και άλλως υποστηρικτών του κινήματος μας, που πορεύτηκαν στους κεντρικότερους δρόμους της Λευκωσίας.

Πέραν των 150 μελών του κινήματος, ξεκίνησαν από την πλατεία Σολωμού, που για αρκετές ώρες είχε χρώμα ελληνικό, αφού η δύο τεράστιες Ελληνικές σημαίες έδιναν άλλη όψη στην πλατεία. Μια πλατεία που κυρίως τις Κυριακές, δεν θυμίζει τίποτα Ελληνικό, αφού εκατοντάδες αλλοδαποί κατακλύζουν την περιοχή, αυτή την Κυριακή όλος παραδόξως η προσέλευση τους ήταν μειωμένη.

Τα μέλη μας πορεύτηκαν δια μέσου της λεωφ. Μακαρίου και κατέληξαν στην πλατεία που βρίσκεται το μνημείο Ελευθερίας, με τα συνθήματα των μελών μας να δονούν για αρκετές ώρες το κέντρο της πόλης και να ξυπνούν συνειδήσεις που είναι καλά θαμμένες κάτω από το πέπλο της υποταγής που με μαεστρία έστρωσαν οι πολιτικάντηδες μας κάθε απόχρωσης και οι εγκάθετοι τους.

Στην πλατεία που κατέληξε η πορεία μας, έγιναν κάποιες ομιλίες, από στέλεχος του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου, και στην συνέχεια από εκπρόσωπο του Μετώπου Νεολαίας της Λάρνακας και μετά της Λευκωσίας, αντίστοιχα. Με το πέρας το ομιλιών άναψαν οι δάδες, και τηρήθηκε μονόλεπτη σιγή, εις μνήμη όλων όσων έδωσαν το πολυτιμότερο αγαθό, αυτό της ζωής τους, για να γίνει εφικτός ο προαιώνιος στόχος των Ελλήνων της Κύπρου και όχι για μια κολοβή ανεξαρτησία.

Η όλη εκδήλωση έληξε με τον Εθνικό Ύμνο, και την υπόσχεση όλων μας για ακόμα δυνατότερους και εντονότερους αγώνες στο μέλλον.

Σαν Έλληνες Εθνικιστές τιμήσαμε την ημέρα που σύσσωμος ο Ελληνισμός της Κύπρου, διατράνωσε με την υπερψήφιση του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, τον προαιώνιο πόθο του. Ένα δημοψήφισμα που θάφτηκε όσο πιο βαθιά γινόταν, για τα συμφέροντα κάποιων που ήθελαν μεγαλεία και εξουσίες. Ένα δημοψήφισμα που ξεχάστηκε, και λίγες δεκαετίες μετά, από εκεί που παλεύαμε για την Ελληνικότητα μας, βρεθήκαμε σήμερα να παλεύουμε να μην τουρκοποιηθεί το νησί μας, με τις αδέξιες πολιτικές των λεγόμενων «ηγετών» μας. Από εκεί που προσπαθούσαμε να βρεθούμε στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδας σήμερα παλεύουμε να γλυτώσουμε από τα νύχια της Τουρκίας, που παραμονεύει νυχθημερόν να κατασπαράξει οτιδήποτε Ελληνικό.

Η Τουρκία και η Ελλάδα

2012-01-17T02:00:00.000+02:00

Η συγκαιρινή αφήγηση γύρω από τις πολιτικές ισορροπίες στο τουρκικό εσωτερικό παρουσιάζει αυξημένο ενδιαφέρον. Αντιθέτως με την γενική άποψη γύρω από τον Κεμάλ Ατατούρκ, ο ίδιος ποτέ δεν θέλησε να αναδείξει τον Στρατό σε πολιτειακό πυλώνα του κράτους που ξεπρόβαλε μέσα από τα ερείπια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όραμα του ήταν η οικοδόμηση όρων άσκησης πεφωτισμένης δεσποτείας, δίχως την ανάγκη εφαρμογής πολιτικών ισορροπίας. Γρήγορα κατάλαβε όμως ότι δίχως την υποστήριξη του στρατού δεν θα άντεχε τις πιέσεις που προκαλούσε η μετάβαση από το Χαλιφάτο σε ένα κοσμικό κράτος με δυτικό περίβλημα. Μέχρι τον θάνατο του ο ίδιος ασκούσε ανεμπόδιστα την εξουσία με μοναδικό καταλύτη την υποστήριξη του στρατού που ασφαλώς ποτέ δεν ήταν δεδομένη αλλά αποτέλεσμα λεπτών ισορροπιών συγκατοίκησης. Μετά το θάνατο του Ατατούρκ ο Στρατός ευφυώς αναγνωρίζοντας το κενό που δημιουργούνταν σε πολιτικό επίπεδο ανέδειξε τη λατρεία του Κεμάλ ως τη νέα θρησκεία των Τούρκων κρατώντας για τον ίδιο το προνόμιο του σχηματισμού εκ των έσω ενός νέο-ιερατείου. Ο Στρατός στην Τουρκία επέτυχε να οικοδομήσει ένα μεταφυσικό περίβλημα για τη θέση, το ρόλο και ασφαλώς τα προνόμια που αυτός θα κατείχε στο τουρκικό οικοδόμημα μετά το θάνατο του ιδρυτή του, ως τοποτηρητής διατήρησης των πολιτικών του κελευσμάτων όπως αυτά ετέθησαν με περισσή σαφήνεια στη γνωστή ομιλία του Ατατούρκ, Nutuk.

