Κ.Ε.Α. - ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ . ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ , ΚΟΙΝΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Προσκαλείσθε στην εκδήλωση-συζήτηση που διοργανώνεται στις 3 Μαρτίου 2009 και ώρα 7:30 μ.μ στο ξενοδοχείο Ναβάρια στη Λεμεσό, με τα ακόλουθα θέματα:

«Το μήνυμα της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου», με εισηγητή τον ιστορικό και Αγωνιστή της ΕΟΚΑ κ. Γιάννη Σπανό.

«Η σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης», με εισηγητή τον ιστορικό και πανεπιστημιακό δρα Τάσο Χατζηαναστασίου.

Θα προβληθεί επίσης ταινία μικρού μήκους με θέμα τον αγώνα και τη θυσία του ήρωα.

Επίσης καλούνται όλα τα μέλη και φίλοι του Κινήματος να παραστούν στο μνημόσυνο του ήρωα το οποίο τελείται στον τόπο θυσίας στον Μαχαιρά την 1η Μαρτίου ώρα 9:00 π.μ.

Στοιχεία επικοινωνίας: Τηλέφωνο: 7000 70 67, info@protigrammi.com
www.antistasi.org
www.protigrammi.com

ΜΙΚΗΣ ΜΑΝΤΑΚΑΣ - ΑΘΑΝΑΤΟΣ !!

Στις 28 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται 34 χρόνια από τον θάνατο του Έλληνα φοιτητή, Μίκη Μάντακα στο κέντρο της Ρώμη. Το έγκλημά του υπήρξε το ότι ήταν εθνικιστής και αγωνιζόταν μέσα από τις τάξεις του ΕΣΕΣΙ (Εθνικός Σύνδεσμος Ελληνων Σπουδαστών Ιταλίας) και του FUAN (Fronte Universitario di Azione Nazionale). Στην Ελλάδα δεν τον θυμάται σχεδόν κανείς γιατί πολύ απλά το πολιτικό κατεστημένο της χώρας συμφέρει να υπάρχουν μόνο μάρτυρες και θύματα της αντίθετης πλευράς, της αριστεράς. Εμείς αντίθετα πιστεύουμε ότι η θυσία αυτού του ανθρώπου για τις ιδέες του πρέπει να γίνει ευρύτερα γνωστή ως το σύμβολο μιας γενιάς που αγωνίστηκε και αυτή για τις ιδέες της πατρίδας και μιας Ευρώπης ελεύθερης από το τότε δίπολο του αμερικανικού και σοβιετικού ηγεμονισμού. Κατά την διάρκεια αυτής της εβδομάδας θα σας παρουσιάσουμε μια σειρά από κείμενα, βίντεο και δραστηριότητες αφιερωμένες στον συμβολισμό που εμπεριέχει η δολοφονία αυτού του νέου ανθρώπου. Η κορύφωση αυτών θα είναι το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου, ανήμερα της δολοφονίας του με την μεγάλη εκδήλωση που διοργανώνουν οι Ιταλοί συναγωνιστές του στο σημείο ακριβώς της δολοφονίας του.

Από την σελίδα του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ 1η ΜΑΡΤΙΟΥ , ΣΤΟΝ ΜΑΧΑΙΡΑ

Η ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ , σας προσκαλεί στο ετήσιο μνημόσυνο του Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ , Γρηγόρη Αυξεντίου , αυτή την Κυριακή 1η Μαρτίου , στις 9:00 , στον Μαχαιρά .

Τηλέφωνο επικοινωνίας μόνο για Κύπρο : 7000 70 67 . Οσοι συναγωνιστές από την υπόλοιπη Ελλάδα ενδιαφέρονται , μπορούν να επικοινωνήσουν με εμάς στο : info@protigrammi.com

