Σκέψου κάποιον που πάει να ακούσει μια ορχήστρα χάλκινων πνευστών όχι επειδή τον ενδιαφέρει η μουσική, αλλά επειδή τον ενδιαφέρει ο χαλκός». Τη φράση αυτή από τους «Διαλόγους για τον χαλκό», αν δεν κάνω λάθος, τη μεταφέρω από στήθους, με το ενδεχόμενο κάποιας λεκτικής ανακρίβειας. Ανήκει στον Μπρεχτ. Για χρόνια όταν την άκουγα πίστευα πως είναι το χαμηλότερο σκαλοπάτι του υλισμού. Πιο κάτω δεν πάει ο φανατισμός. Τον τελευταίο καιρό διεπίστωσα ότι μάλλον αποτυπώνει ρεαλιστικά την κατάσταση μιας ευαίσθητης κοινωνικής ομάδας που κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Πρόκειται για τους επαγγελματίες «ανακύκλωσης χαλκού», όπως αποκάλεσε η αστυνομία όσους συνέλαβε επειδή λεηλάτησαν τμήματα του γλυπτού του Κλέαρχου Λουκόπουλου στην πλατεία Βραζιλίας, στα Ιλίσια. Δεν είναι το μόνο.