Σήμερα όμως ο ρόλος του Στρατού αμφισβητείται ευθέως από τους κυριάρχους πολιτικούς παράγοντες του κράτους. Το πρόσφατο πολιτικό παρελθόν μπορεί να εξηγήσει τις σημερινές εξελίξεις. Ο Ερντογάν φυλακίζει αυτούς που τον φυλάκισαν το 1999 με κατηγορία την υποκίνηση θρησκευτικού μίσους. Ένα είδος πολιτικού tit for tat αναλογικότητα δηλαδή ως προς την ανταπόδοση του πρώτου πλήγματος. Πράγματι, η κόντρα μεταξύ Ισλαμιστών και Στρατού έχει να κάνει με τη διαμάχη δυο συστημάτων εξουσίας στο εσωτερικό της Τουρκίας που μάχονται για το μονοπώλιο στην άσκηση της κρατικής κυριαρχίας. Η πρόσφατη προφυλάκιση του Ιλκέρ Μπασμπούγ, αρχηγού του τουρκικού γενικού επιτελείου ενόπλων δυνάμεων από το 2008 μέχρι το 2010, η παρέμβαση πριν από σχεδόν ένα έτος του Τούρκου πρωθυπουργού στις κρίσεις της ηγεσίας του Τουρκικού στρατεύματος, η φυλάκιση δεκάδων αξιωματικών υπό το βάρος των κατηγοριών της Εργκένεκον και του σχεδίου Βαριοπούλα είναι μερικές μόνο ενδείξεις από την ταραχώδη αυτή σχέση μεταξύ AKP και Στρατού. Ένα παιχνίδι πολιτικής ισχύος που ουδείς μπορεί με βεβαιότητα να προβλέψει την οριστική του έκβαση, αν ασφαλώς υφίσταται κάτι τέτοιο στον πολιτικό ανταγωνισμό ισχύος.
Ο ισχυρισμός ότι η κόντρα μεταξύ Στρατού και νέο-ισλαμιστών διενεργείται στο όνομα του εκδημοκρατισμού του κράτους είναι, τουλάχιστον, άστοχος. Η σχέση μεταξύ ΑΚΡ και δημοκρατίας είναι ασύμβατη αφού Ισλάμ και αστική φιλελεύθερη δημοκρατία αποτελούν δυο ανταγωνιστικά κοινωνικοπολιτικά συστήματα. Η φυλάκιση ενός Στρατηγού αποτελεί μια σημαντική εξέλιξη. Πέρα από κάθε αμφιβολία θα δημιουργήσει έντονους τριγμούς στα υπερώα της εξουσίας του τουρκικού κράτους, αναδεικνύοντας την πολιτειακή μεταβατικότητα στην οποία βρίσκεται το τουρκικό κράτος. Σε καμία περίπτωση όμως δεν αποτελεί ένδειξη αλλαγής της αναθεωρητικής στάσης της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα.
O τουρκικός αναθεωρητισμός δεν υφίσταται λόγω του δημοκρατικού ελλείμματος που διαπερνά το πολιτειακό σύστημα του προβληματικού μας γείτονα. Ο τύπος του πολιτεύματος αν και προβάλλεται ως καταλύτης για τη συμπεριφορά ενός κράτους στη διεθνή αρένα εν τούτοις περιορίζεται σε διαστάσεις πολιτειακής εσωτερικότητας. Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που διαμορφώνουν τη στάση ενός κράτους απέναντι στους υπόλοιπους εθνοκρατικούς δρώντες της διεθνούς αρένας αφορούν, πρωταρχικώς, το επίπεδο ισχύος που αυτό διαχειρίζεται και στη συνέχεια τους προσανατολισμούς των συμμαχιών του.
Το κλειδί στην ενδελεχή παρατήρηση των εξελίξεων, όσον αφορά την Ελληνική πλευρά, είναι να μην συγχέουμε την ενδοκρατική με τη διακρατική σφαίρα και να επικεντρωθούμε στο γεγονός αυτό καθ’ αυτό δίχως να του προσδίδουμε περαιτέρω εννοιολογικές διαστάσεις από αυτές που στην πραγματικότητα εμπεριέχει. Η σύγκρουση του κυβερνώντος κόμματος με το Στρατό αφορά τη διαμόρφωση του εσωτερικού περιβάλλοντος του τουρκικού κράτους και όχι μια θεαματική θετική μεταβολή της στάσης της Άγκυρας στη διεθνή σφαίρα. Ακόμα κι αν με έναν μαγικό τρόπο αύριο η Τουρκία μεταμορφωθεί σε πρότυπο αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας ο κατοχικός στρατός στη βόρειο Κύπρο θα συνεχίσει να υφίσταται και η Άγκυρα θα διατηρήσει τη θέση της γύρω από τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο. Τα πολιτικά συμφέροντα και οι στρατηγικοί στόχοι υπερισχύουν των ιδεολογικών θέσεων στο εσωτερικό του κράτους, για τον κάθε εθνοκρατικό δρώντα του διεθνούς συστήματος. Αυτό φαίνεται από τη υιοθέτηση της ίδιας στάσης της Άγκυρας απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο είτε κατά τη διάρκεια της πολιτικής κυριαρχίας των Κεμαλιστών είτε κατά τη διάρκεια της πολιτικής υπεροχής των νέο-Ισλαμιστών.
Όπως όλα δείχνουν οι αναταράξεις στο τουρκικό εσωτερικό θα έχουν χρονική διάρκεια ενώ στη φάση που βρισκόμαστε το ενδιαφέρον οφείλει να εστιασθεί στο μέλλον του κυβερνώντος κόμματος και στις ετερογενείς τάσεις που αργά αλλά σταδιακά έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους εκεί ως προς τον επερχόμενο ανταγωνισμό των επιγόνων του Ρ.Τ. Ερντογάν και της μελλοντικής απήχησης του πολιτικού Ισλάμ στο τουρκικό εκλογικό σώμα. Η πορεία των Ελληνοτουρκικών σχέσεων, ως προς την ουσία του θέματος και όχι ασφαλώς ως προς τους παράγοντες διαμόρφωσης εντυπώσεων, θα συνεχίσουν να περνούν μέσα από το πλέγμα που παράγουν οι όροι άσκησης Σκληρής και Ήπιας ισχύος. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να αναλύουμε ορθολογικά τις εσωτερικές εξελίξεις στην Τουρκία ώστε να διαμορφώνουμε μια πλήρη εικόνα για τη γείτονα, να μη συγχέουμε το ενδοκρατικό με το διακρατικό επίπεδο και να μην επιτρέπουμε σε συμπεράσματα που λειτουργούν παρελκυστικά ως προς τους όρους διαμόρφωσης της εξωτερικής μας πολιτικής να επηρεάζουν τους εθνικούς θεσμικούς νευρώνες λήψης αποφάσεων.