http://protigrammi.com/

Η τ/κυπριακή περιούσιος μειονότητα

Η τ/κυπριακή μειονότητα, που είτε επί οθωμανικής κατοχής, είτε επί Αγγλοκρατίας ήταν πάντοτε όργανο είτε της Τουρκίας είτε των Άγγλων, που τη χρησιμοποιούσαν ανάλογα, άλλοτε μεν για την καταπίεση, άλλοτε δε για την εξουδετέρωση της ελληνικής πλειοψηφίας, με τις επαίσχυντες και αντεθνικές συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου απέκτησε υπερπρονόμια, τα οποία την κατέστησαν «περιούσιον».«Αγωνίστηκε ο Κυπριακό Λαός και νίκησε η Τουρκία», είχε πει ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου.Δεν θα αναφερθούμε εδώ λεπτομερώς ούτε στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και τα όσα υπέφερε ο κυπριακός Ελληνισμός, με αποκορύφωμα τις σφαγές και τους απαγχονισμούς της 9ης Ιουλίου 1821, αλλά μήτε στην περίοδο της Αγγλοκρατίας, οπότε οι Βρετανοί αποικιοκράτες στο Νομοθετικό Σώμα εξουδετέρωναν την ελληνική πλειοψηφία με τις ψήφους των τουρκικής καταγωγής κατοίκων της Κύπρου.Αλλά και κατά τη διάρκεια του Αγώνα της ΕΟΚΑ, οι Τ/Κύπριοι και η ηγεσία τους συμμάχησαν με τους Άγγλους, παρά το γεγονός ότι η κυπριακή ηγεσία, σε κάθε περίπτωση, διακήρυττε ότι ο αγώνας των Ελλήνων της Κύπρου σκοπό είχε την κατάλυση του αποικιοκρατικού ζυγού και ο Διγενής, σε διαταγές του, ζητούσε να αποφεύγεται προσβολή αγγλικών περιπόλων, όταν σε αυτά συμμετείχαν και Τ/Κύπριοι.Οι διωγμοί των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης (6-7 Σεπτεμβρίου 1955), ύστερα από την τοποθέτηση από Τούρκους πράκτορες βόμβας στο Τουρκικό Προξενείο στη Θεσσαλονίκη, η εξόρμηση των τουρκικών στιφών στη Λευκωσία και σε άλλες πόλεις της Κύπρου, μετά την τοποθέτηση από τους ίδιους βόμβας στο Τουρκικό Γραφείο Πληροφοριών στη Λευκωσία, το καλοκαίρι του 1958, η δημιουργία από τους Άγγλους του κακόφημου επικουρικού σώματος από τα αποβράσματα του σύνοικου στοιχείου, με επιδόσεις σε συλλήψεις, κακοποιήσεις και βασανιστήρια Ελλήνων της Κύπρου, οι σφαγές Κοντεμενιωτών στο Κιόνελι με την ανοχή των Άγγλων και τόσα άλλα είναι καλώς γνωστά.Τώρα όσον αφορά την περίοδο 1963-64, για την οποία μερικοί τουρκοπροσκηνούμενοι και άλλοι συνήγοροι της κατοχής, για την οποία τόσο θόρυβο έχουν δημιουργήσει τελευταία, στα πλαίσια της ενοχοποίησης της ελληνικής πλειοψηφίας και αποενοχοποίησης της τουρκικής πλευράς, και πάλιν αυτοί πρώτοι ήρξαντο χειρών αδίκων, με το γνωστό επεισόδιο του πλοιαρίου «Ντενίζ» (8/10/1959) -πριν ακόμα εγκαθιδρυθεί επίσημα η Κυπριακή Δημοκρατία- με φορτίο όπλων και πυρομαχικών που προορίζονταν για τους Τ/Κυπρίους.