Οι τραγικές αγκυλώσεις της Ελλάδας για τα 12 μίλια και την ΑΟΖ: Η επείγουσα υπέρβασή τους

Του ΚΡΕΣΕΝΤΣΙΟ ΣΑΝΤΖΙΛΙΟ (*)

Μετά από τον Ανδρέα Παπανδρέου όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, ανεξαρτήτου κομματικού χρωματισμού, κινήθηκαν ακριβώς σε μία ίδια γραμμή πλεύσης όσο αφορά την εξωτερική πολιτική τους.

Μόνο στη αρχική φάση της κρατικής παρουσίας του Σύριζα πήγε να εκδηλωθεί μια κάποια απόκλιση, ως φυσιολογική συνέπεια των «προγραμματικών» ιδεολογικών προθέσεών της, οι ερμηνευτές της οποίας όμως γρήγορα, πολύ γρήγορα, παραμερίστηκαν χωρίς πολλές κουβέντες και πετάχτηκαν έξω από κόμμα και κυβέρνηση ή επέλεξαν να απομακρυνθούν οι ίδιοι μην έχοντας μπροστά τους παρά εχθρούς και αρνητές των ιδεών τους.

Οι «λογικές» του δυτικόφρονου ευρω-αμερικανικού politically correct είχαν κατά κράτος επιβληθεί και επικρατήσει στην «πρώτη φορά αριστερά».

Βίκτωρ Ουγκό-Ένας υμνητής της Ελληνικής Εθνικής Ιδέας

Ο μεγάλος μυθιστοριογράφος και ποιητής Βίκτωρ Ουγκώ (1802-1885) υπήρξε ένας συνεπής αναγνώστης των Αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και ανυπόκριτος θαυμαστής τους. Στα γραπτά του έκανε δεκάδες κολακευτικές αναφορές στα έργα τους, τα οποία και τοποθετούσε στην κορυφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Π.χ. έγραφε για τον Όμηρο:  

 

Ο Ιταλός στρατηγός Σαντόρε Σανταρόζα κατατάσσεται ως απλός πολεμιστής στον Αγώνα για την Εθνική ανεξαρτησία των Ελλήνων

Σαντόρε Σανταρόζα

Ο φιλελληνισμός στην Iταλική Xερσόνησο κατά τον αγώνα της εθνικής μας παλιγγενεσίας εκδηλώθηκε ποικιλότροπα και ενεργά, η οποία τότε διαχωριζόταν σε μικρά βασίλεια-κράτη, ενώ ένα μεγάλο μέρος κατεχόταν από τους Αυστριακούς. Η τυραννική αυστριακή καταπίεση είχε προκαλέσει την αντίσταση των Καρμπονάρων και της ιταλικής διανοήσεως, η οποία εκδηλώθηκε με δυο επαναστάσεις το 1820 και 1821 στο βασίλειο της Νεαπόλεως και των δυο Σικελιών, καθώς και στο βασίλειο της Σαρδηνίας και του Πεδεμοντίου, οι οποίες όμως καταπνίγηκαν στο αίμα από τους Αυστριακούς.

Έτσι Ιταλοί και Έλληνες πατριώτες, λογίζονταν συμμαχητές και η φιλελεύθερη ιδέα συνιστούσε ενωτική δύναμη και συνδετικό κρίκο μεταξύ τους. Ακόμη και το κοινό στοιχείο της χριστιανικής θρησκείας των δυο λαών, ελληνικού και ιταλικού, θεωρήθηκε ως ένα από τα αίτια αναπτύξεως του ιταλικού φιλελληνισμού. Επίσης, τόσο η εγγύς εκτεινόμενη Iταλική Xερσόνησος, όσο και η μακραίωνη παράδοση και ιστορική εμπειρία του παρελθόντος μεταξύ των δυο λαών, ενστάλαξαν στο πνεύμα του ιταλικού λαού την άμεση ανάγκη συμπαραστάσεως στον δεινώς χειμαζόμενο αντίστοιχο ελληνικό.