Σπύρος Ν. Λίτσας, Επίκουρος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Από το STRATEGY REPORT

Ένα άγνωστο τραγούδι για την αχαριστία των «συμμάχων» απέναντι στην Ελλάδα

2012-01-16T03:30:00.000+02:00

Η Ελλάς υποτίθεται ότι ήταν από τα κράτη εκείνα, τα οποία νίκησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως στην πραγματικότητα δεν πήρε τίποτε… Πάλι καλά, γιατί η Πολωνία βρέθηκε πενήντα χρόνια υπόδουλη στους μπολσεβίκους! Για την αχαριστία των «συμμάχων» μας, που όταν χύναμε το αίμα μας, μας υποσχόντουσαν και Κύπρο και Βόρειο Ήπειρο είχε γραφτεί και τραγούδι, που σήμερα βέβαια είναι στα αζήτητα: Στίχοι Τραϊφόρος, μουσική Σουγιούλ, τραγούδι Σοφία Βέμπο:

«Ποιος το περίμενε στ’ αλήθεια,

να βγουν ψευτιές και παραμύθια

και να ξεχάσουν πια τα λόγια εκείνα τους,

που μας τα λέγαν κάθε βράδυ απ’ τα Λονδίνα τους…

Σε κάθε χιονισμένη ράχη, σαν πολεμούσαμε μονάχοι,

όλοι λαγούς με πετραχήλια μας ετάζετε

και μες τα μάτια με λατρεία μας κοιτάζετε.