Η ολέθρια πολιτική μας συνεχίστηκε και μετά την τουρκική εισβολή, οπότε, αντί να καταγγείλουμε την Τουρκία και να αξιώσουμε την εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και να οργανώσουμε την αντίστασή μας εναντίον της κατοχής -που δεν θα ήταν κατ’ ανάγκην και ένοπλη- αποδεκτήκαμε τη «δικοινοτική ομοσπονδία», που αργότερα έγινε «διζωνική», δηλαδή την οριστική διχοτόμηση.Αποτέλεσμα σήμερα, η τουρκική πλευρά να αξιώνει τη δημιουργία δύο «κρατών», κατά τρόπον που οι Τούρκοι θα είναι κυρίαρχοι στο βορρά και συνεταίροι στο νότο, με συνέχιση των «επεμβατικών δικαιωμάτων» της Τουρκίας. Αιωνία μας η μνήμη, δηλαδή.Αλλά δεν είναι, μήπως, ήδη συνεταίροι όταν μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, στις 23/4/2003 και τη λειτουργία τους ως ένα είδος «συνοριακών φυλακίων» και «τελωνειακών σταθμών», με τρόπο που να φαίνεται ότι αποδεχόμαστε έμμεσα την ύπαρξη της όποιας καλούμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου;Η κατοχή συνεχίζεται και εδραιώνεται, η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, δεν ανοίγει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της στα πλοία και τα αεροπλάνα μας, αρνείται να εφαρμόσει τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, ο σφετερισμός των περιουσιών μας εντείνεται, η λεηλασία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και η σύληση των ιερών και οσίων μας κορυφώνεται, ο εποικισμός συνεχίζεται, οι εναπομείναντες κάτοικοι της Καρπασίας καταπιέζονται. Η Μονή του Αποστόλου Βαρνάβα, ιδρυτή και προστάτη της Κυπριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μετετράπη σε «μουσείο» και οι Τούρκοι αρνούνται στους ιερείς μας να λειτουργήσουν είτε εκεί είτε στον Άγιο Μάμαντα στη Μόρφου, για δε την είσοδο στη Μονή του Αποστόλου Ανδρέα επιβάλλεται η πληρωμή «εισόδου» κ.τ.λ., κ.τ.λ.Εμείς, προς επιβράβευση της κατοχής, εργοδοτούμε Τ/κυπρίους, και τους παρέχουμε πλείστα όσα κοινωνικά και άλλα ωφελήματα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Επιδιορθώνουμε τα μουσουλμανικά τεμένη (τζαμιά), μερικά των οποίων αρχικά ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανικοί Ναοί, ανακηρύττουμε τα τουρκικά λουτρά (χαμάμ) σε μουσουλμανικά μνημεία(!), ξοδεύουμε εκατομμύρια σε καζίνα των κατεχομένων κ.τ.λ.Και είναι γνωστό ότι ταυτόχρονα οι Τ/κύπριοι απολαμβάνουν τα όσα τους προσφέρει η λεγόμενη «ΤΔΒΚ», η Τουρκία, η Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλοι διεθνείς οργανισμοί, κατά τρόπον ώστε να έχουν καταστεί η «περιούσιος μειονότητα». Ακόμα λίγο εμείς θα πληρώνουμε και χαράτσι, και θα γίνουμε όπως ήταν η πλειοψηφία των μαύρων της Νοτίου Αφρικής πριν από την ανεξαρτησία της και θα ζητούμε ίσα δικαιώματα με τους Τ/κυπρίους.