Ο Φιλελληνισμός του Ιουλίου Βερν (αναφορά στο έργο του "το Αιγαίο στις φλόγες")

Γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1828 στην Νάντη της Γαλλίας. Είναι ο συγγραφέας δεκάδων μυθιστορημάτων που είμαι σίγουρος πως πολλοί από εμάς έχουμε διαβάσει στα παιδικά μας χρόνια (ενδεικτικά μόνο από αυτά που έχω διαβάσει στα παιδικά μου χρόνια: 20.000 λεύγες κάτω από την Θάλασσα, μυστηριώδης νήσος, Ροβήρος ο κατακτητής, τα

παιδιά του πλοιάρχου Γκραντ, μπροστά στη Σημαία, από την γη στην σελήνη, ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες, οι περιπέτειες της κας Μπράννιγκαν, ο δεκαπενταετής πλοίαρχος, ο φάρος στην άκρη του κόσμου). Τα βιβλία του χαρακτηρίζονται από το γλαφυρό τους ύφος, την επιστημοσύνη και την πολυπραγμοσύνη τους, αλλά και την γόνιμη φαντασία του συγραφέα. Εδώ θα ασχοληθούμε με τον φιλελληνισμό των έργων του Ιουλίου Βέρν που εκδηλώθηκε την κρίσιμη εικοσαετία 1870-1890, σε μια εποχή που η προπαγάνδα του πανσλαβισμού και οι ανθελληνικές θεωρίες του Φαλμεράγιερ μεσουρανούσαν στην Ευρώπη.

ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΑΙΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ – Εγχώριος Αγγελιαφόρος Βερολίνου, 1926

Κατά την παραμονήν του εορτασμού της εξόδου του Μεσολογγίου έχουν ασφαλώς την θέσιν των αι κάτωθι γραμμαί, που παρέχουν μίαν εξαιρετικώς ενδιαφέρουσαν εικόνα της μεγάλης συμβολής, την οποίαν το Γερμανικόν Έθνος προσέφερεν εις τον απελευθερωτικόν της Ελλάδος αγώνα και του Γερμανικού αίματος το οποίον εχύθη κατά τον αγώνα αυτόν. Μόλις εις την Ελλάδα ήρχισαν να αναφαίνωνται οι πρώτοι σπινθήρες της μεγάλης πυρκαϊάς του αρχομένου απελευθερωτικού αγώνος των Ελλήνων, ένα ισχυρόττατον κύμα ειλικρινούς φιλελληνισμού κατέκλυσε τας γερμανικάς χώρας, παρασύρον τα πάντα εις την διάβασίν του.