Μα ξεχασμένα όλα εκείνα, η Πίνδος και η Τρεμπεσίνα,

ίσως μια μέρα εμάς που τόσο αίμα χύσαμε

να μας καθίσουν στο σκαμνί γιατί νικήσαμε…

Μα φυσικό θα μας φανεί κι’ αυτό ακόμα

και στην Ελλάδα μας θα πούμε μ’ ένα στόμα:

Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, όσο μπορείς κρατήσου

και στα παλιά παπούτσια σου γράψε όσα λεν οι εχθροί σου,

κι’ αν μας την έσκασαν με μπαμπεσιά

οι σύμμαχοι στην μοιρασιά,

κάνε κουράγια Ελλάδα μου μην μας αρρωστήσεις,

γιατί το θέλει κι ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις»

Από την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Β. Κορέα- Τιμωρία για όσους δεν... έκλαψαν τον Κιμ Γιονγκ Ιλ!

2012-01-15T02:30:00.000+02:00

Οι αρχές στη Βόρεια Κορέα, θα τιμωρήσουν όσους δεν θρήνησαν αρκετά τον «αιώνιο ηγέτη» Κιμ Γιονγκ Ιλ, με έξι μήνες σκληρής εργασίας ή με εξορία σε απομακρυσμένες αγροτικές περιοχές.

Σύμφωνα με τη νοτιοκορεάτικη διαδικτυακή πύλη Daily NK, όποιος δεν παρέστη στις μαζικές συγκεντρώσεις προς τιμήν του Κιμ, ή που έλαβε μέρος, αλλά δεν φώναζε και «δεν ήταν αληθινός», θα υποβληθεί σε έξι μήνες εργασίας σε στρατόπεδο.
Το καθεστώς σχεδιάζει να τιμωρήσει ακόμη και όσους επιχείρησαν να φύγουν από τη χώρα κατά τη διάρκεια της εκτεταμένης περιόδου πένθους του Κιμ Γιονγκ Ιλ ή χρησιμοποίησαν τα κινητά τηλέφωνά του για κλήσεις εκτός χώρας.

Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό, πόσοι άνθρωποι δεν…έκλαψαν πολύ για τον Κιμ Γιονγκ Ιλ, εκτιμάται όμως ότι είναι χιλιάδες.

Από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Η ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

2012-01-14T02:00:00.000+02:00

Η αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκικής Υπηρεσίας Πληροφοριών ΜΙΤ

2012-01-13T03:30:00.000+02:00

Στις 11 Ιανουαρίου 2012 ο αρχηγός της ΜΙΤ, Hakan Fidan, παρουσίασε στην πολιτική ηγεσία της Τουρκίας τη νέα δομή και το νέο επιχειρησιακό σχεδιασμό της τουρκικής Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στα πλαίσια της 85ης επετείου από την ίδρυσή της. Η εν λόγω παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στις εγκαταστάσεις της ΜΙΤ, διήρκεσε 2,5 ώρες και παρευρέθησαν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Abdullah Gül, ο πρωθυπουργός Recep Tayyip Erdogan, o αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Necdet Özel, ο υπουργός Εσωτερικών İdris Naim Şahin, ο υπουργός Εξωτερικών Ahmet Davutoğlu και ο υπουργός Δικαιοσύνης Sadullah Ergin. Η ΜΙΤ, με τη νέα δομή της εφαρμόζει ένα επιθετικό δόγμα στις χώρες στόχους και δίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στις πληροφορίες εξωτερικού οι οποίες επικεντρώνονται στους στρατιωτικούς, ενεργειακούς, οικονομικούς, πολιτικούς, πολιτιστικούς, θρησκευτικούς και δημογραφικούς τομείς.

Ως περιοχές ενδιαφέροντος καθορίσθηκαν ο Καύκασος, τα Βαλκάνια, η Ασία-Ειρηνικός Ωκεανός, η Μέση Ανατολή, η Μεσόγειος Θάλασσα, η Αφρική, η Ερυθρά Θάλασσα-Κόλπος του Άντεν και η Κασπία Θάλασσα. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τουρκικές πηγές, η ΜΙΤ, με το νέο καθεστώς λειτουργίας της, αποτελεί τον βασικό διαχειριστή των πληροφοριών εσωτερικού και εξωτερικού της χώρας. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί η 12μηνη διαβούλευση της με το τουρκικό ΓΕΕΘΑ που είχε ως αποτέλεσμα της ένταξη της Διοίκησης Ηλεκτρονικών Συστημάτων του Γενικού Επιτελείου (προσωπικό και υλικά) στην τουρκική υπηρεσία πληροφοριών. Έτσι, όλες οι ηλεκτρονικές πληροφορίες θα συλλέγονται από ένα φορέα, την ΜΙΤ, και στη συνέχεια αυτές θα διανέμονται αρμοδίως.

H συνέχεια της ανάλυσης του Χρήστου Μηνάγια εδώ.