*Πρώην συνδικαλιστής

Από την εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Προφητική αποδείχθηκε η συγκέντρωση διαμαρτυρίας της Φόρτσα Νουόβα για την βία των λαθρομεταναστών σε βάρος Ιταλίδων .

Τα νέα κρούσματα που ήρθαν να προστεθούν στην σωρεία των προηγουμένων δημιούργησαν αναστάτωση στην ιταλική κοινή γνώμη , η οποία νοιώθει απροστάτευτη και αρχίζει να αυτοοργανώνεται .

Το προηγούμενο Σάββατο στην Ρώμη , στο Πάρκο Καφφαρέλλα μία 14χρονη Ιταλίδα , βιάστηκε μπροστά στα μάτια του 16χρονου φίλου της ,από δύο Ρουμάνους . Οι δράστες μετά την πράξη τους φαίνεται πως βρήκαν καταφύγιο σε γειτονικό καταυλισμό τσιγγάνων !

Το γεγονός αυτό ξεσήκωσε τους κατοίκους της περιοχής οι οποίοι από καιρό ζητούν την απομάκρυνση του καταυλισμού .
Την επόμενη μέρα , τα μέλη της Φόρτσα Νουόβα διοργάνωσαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας , στην πλατεία Τζάμα . Το πανώ που έφεραν ,έγραφε: << Κανένα έλεος , για αυτά τα κτήνη >>

Παράλληλα σε γειτονικό χώρο στάθμευσης έγραψαν το σύνθημα << Τσιγγάνοι δολοφόνοι , ντροπή σας >>

Τα συνθήματα αυτά βρήκαν σύμφωνους τους απλούς πολίτες της πολύπαθης ιταλικής πρωτεύουσας .
Ο 47χρονος υπάλληλος Μάρκο Ντ΄Αλφόνσο δήλωσε πως << Αφού το κράτος δεν μας προστατεύει, τότε .... >> .
Η 72χρονη συνταξιούχος Σύλβια Πανέττι είπε
<< Σκέφτομαι εκείνη την μητέρα που είδε την κόρη της να επιστρέφει στο σπίτι τραυματισμένη ,σωματικά και ψυχικά >>

Στο Μιλάνο μία 21χρονη φοιτήτρια απήχθη έξω από μία δισκοθήκη , στις 3 το πρω΄ί΄, από ένα Βορειοαφρικανό λαθρομετανάστη . Την οδήγησε στο Πάρκο Φορλάνι όπου και την βίασε !
Ο Αντιδήμαρχος του Μιλάνο , Ρικάρντο Ντε Κοράτο δήλωσε πως στις περισσότερες περιπτώσεις οι δράστες είναι αλλοδαποί . Να σημειωθεί πως στην πόλη του Μιλάνο το 2008 υπήρξαν 349 θύματα βιασμών .

Στην Μπολώνια , στην περιοχή του Σαν Βιτάλε , μία 15χρονη Ιταλίδα που περίμενε στην στάση του τραμ τους φίλους της, έπεσε θύμα της βίας 33χρονου Τυνήσιου .

Ο αφρικανός είχε συλληφθεί 3 φορές από την Ιταλική αστυνομία . Και τις τρεις φορές δήλωσε ψεύτικα στοιχεία . Αντί να απελαθεί ή έστω να βρίσκεται στην φυλακή κυκλοφορούσε ελεύθερος !
Η 15χρονη Ιταλίδα κατέθεσε στην αστυνομία πως ο αφρικανός την έριξε κάτω στο χώμα , την ακινητοποίησε με το βάρος του σώματός του , είχε απαίσια μυρωδιά και η αναπνοή του βρωμούσε μπίρα .
Ευτυχώς εκείνη την ώρα περνούσε ένας αστυνομικός από την περιοχή , ο οποίος συνέλαβε τον Τυνήσιο και έτσι έδωσε τέλος στο μαρτύριο της νεαρής .

Τα αλλεπάλληλα αυτά κρούσματα βίας κατήγγειλε ο Ευρωβουλευτής της Φόρτσα Νουόβα , Ρομπέρτο Φιόρε , ο οποίος ζήτησε την άμεση απέλαση όσων μεταναστών έχουν καταδικαστεί για αδικήματα είτε στην χώρα τους , είτε στην Ιταλία . Επίσης ζήτησε όπως πάψει να ισχύει η συνθήκη Σένγκεν για χώρες όπως η Ρουμανία.

Αυτή είναι λοιπόν η ... ενσωμάτωση των λαθρομεταναστών στον ...κορμό της Ευρώπης που τους φιλοξενεί και ακόμα τους ανέχεται .

Ευχόμαστε οι συμπαθείς λαθρομετανάστες να ..ενσωματώσουν σύντομα , με τον ίδιο τρόπο και τους πονόψυχους προοδευτικούς και αντιρατσιστές οι οποίοι αγωνίζονται με κάθε μέσο για τα δικαιώματα τους !

Εγκαίνια του βιβλιοπωλείου «Η αλληλεγγύη των φίλων» των εκδόσεων «Πελασγός»

Έχω την χαρά να σας προσκαλέσω όλους στα εγκαίνια του βιβλιοπωλείου μου και έδρα των εκδόσεων «Πελασγός» (Χαριλάου Τρικούπη 14, Αθήνα), την Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009 και ώρα 7 μ.μ. που θα πραγματοποιηθούν με την παρουσία του Προέδρου του Λαϊκού Ορθοδόξου Συναγερμού Γιώργου Καρατζαφέρη.
Ελάτε να χαρείτε μαζί μου την επαναλειτουργία του βιβλιοπωλείου, το οποίο από εδώ και πέρα θα φέρει τον τίτλο «Η αλληλεγγύη των φίλων» προς τιμή όλων εσάς που σταθήκατε στο πλευρό μου στην ανασυγκρότηση, μετά την τρομοκρατική επίθεση της 5ης Ιουνίου, όπου καταστράφηκε ολοσχερώς.
Με Τιμή και Ευγνωμοσύνη, Ιωάννης Χρ. Γιαννάκενας