Παντού ιδρύοντο φιλελληνικαί οργανώσεις και ηνοίγοντο έρανοι. Εις μόνην την Πρωσσίαν συνελέγησαν συντομώτατα 450.000 τάλερ (πλέον του 1,5 εκατομμυρίου χρυσών μάρκων, τα οποία τότε είχον πολύ μεγαλειτέραν αγοραστικήν αξίαν από την σημερινή των). Καθηγηταί προσέφερον ολόκληρον το ποσόν των αποδοχών των, ποιηταί – ιδίως ο Γουλιέλμος Μύλλερ, ο γνωστός ποιητής των «Ελληνικών Ασμάτων» – με τα φλογερά ποιήματά των παρεκίνουν τον λαόν να βοηθήση τον απελευθερωτικόν αγώνα που είχεν αρχίσει εις την Νοτιοανατολικήν Ευρώπη.
Αλλά δεν έγινε μόνον αυτό. Πολλούς ωδήγησε ο ενθουσιασμός των μέχρις του να αναχωρήσουν από την πατρίδα των και να σπεύσουν εις την χώραν των Ελλήνων, δια να αγωνισθούν εκεί μαζί των, υπέρ της αναγεννωμένης Ελλάδος, προσφέροντες την περιουσίαν των και το αίμα των. Ήδη κατά το πρώτον έτος του αγώνος της ανεξαρτησίας, η στατιστική της εποχής εκείνης αριθμεί 423 φιλέλληνας από τας κυριωτέρας χώρας, εξ ων 153 είχον προστρέξει εκ Γερμανίας. Ούτω η Γερμανία εμφανίζεται κατέχουσα την πρώτην θέσιν εις το κεφάλαιον αυτό του αριθμού των φιλελλήνων που προσέφερε. Δευτέρα έρχεται η Γαλλία με 117 φιλέλληνας. Εορτάζεται κατ’ αυτάς η επέτειος της ηρωικής εξόδου του Μεσολογγίου, πρόκειται δε να στηθή ένα μνημείον εις τους 22 Γερμανούς πεσόντας εκεί. Αποτελεί πάλιν ένα εξαιρετικό δείγμα ανδρείας και αποφασιστικότητος. Το γεγονός ότι κατά την έξοδον του Μεσολογγίου την νύκτα της 20ης προς την 21ην Απριλίου – από τους 9 φιλέλληνας που έχυσαν το αίμα των προ των πυλών του Μεσολογγίου εις το ιερόν Ελληνικόν χώμα, οι 7 ήσαν Γερμανοί.
Αλλά ποίοι υπήρξαν οι ήρωες αυτοί, οι οποίοι εθυσίασαν την ζωήν των δια την Ελλάδα;
Πρώτος έρχεται ο εκ Βυρτεμβέργης στρατηγός κόμης Καρλ φον Νόρμανν-Έρενφελς, εξέχουσα μορφή μεταξύ των Γερμανών φιλελλήνων, ένας γενναίος και ειλικρινής άνθρωπος, λαβών μέρος εις πολλούς αγώνας και μάχας, πληγωθείς και σωθείς ως εκ θαύματος, έως ότου εφονεύθη τέλος εις το Μεσολόγγι την 23ην Νοεμβρίου 1822. Έπειτα από μίαν ζωήν αληθινού στρατιώτου, είχε νυμφευθή εις την Ελβετίαν και έγινε πατήρ δύο τέκνων. Εν τούτοις, μόλις έμαθε την έναρξιν του αγώνος των Ελλήνων, εγκατέλειψε γυναίκα και παιδιά, δια να σπεύση εις εξυπηρέτησιν της ελληνικής υποθέσεως, Εις το ανεγερθέν μνημείον οφείλεται εις αυτόν, αναμφιβόλως, η πρώτη θέσις.
Ο Αύγουστος φον Ντίττμαρ, Πρώσσος λοχαγός εκ Πομερανίας, κατήλθεν εις την Ελλάδα άμα τη εκρήξει της επαναστάσεως, ηγωνίσθη με γενναιότητα, έλαβεν ενεργόν μέρος εις την άμυναν του πολιορκουμένου Μεσολογγίου κατά των Τούρκων και έπεσε κατά την ηρωικήν έξοδον, την 21ην Απριλίου 1826.