Σημειώνεται ότι στις 8 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε ενημέρωση σε δημοσιογράφους στις εγκαταστάσεις της ΜΙΤ στην Άγκυρα. Ο αρχηγός της ΜΙΤ Hakan Fidan εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες θα συγκαταλέγονται σύντομα ανάμεσα στις 10 καλύτερες παγκοσμίως αλλά αρνήθηκε να σχολιάσει τις σχέσεις της υπηρεσίας με την ισραηλινή Mossad αλλά και το θάνατο του πρώην στελέχους Kaşif Kozinoğlu. O Fidan υποστήριξε ότι η MIT δίνει έμφαση στη συλλογή πληροφοριών από ανοικτές πηγές, σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως σε καθημερινή βάση παρακολουθούνται 1.000 τηλεοπτικά κανάλια ενώ παρουσιάστηκε και η αναβαθμισμένη ιστοσελίδα της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών.

STRATEGY REPORT

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΑΟΥΜ ΝΤΙΣΙΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ...

2012-01-12T03:00:00.000+02:00

Καταδικαστική ήταν τελικά η απόφαση που έβγαλε σήμερα το Εφετείο Κορυτσάς για τον πρόεδρο της Ομόνοιας Περιφέρειας Κορυτσάς και μέλος του προεδρείου του κόμματος ΕΕΜΜ-MEGA Ναούμ Ντίσιο, όπου του επέβαλλε τελικά ένα χρόνο φυλάκιση χωρίς αναστολή!
Ο κ. Ντίσιος υπέβαλε έφεση στην πρωτόδικη απόφαση του Δικαστηρίου της Κορυτσάς για φυλάκιση ενός χρόνου με την κατηγορία της σύλησης τάφων στο χωριό Μπομποστίτσα.
Ως γνωστόν στο χώρο πλησίον του Ιερού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ο πρόεδρος της Περιφέρειας Ομόνοιας Κορυτσάς έριξε τσιμέντο προκειμένου να δημιουργήσει τα σκαλοπάτια και το μονοπάτι που οδηγεί στο Μνημείο δύο Ελλήνων πεσόντων στρατιωτών κατά τον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο, που αναπαύονται εκεί από τον Νοέμβριο του 1940.

Όμως κάποιοι Αλβανοί εξτρεμιστές "ανακάλυψαν" ότι στο σημείο αυτό προϋπήρχαν τάφοι ομοεθνών τους οι οποίοι καταστράφηκαν όταν έγιναν τα έργα για την ανάδειξη και την ευκολότερη πρόσβαση στο Μνημείο.
Η απόφαση του Εφετείου να μην αναστείλει την ποινή της φυλάκισης ενός έτους, προκάλεσε έκπληξη, αφού για μία περίπτωση πλημμελήματος, όπως άλλωστε κρίθηκε, δίνεται συνήθως αναστολή.
Σε επικοινωνία του ιστολογίου "ΤΟ ΟΡΑΜΑ" με τον κ. Ντίσιο, ο πρόεδρος της Ομόνοιας Περιφέρειας Κορυτσάς επιβεβαίωσε αυτό που είχε δηλώσει και κατά τις παραμονές των Χριστουγέννων όταν και εκδικάστηκε η ποινή του, ότι δηλαδή «η απόφαση του Δικαστηρίου ήταν αναμενόμενο ότι θα έχει αρνητική κατάληξη αφού τα κριτήρια είναι καθαρά πολιτικά».
Και όντως, για τους Αλβανούς εθνικιστές δεν είναι εύκολο να αποδεχτούν ότι στην Κορυτσά υπάρχει ισχυρός Ελληνισμός που επιθυμεί να τιμά τις παραδόσεις και την ιστορία του.
Ο Ναούμ Ντίσιος είναι υποχρεωμένος μέχρι το πρωί της Παρασκευής 13 Ιανουαρίου να παρουσιαστεί στην τοπική φυλακή ώστε να εκτίσει την ποινή του.
Τον διαβεβαιώσαμε ότι όλος ο Ελληνισμός - τουλάχιστον αυτός που σκέφτεται εθνικά - είναι στο πλάι του. Από κει και πέρα είναι στο χέρι μας να το αποδείξουμε.

ΤΟ ΟΡΑΜΑ

Το είδαμε στον ΣΤΟΧΟ

ΟΤΑΝ ΓΕΝΝΙΟΤΑΝ Η ΕΥΡΩΠΗ...

2012-01-11T04:30:00.000+02:00

RICORDI - Gabriele Marconi

Νέο ατόπημα του κ. Συλικιώτη

2012-01-11T03:30:00.000+02:00

Σε νέο ατόπημα υπέπεσε ο κύριος Συλικιώτης στην ανακοίνωση που εξέδωσε, αναφορικά με την πορεία που πραγματοποίησε το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (Ε.ΛΑ.Μ.) στην Λεμεσό την 4η Ιανουαρίου ενάντια στην λαθρομετανάστευση και την ανεργία.