Από τις Ελληνικές Γραμμές

ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ;

Θύμησες: αποσπάσματα από το ημερολόγιο ενός αιχμαλώτου του «Αττίλα»
του Κώστα Τζαβέλλα


Ο αδελφός μου Αντρέας 10 χρονών ήταν εγκλωβισμένος στην Κερύνεια με την μητέρα μας, την θεία Μαρούλα Κυπριανού (η τελευταία ηρωική εγκλωβισμένη της Κερύνειας). Ζωηρός όπως ήταν ξέφυγε της μητέρας μας και βγήκε στην ερειπωμένη Κερύνεια για να μαζέψει κάλυκες. Έφθασε μέχρι και στο Δημαρχείο της Κερύνειας, περίπου πέντε λεπτά δρόμο από το σπίτι μας και στα ανατολικά του Δημαρχείου πρόσεξε ένα νεκρό δίπλα από το περιτείχισμα του τουρκικού νεκροταφείου της Κερύνειας κοντά στην αγγλικανική εκκλησία. Αμέσως έτρεξε πίσω στο σπίτι και είπε στην μητέρα μας «μάμα κοντά στο Δημαρχείο έχει ένα νεκρό και μοιάζει του Κωστάκη». Δηλαδή ο νεκρός έμοιαζε με εμένα.
Αμέσως η μητέρα μας παρακάλεσε τον Σούλο – Χαράλαμπο, Τουρκοκύπριο βαφτισμένο χριστιανό παντρεμένο με Ελληνίδα την Στέλλα από το 1945 να πάει να δει. Πράγματι ο Σούλος - Χαράλαμπος πήγε και όταν επέστρεψε είπε στην μητέρα μας «το είδα, δεν είναι ο Κωστάκης, κάποιος άλλος είναι και μοιάζει του Κωστάκη γιατί πρήστηκε λίγο από τον ήλιο». Βλέπετε ο άλλος ήταν ήδη σε τυμπανιαία κατάσταση.
Ψευδοαστυνομικός σταθμός Μπογαζίου στον δρόμο Κερύνειας - Λευκωσίας μέσω Κιόνελι. Μια μέρα από την σύλληψη μου από τα στρατεύματα εισβολής. Έξω από το κτίριο είμαστε γύρω στα 20 άτομα δεμένα, χέρια πόδια και πετάμενοι κάτω στο χώμα. Οι Τούρκοι στρατιώτες της εισβολής περνούσαν από δίπλα μας λερωμένοι, καταϊδρωμένοι και αφού μας έφτυναν, μερικοί μας κατούρησαν, μας κλωτσοκοπούσαν μετά μανίας μέχρι που έφευγαν φέτες κρέας από επάνω μας.
Σχεδόν είχε νυχτώσει όταν κάποιος νεαρός ψευδοαστυνομικός ήρθε από επάνω μου και με ρώτησε εάν θέλω νερό. Φυσικό ήταν να θέλω νερό έπειτα σχεδόν από 48 ώρες χωρίς νερό. Τον πήρε το μάτι μου να φέρνει κοντά μου ένα λάστιχο και αφού άνοιξε την βρύση το έβαλε στο στόμα μου. Το νερό έμπαινε με δύναμη στο στόμα μου και έπινα και έπινα μέχρι που σε μια στιγμή ήθελα να το βγάλω, αλλά δεν μπορούσα γιατί τα χέρια μου ήταν δεμένα πισθάγκωνα πίσω. Το έβγαλε όμως ο ψευδοαστυνομικός και μετά έκλεισε την βρύση. Τότες του είπα δώσε και στους άλλους. Με κοίταξε, σκέφτηκε λίγο και ξανάνοιξε την βρύση και έδωσε νερό και στους άλλους.