Παρομοίως ηρωικόν θάνατον εν Μεσολογγίω εύρεν ο Πρώσσος λοχαγός Μπελγιέ ντε Λωναί. Εις την έξοδον έπεσεν επίσης ο Πρώσσος αξιωματικός Κ.Ι.Β. Κλέμπε, καθώς και ο υπολοχαγός φον Λύμπτωβ, εκ Βερολίνου, ο Γερμανός Σίπχαν, κατόμενος από την περιοχήν του Νάουμπουργ, ο λοχίας Χριστιανός Στιτσελμπέργκερ εκ Βάδεν και ο βαρώνος φον Ρήντεζελ, πεσών υσαύτως κατ΄ατην πολιορκίαν του Μεσολογγίου. Οι άλλοι Γερμανοί, οι οποίοι απέθανον εις το Μεσολόγγι, είτε εκ των τραυμάτων των, είτε εξ ασθενειών διαρκούσης της πολιορκίας, είναι εν πρώτοις, οι δύο αδελφοί Φραντς και Βενιαμίν Μπεκ, φονευθέντες τον Νοέμβριον του 1822, ο Φρεδερίκος Μπον εξ Αννοβέρου, σπεύσας εις την Ήπειρον υπό τον Μαυροκορδάτον και τον κόμητα Νόρμανν (1822), έπειτα δε ασθενήσας και αποθανών εις το πολεμικόν νοσοκομείον του Μεσολογγίου.
Ο Αλβέρτος Φλες εκ Σαξωνίας έφθασε μέσω Λιβόρνου εις το Μεσολόγγιον, κατετάχθη εις το σύνταγμα του Ταρέλλα και επέστρεψεν έπειτα εις την Γερμανίαν. Αλλά δεν έμεινεν πολύ καιρόν εκεί και κατήλθε δια δευτέραν φοράν εις την Ελλάδα, φονευθείς εις τας μάχας του Μεσολογγίου. Ένας άλλος ενθουσιώδης φιλέλλην ήτο ο ιατρός Γιόχαν Κυέφφελ εκ Φραγκφούρτης, ο οποίος αν και διακεκριμένος επιστήμων, κατετάχθη ως απλούς στρατιώτης εις την «Γερμανικήν Λεγεώνα». Ολίγον καιρόν μετά την κάθοδόν του εις την Ελλάδα ετραυματίσθη σοβαρώτατα και εισήχθη εις το νοσοκομείον του Ναυπλίου. Θεραπευθείς κατετάχθη και πάλιν εις τον στρατόν της ελευθερίας και έπεσεν εις τας μάχας του Μεσολογγίου.
Ο διδάκτωρ της νομικής Μάισλερ εκ Δρέσδης απέθανε τον Δεκέμβριον του 1824 εις το Μεσολόγγι. Εκεί απέθανεν επίσης ο Γερμανός Ραίζερ, δια τον οποίον δεν είναι τίποτε άλλο γνωστόν. Ο εκ Βερολίνου φιλέλλην Ρόσνερ έπεσεν εις το Μεσολόγγι τον Αύγουστον του 1825, καθώς και ο Ιακώβ Σπρέτερ εκ Ρόττβαϊλ. Ο υπολοχαγός Καρλ Βάιγκαντ από το Βυρτσμπουργκ έφθασε την 4ην Απριλίου του 1822 εις την Μονεμβασίαν και απέθανε την 8ην Αυγούστου του ιδίου έτους εις το Μεσολόγγι. Ο Γ. Βιντερχόλλερ, υπολοχαγός εκ Βαυαρίας κατήλθε τον Μάιον του 1822 εις την Ελλάδα και έπεσεν επίσης εν Μεσολογγίω, ως και ο συνάδελφός του Γιόχαν Τσίκκερμανν.
Εκτός των ανωτέρω αναφερομένων Γερμανών, πρέπει να σημειωθή ακόμη και ο υπολοχαγός Καρλ φον Ζασς, καταγόμενος εκ Κουρλανδίας και αποθανών εν Μεσολογγίω. Δεν θα έπρεπεν επίσης να λησμονηθή ο Γερμανοελβετός ιατρός δόκτωρ Γιόχαν Ιάκωβος Μάγερ, ο οποίος προσέφερε πολυτιμοτάτας υπηρεσίας εις την Ελλάδα. Όταν, διαρκούςσης της πολιορκίας και των δεινών που συνεπήγετο αύτη, πολλοί από τους πολιορκουμένους εφαίνοντο χάσαντες το θάρρος των, αυτός, ένας ξένος, ίδρυσε μίαν μυστικήν ένωσιν που είχε σκοπόν να καταπολεμήση τον κίνδυνον αυτόν της αποθαρρύνσεως. Ο δόκτωρ Μάγερ έπεσεν, όπως και οι άλλοι, μαχόμενος ηρωικώς υπέρ της Ελλάδος κατά την Έξοδον του Μεσολογγίου.”

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «Η ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΑΣ» ΤΟΥ CURT RÖSNER – ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΝΕΑ ΣΠΑΡΤΗ»
 
Από την ιστοσελίδα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