Ο κ. Συλικιώτης, στην ανακοίνωση του, μας λέει πως οι δουλειές των Κυπρίων κινδυνεύουν από τους 110.000 κοινοτικούς αλλοδαπούς (sic)* και όχι από τις 68.000 από τρίτες χώρες. Και σας ρωτώ, αφού οι αλλοδαποί από τρίτες χώρες δεν παίρνουν τις δουλειές των Κυπρίων, τότε ποιες είναι οι βιοποριστικές δραστηριότητές τους; Στο αυξανόμενο κύμα εγκληματικότητας με κυρίαρχες τις κλοπές και τις διαρρήξεις, ποιοι κυριαρχούν; Οι Κύπριοι ή οι αλλοδαποί;

Το να κάνετε διαχωρισμό επαγγελμάτων με φυλετικά κριτήρια είναι ρατσισμός και προς τους αλλοδαπούς αλλά και προς τους συμπατριώτες μας. Καμιά δουλειά δεν είναι αποκλειστικά για αλλοδαπούς και με το να λέτε πως οι παράνομοι μετανάστες και αυτοί από τις τρίτες χώρες εκτελούν εργασίες που ο Κύπριος αρνείται να εκτελέσει, τότε υποτιμάτε τους Κύπριους που απέμειναν σε αυτά τα επαγγέλματα, αλλά επίσης προσβάλλετε τους αλλοδαπούς με ένα αρχοντοχωριάτικου στυλ ρατσισμό με το να αφήνετε να νοηθεί πως είναι οι «χαμάληδες» μας.

Ο Κύπριος δούλεψε στα χωράφια, στους αγρούς, στις θάλασσες, στα σχολεία και σε γραφεία. Δεν έχει ανάγκη κανένα να του εκτελεί τις χειρωνακτικές και τις βαριές του εργασίες. Σίγουρα όχι λόγω ανικανότητας. Τώρα αν χρειάζεται η οικονομία επιπλέον εργατικό δυναμικό, αυτό είναι άλλο θέμα.

Αλλά απ` ότι φαίνεται η Κύπρος δεν χρειάζεται επιπλέον εργατικό δυναμικό. Μάλιστα η Κύπρος έχει πλεόνασμα εργατικού δυναμικού. Τουλάχιστον αυτό προκύπτει από τους αριθμούς που ανακοίνωσε η κυβέρνηση σας. Με απλά μαθηματικά, αν έχουμε 33.000 ανέργους και 68.000 μετανάστες από τρίτες χώρες, τότε οι 35.000 από αυτούς είναι πλεόνασμα. Άρα, από μεταναστευτική πολιτική σκίζουμε, αφού όχι μόνο δεν μπορούμε να εντάξουμε στην οικονομία μας τους υφιστάμενους μετανάστες, αλλά φέρνουμε και καινούργιους.

Και με αφέλεια σας ξαναρωτώ αν οι επιπλέον μετανάστες, δεν έχουν δουλειά τότε πως ζουν στο νησί μας; Πρώτον, είσαστε ρατσιστές που φέρατε αυτούς τους ανθρώπους εδώ και δεν μπορείτε να τους παραχωρήσετε το δικαίωμα-υποχρέωση στην αξιοπρεπή εργασία και δεύτερο και κυριότερο είναι καθαρή προδοσία να αφήνεις τον συμπατριώτη σου να πεινά για να εργοδοτήσεις ένα αλλοδαπό (που εν τέλει θα τον λες και χαμάλη σου).

Αντί επιλόγου, θα κλείσω με τα λόγια του κυρίου Συλικιώτη και ένα κουίζ.

«Δεν πρέπει να γίνεται διασύνδεση της λαθρομετανάστευσης με την ανεργία στην Κύπρο, γιατί κανένας παράνομος ή νόμιμος μετανάστης δεν παίρνει θέση όπου μπορεί να εργαστεί Κύπριος».

Άγνοια, μειωμένη αντίληψη, σκοπιμότητα. Ας αποφασίσει ο αναγνώστης.

*Στους 110.000 από αυτούς που εσείς αποκαλείτε «κοινοτικούς αλλοδαπούς», οι 31.000 είναι Ελλαδίτες συμπατριώτες μας.

Γραφείο Τύπου

Φ.Κ.Κ. Μέτωπο Αθήνας

Φοιτητική παράταξη

Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.)

30% ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΡΙ ΛΕ ΠΕΝ !