Σε κάποια στιγμή με ρώτησε «Κώστα δεν με κατάλαβες;» Εγώ του είπα «όχι ποιος είσαι;» Αυτός μου είπες τότες «ξέχασες ότι την περασμένη βδομάδα παίζαμε ποδόσφαιρο στα Φύκια;» Φύκια ήταν η τοποθεσία πίσω από το κάστρο της Κερύνειας που παίζαμε ποδόσφαιρο τα καλοκαιρινά απογεύματα. Τότες εγώ του είπα ότι τόσο καιρό που παίζαμε ποδόσφαιρο δεν ήξερα ότι είσαι αστυνομικός και με την στολή δεν σε κατάλαβα.
Όταν έφθασε ώρα της δικής μου ανάκρισης με πήραν σηκωτό και με έβαλαν σε ένα δωμάτιο μπροστά από ένα γραφείο. Αμέσως με έδεσαν στην καρέκλα από την μέση, τα χέρια ήταν δεμένα ήδη πισθαγκωνα, έδεσαν και τα πόδια πάνω στα πόδια της καρέκλας λες και θα πετούσα να φύγω.
Σε λίγη ώρα όμως «πέτασα» στα ουράνια από το ξύλο με το να με κτυπούν με το κοντάκι επάνω στο κεφάλι. Σε κάθε κτύπημα νόμιζα ότι πετούσα στον ουρανό και μετά προσγειωνόμουνα στη γη. Οι ερωτήσεις ήταν ανόητες, όσο ανόητοι ήσαν και οι δήθεν ανακριτές. Ο ένας ανακριτής ήταν Τούρκος, πρώην αξιωματικός του Κυπριακού στρατού και συνάδελφος του συγκρατούμενου μου υπολοχαγού Φωτιάδη. Ανάμεσα στους ανακριτές και ο Οσμάν Ορέκ, πρώην υπουργός της πρώτης Κυπριακής Κυβέρνησης.
Η ανάκριση δεν ήταν ανάκριση. Έκαναν ερωτήσεις που ήξεραν τις απαντήσεις λόγω κατασκοπίας. Ανόητες ερωτήσεις από ανεγκέφαλους ερωτώντες. Μετά το μαρτύριο ξανά έξω στην αυλή πετάμενοι και έρμαιοι στις ορέξεις των Τούρκων εισβολέων. Σε κάποια στιγμή μας σήκωσαν και εμένα με έβαλαν σε ένα λαντ ρόβερ και τους υπόλοιπους τους είδα να περπατάνε απέναντι του δρόμου μέσα στα χωράφια. Τους συνάντησα την επομένη το απόγευμα μέσα σε μια μάντρα απέναντι από τον ψευδοαστυνομικό σταθμό Μπογαζίου.
Το λάντ ρόβερ ξεκίνησε και αφού ανηφόρησε τον Πενταδάκτυλο με οδήγησαν στον αστυνομικό σταθμό Κερύνειας πού ήδη είχε καταληφθεί από παλικάρια της ΤΜΤ. Με έριξαν στο πάτωμα κάτω από το κλήμα φυσικά με το ανάλογο κλωτσοκόπημα, σε τουρκικό στυλ. Ανάμεσα στους ΤΜΤήδες και ο κεφάλας Αλής, σημερινός αλά Τέλης Σαβάλλας Τούρκος «πολιτικός».
Στις 24 Ιουλίου μετά τις ανακρίσεις και τους ξυλοδαρμούς στον αστυνομικό σταθμό Κερύνειας, με πήραν στο Μπογάζι και με έριξαν σε μια μάντρα όπου εκεί συνάντησα φίλους, συστρατιώτες και άλλους Κερυνειώτες. Αφού είπαμε ο καθένας τα δικά μας προσπαθήσαμε να βρούμε κανένα τρόπο να καθαρίσουμε τις πληγές μας αλλά μάταια. Μέσα στη μάντρα μόνο κόπρανα από τα αρνιά είχε.
Στις 26 Ιουλίου 1974 γύρω στις 5-6 το απόγευμα ήρθε ένας στρατιωτικός με ένα Τουρκοκύπριο ψευδοαστυνομικό και αφού με φώναξαν ονομαστικά με πήραν στον ψευδοσταθμό και αφού με έδεσαν, χέρια μάτια και πόδια με άδησνα έξω στην αυλή. Δεν πέρασε αρκετή ώρα και με πέταξαν μέσα σε μια κάσια αυτοκινήτου όπως πετάει κάποιος ένα σάκο αλεύρι. Το αυτοκίνητο ξεκίνησε και το οδηγούσαν μέσα από τα χωράφια, το κατάλαβα γιατί πήγαινε όπως την βάρκα μέσα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Στην κάσια ήταν μάλλον και 2 στρατιώτες οι οποίοι με κορόιδευαν (όσο νάνε καταλάβω τα τούρκικα γιατί ζούσα κοντά σε τούρκικη γειτονιά στην Κερύνεια).