2012-01-10T04:00:00.000+02:00

Στο δρόμο που έχει ήδη χαράξει ο πατέρας της, Ζαν Μαρί Λεπέν, φαίνεται να είναι έτοιμη να βαδίσει η κόρη του, που έχει αναλάβει τα ηνία του “Εθνικού Μετώπου”, αφού σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύει σήμερα η γαλλική Liberacion, 30% των Γάλλων δεν αποκλείουν να ψηφίσουν το κόμμα της γαλλικής ακροδεξιάς, υπό την ηγεσία της Μαρί Λεπέν.

Με αυτά τα νέα δεδομένα, η εθνικοσοσιαλίστρια ηγέτιδα αναμένεται να διαδραματίσει ρυθμιστικό ρόλο στις επερχόμενες γαλλικές προεδρικές εκλογές, ξεθάβοντας μνήμες του 2002, όταν ο πατέρας της, τότε ηγέτης του “Εθνικού Μετάπου” απέκλεισε στον πρώτο γύρο των εκλογών τον σοσιαλιστή Λιονέλ Ζοσπέν, για να χάσει στο δεύτερο γύρο από τον Ζακ Σιράκ.

Η Γαλλίδα ηγέτιδα του Εθνικού Μετώπου με δεδομένο το ότι συγκεντρώνει 15-20% στις δημοσκοπήσεις δεν φαίνεται να απειλεί κάποιον εκ των Φρανσουά Ολάντ και Νικολά Σαρκοζί. Εάν όμως, η κρίση χρέους στην ευρωζώνη χειροτερέψει μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα και η κρίση βαθύνει, ο ευρωσκεπτικισμός θα δυναμώσει.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΜΝΗΜΗ ΙΜΙΩΝ

2012-01-10T03:00:00.000+02:00

Αδιάλειπτη τουρκική δράση για την υπονόμευση της Ελλάδας

2012-01-09T03:00:00.000+02:00

Η εξτρεμιστική δράση των τουρκικών υπηρεσιών σε βάρος της Ελλάδας είναι συνεχής, αδιάλειπτη και μεθοδική και φυσικά δεν περιορίζεται σε εμπρησμούς δασών και βομβιστικές ενέργειες σε τουριστικές περιοχές τη περίοδο 1993-1997. Στόχος της Άγκυρας ήταν και παραμένει η υπονόμευση της Ελλάδας με κάθε τρόπο και μέσο: από δολιοφθορές σε στρατηγικές κρατικές υποδομές μέχρι την οργάνωση αντάρτικων ομάδων στη Θράκη και επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου για την αυτονόμηση της Κρήτης. Δύο τέτοιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις καταγράφηκαν τη δεκαετία του ’80, η μία εκ των οποίων ήρθε στο φως της δημοσιότητας πρόσφατα από πρώην στέλεχος της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ). Ο Νίκος Πελεκάσης σε συνέντευξή του στην εφημερίδαEspresso αποκάλυψε ότι το 1987 διεξήχθη επιτυχώς επιχείρηση του Τμήματος Προστασίας Δημόσιας Ασφάλειας για την αποτροπή τουρκικής δολιοφθοράς στον μεγαλύτερο αποταμιευτήρα υδάτων της χώρας. Όπως δήλωσε ο ίδιος «ήταν το καλοκαίρι του 1987, όταν οι πληροφορίες μας βγήκαν για άλλη μία φορά πραγματικές. Επρόκειτο για ένα καλοσχεδιασμένο πλάνο που προέβλεπε μεγάλη ζημιά στα τοιχώματα του αποταμιευτήρα, προκειμένου να χαθούν εκατομμύρια λίτρα νερού. Τότε έζησα μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της καριέρας μου, που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου. Φοβερή αγωνία και άγχος… Ευτυχώς, όλα πήγαν κατ’ ευχήν».

Για την αντιμετώπιση των Τούρκων εμπρηστών, ο Ν. Πελεκάσης αποκαλύπτει πως «όλον τον χρόνο εξετάζαμε προσεκτικά και διασταυρώναμε τις πληροφορίες που “φωτογράφιζαν” Τούρκους πράκτορες αλλά και απλούς πολίτες που σχεδίαζαν εμπρησμούς για τους καλοκαιρινούς μήνες. Συνήθως, έφταναν στη χώρα μας το φθινόπωρο, Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο, με πλαστά χαρτιά ή και χωρίς καθόλου χαρτιά. Η υπηρεσία διακριτικά και με πλήρη μυστικότητα παρακολουθούσε με τα μέσα που διαθέτει όλες τις κινήσεις τους και εμείς επεμβαίναμε την κατάλληλη στιγμή».

Από τη στιγμή που έφταναν στην Ελλάδα, ο πρώτος στόχος τους ήταν να εξοικειωθούν με την ελληνική πραγματικότητα και να μάθουν τα κατατόπια. «Πρώτο μέλημά τους ήταν να συναντήσουν τον συνδετικό κρίκο εδώ, που ήταν συνήθως κάποιος Τούρκος πράκτορας. Αφού μάθαιναν μερικές ελληνικές λέξεις και κάποιες στάνταρ φράσεις, σχεδίαζαν και αποφάσιζαν ποιο θα ήταν το σημείο που θα έβαζαν τη φωτιά. Συνήθως, επέλεγαν παρθένα δάση ή μεγάλες εκτάσεις σε κοντινή απόσταση από την Αθήνα ή σε άλλες μεγάλες πόλεις».
«Οταν μετά από έρευνα που έκαναν κατέληγαν τελικά σε ποια περιοχή θα βάλουν τη φωτιά, δύο μέρες πριν από τον εμπρησμό πήγαιναν επί τόπου ανά τακτά χρονικά διαστήματα κάνοντας αναγνωριστικές βόλτες είτε με αυτοκίνητο είτε πεζή. Στη συνέχεια, πάντα βραδινές ώρες, τοποθετούσαν στα σωστά σημεία τους εμπρηστικούς μηχανισμούς. Ολοι οι μηχανισμοί είχαν ρολόι προγραμματισμένο να πυροδοτήσει την πυρίτιδα είτε έπειτα από δώδεκα ώρες είτε έπειτα από επτά μέρες».

Υπόθεση Ivy-B

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της τουρκικής μυστικής δράσης αποτελεί η υπόθεση του λαθρεμπορικού Ivy-B την οποία αποκάλυψε αρχικά η εφημερίδα Το Βήμα στις 3 Ιουλίου 1983 και στην οποία αναφέρεται εκτενώς ο δημοσιογράφος Μάνος Ηλιάδης (βλ. Οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και η ΜΙΤ, α΄έκδοση, σελ. 423).
Το Ivy-B, ένα παλιό φορτηγό 334 τόνων με αγγλική σημαία ήταν ο πρωταγωνιστής σε αυτή την άγνωστη εν πολλοίς ιστορία, η οποία είναι ενδεικτική της μεθοδικότητας αλλά και μακρόχρονης ανατρεπτικής δράσης των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών στην Θράκη. Το εν λόγω σκάφος (το οποίο ειρήσθω εν παρόδω είχε εμπλακεί στο παρελθόν σε υποθέσεις λαθρεμπορίας όπλων για τους Ταμίλ) αρχικά εθεάθη να πλέει χωρίς φώτα πορείας ανοιχτά του Πόρου, γεγονός το οποίο κίνησε την περιέργεια του πληρώματος του περιπολικού σκάφους της τότε θαλάσσιας Οικονομικής Αστυνομίας.

Από τον έλεγχο που διενεργήθηκε, διαπιστώθηκε η ύπαρξη φορτίου 2,5 τόνων όπλων, πυρομαχικών και έντυπου υλικού, τα οποία όμως αποκάλυψαν ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για την δράση και τους σκοπούς των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. Το φορτίο περιείχε συνολικά 90 τυφέκια G-3 χωρίς αριθμούς σειράς και 180 γεμιστήρες, 2 πυροβόλα MG-3 και 35.000 φυσίγγια των 7,62mm για τα προαναφερθέντα όπλα, 10 ημιαυτόματα πιστόλια με 3.200 φυσίγγια των 9mm, 200 πλάκες ΤΝΤ με 1000 μέτρα βραδύκαυστου φυτιλιού, πυροκροτητές και συστήματα ηλεκτρικής πυροδότησης καθώς και αριθμό φορητών ασυρμάτων. Το υλικό συνοδευόταν απο τουρκικά φυλλάδια για την χρήση των όπλων και λοιπό έντυπο υλικό για την διεξαγωγή ανορθόδοξων επιχειρήσεων, πάντα στην τουρκική. Προφανώς και δεν επρόκειτο για μια απλή υπόθεση λαθρεμπορίου όπλων. Πιθανολογείται ότι τελικός προορισμός του πλοίου ήταν κάποια ερημική τοποθεσία στην Αττική, όπου οι σύνδεσμοι τοπικοί σύνδεσμοι των Τούρκων θα φρόνιζαν για την προώθηση των όπλων στους τελικούς παραλήπτες στην Δυτική Θράκη.
Όπως έγινε γνωστό τα όπλα προέρχονταν απο την τουρκική κρατική βιομηχανία όπλων ΜΚΕΚ και σύμφωνα με τα έγγραφα που παρουσίασε ο Ιρλανδός καπετάνιος το φορτίο είχε παραγγείλει η τουρκική κρατική Κτηματική Τράπεζα και είχε φορτωθεί στην Νικομήδεια, δίπλα από τον (αυστηρότατα) φρουρούμενο ναυστάθμο του Τουρκικού Ναυτικού…

Από το strategy report