Κάποτε το αυτοκίνητο σταμάτησε και με πέταξαν έξω. Άκουα πολλές φωνές, βρισιές, κλωτσιές πολλές και κάποιος με ρώτησε «πόθεν είσαι;» «τζιύρης ποιος είναι;» Εγώ του είπα και αυτός μου είπε «ξέχαστους όλους».
Σε κάποια στιγμή ένοιωσα ένα πόνο στο δεξί το πόδι και κάτι να τρέχει. Δεν μπορούσα να δω, αλλά και ούτε να αγγίξω αφού ήμουνα δεμένος. Άκουα φωνές καβγάδες και σε λίγο πάλι πίσω στην κάσια του αυτοκινήτου και πάλι ανώμαλη διαδρομή. Σταμάτησε σε κάποια στιγμή και με άφησαν μέσα στην κάσια δεν θυμάμαι πόσες ώρες. Όταν ξημέρωσε με πέταξαν έξω από την κάσια και αφού μου έλυσαν τα μάτια, χέρια και πόδια με ξαναπέταξαν μέσα στην μάντρα με τους άλλους. Με είχανε λογχίσει στο δεξί το πόδι, το τραύμα ήταν διαμπερές και είχα μια πληγή περίπου 10 εκατοστά. Είχα γλυτώσει την εκτέλεση στο χωριό Πιλέρι (μαρτυρία Χαλίλη, Τουρκοκύπριου αστυνομικού).
Στα Άδανα ήμουνα στον θάλαμο 1. 40 κρεβάτια, 80 άτομα. Κοιμόμουνα στο πάτωμα πάνω στο τσιμέντο χωρίς ένα ρούχο μόνο με το σώβρακο και μια φανέλα. Όταν ξημέρωνε δοκίμαζα να κοιμηθώ σε κρεβάτι που άδειαζε, αλλά έπρεπε να κοιμάμαι ανάσκελα γιατί εάν κοιμόμουνα μπρούμυτα κολλούσαν οι πληγές από τα γόνατά μου επάνω στο στρώμα.
Ο θάλαμος είχε προθάλαμο όπου υπήρχε το «εστιατόριο». Μας έβγαζαν έξω να περάσομε δίπλα στο «εστιατόριο» για να φάμε, αλλά μέχρι να πάμε στο «εστιατόριο», μας έσπαζαν από το ξύλο. Το τραπέζι ήταν τσιμεντένιο και οι πάγκοι επίσης τσιμεντένιοι. Τις πιο πολλές φορές οι στρατιώτες αφόδευαν πάνω στο τραπέζι ή έριχναν κανένα ποντικό ή σκουπίδια στο φαγητό. Το φαγητό ήταν νερόβραστες μελιτζάνες (βαζάνια) χωρίς λάδι μόνο με μπόλικο αλάτι. Η ποσότητα ήταν δυο τρείς μπουκιές. Αυτό ήταν όλο. Μερικές φορές ήταν ρεβίθια με πέτρες και ξύλα μέσα. Δεν είχαμε χαρτί υγείας, ούτε σαπούνι, ούτε ρούχα, ούτε πετσέτα για όσο διάστημα είμαστε εκεί. Ευτυχώς είχαμε νερό. Μόνο νερό. Υπήρχε ένα μόνιμος στρατιωτικός γιατρός, υπολοχαγός, Τουρκοκύπριος από τις Αρόδες της Πάφου, αλλά μόνο μας κλωτσούσε, δεν μας προσέφερε τίποτα άλλο. Μόνο κλωτσιές και για αυτό τον φωνάζαμε ο «γιατρός της κλωτσιάς».
Στις φυλακές της Αμάσειας μόνιμος λοχαγός στον τουρκικό στρατό ήταν και ο γιός του Ελλί Τόρτη, Τούρκου μπακάλη από την Πάνω Κερύνεια. Ούτε που μας ήξερε. Ξύλο και πάλι ξύλο από «γείτονα».
Ο διοικητής των Αδάνων όταν θα φεύγαμε για να πάμε στην Αμάσεια μας είπε επί λέξει «καλύτερα μια σφαίρα για τον καθένα σας, είναι πιο φθηνά για μας παρά να σας ταΐζομε». Τότες πετάχτηκα αυθόρμητα επάνω και του είπα θυμωμένα «δεν ήξερα ότι τα βαζάνια εν πιο ακριβά που τις σφαίρες στην Τουρκία». Όταν ο διερμηνέας του το μετάφρασε ο ίδιος ο διοικητής με κλωτσοκόπησε με τόση δύναμη που ακόμη θα πονάει τα πόδια του.
Στις 13 Αυγούστου 1974 ο Βαρτάν, Τούρκος βασανιστής που είχε χόμπι να μας κόβει το μάγουλο με ένα πελώριο νυχοκόπτη, μπήκε στον θάλαμο 1 και αφού με πήρε, με οδήγησε σε ένα υπόγειο μαζί με 2 άλλους από τον θάλαμο 2 για να το καθαρίσομε. Εκεί ήταν και ο διερμηνέας. Στο υπόγειο είχε ξεροκόμματα από ψωμιά. Ρωτήσαμε τον διερμηνέα ποιοι ήταν εκεί και μας είπε ότι είχε άλλους και από αύριο θα γεμίσει πάλι. Εμείς είναι σε όλους γνωστό ότι είμαστε οι πρώτοι που επήγαμε στην Τουρκία. Ποιοι άλλοι ήσαν εκεί και που τους έβαλαν ή μάλλον τι τους έκαναν;
Πράγματι την άλλη μέρα άρχισε η δεύτερη φάση της εισβολής. Από το διπλανό αεροδρόμιο των Αδάνων ακούγαμε τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα που εφορμούσαν για την Κύπρο. Η μητέρα μου ήταν εγκλωβισμένη και όταν πήγε στο ξενοδοχείο Ντόουμ στην Κερύνεια για να παραλάβει μήνυμα από τον πατέρα μου ρώτησε τον Χουσεΐν, αστυνομικό στην είσοδο του ξενοδοχείου να ρωτήσει και να μάθει για μένα. Της είπε επί λέξει «ο γιός σου εν μες την τρίτη φουρνιά που πήγε Τουρκία». Αφού εμείς οι 385 είμαστε σε όλους γνωστό ότι είμαστε η πρώτη φουρνιά τι έγιναν οι άλλες δύο φουρνιές; Έχει σχέση το υπόγειο που καθαρίσαμε στις 13 Αυγούστου;
Στις 15 Αυγούστου 1974 αργά το απόγευμα άνοιξαν οι πόρτες και μέσα στον θάλαμο όρμησαν οι πιλότοι των πολεμικών αεροπλάνων της τουρκικής αεροπορίας και μας ξυλοφόρτωσαν γιατί έχασαν συνάδελφους τους στη Κύπρο. Θαυμάστε τους!
Ανακριτής στην Τουρκία ήταν και πάλι, εκτός από τους στρατιωτικούς, και ο Οσμάν Ορέκ, πρώην υπουργός της πρώτης κυβέρνησης της Κύπρου.
Αυτά τα ολίγα για να θυμάστε και να μην ξεχνάτε. Κοιτάξετε με προσοχή το πρώτο βίντεο που προβάλλεται από τις τηλεοράσεις με τους γυμνούς αιχμαλώτους. Είμαστε η πρώτη φουρνιά στις φυλακές των Αδάνων.
Οι πιο αισχροί βασανιστές ήσαν πρώτα οι Τούρκοι της Κύπρου και μετά οι Τούρκοι της Τουρκίας.

Από τις ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ http://www.e-grammes.gr/article.php?id=3623